7:18 pm
“hello., nka uwi kn.,?”
8:07 pm
“Nasa comshop ako.”
8:29 pm
“pwede kbng mka usap.,?”
“Sa text lng.”
“s txt lng.,?”
“limited lng tong txt ko e.”
“gnun? ok., x] n i2rita knb skin.,? ung totoo wah, i just want to know., f u dont mind.,”
“Hnd naman. Mejo lang.”
“bkt.,?”
“Kc, parang hnd ko na gusto ung takbo ng pagkakaibigan natin.”
“bkt.,? san b npu2nta.,? hnggng friendship lng b tau.,?”
“Oo. Hanggang dun lang tlaga. Hnd pa tlaga ako redi.”
“ung 22o po wah., u don’t lyk me.,? i mean d muh kuh typ nuh.,?”
“Hnd naman sa ganon. Ayoko pa tlaga.”
“nope., i just wnt d truth., x]”
“Un na nga ung totoo. Hnggang frnds lng.”
“ok., i understand., x] well, thank u 4 d gud moment. X] im still ur frend, don’t woree., XD”
“Salamat. :)”
“no problem., x] IM GLAD I LOVED YOU., x]”
It has been quite a long time when I started this guessing game. I gambled because I know I’m strong and love was proven by words. My friends can’t understand what’s happening and why the hell am I holding from this thread-like hope I have here in my heart. I never mind and just got on with it. I know my friends are sorry for me but I don’t care. I madly and deeply love her. It went on and on and on, receiving words of hope and encouragement and words of worries and care. It is when a friend once told me right before all of these happened: “Baka you are not meant to be. You will find another, that’s for sure.” I just smiled, looked at the ground and melancholic thoughts rose up. I almost shed a tear, yes. I held back, looked at her eyes and slyly smiled. I didn’t think from then on, I will face the sad truth. It’s finally time for the warrior to stop waging wars, for the musician to stop composing and playing smooth rhapsodies, for the abandoned to stop waiting for a helping hand and for me to finally realize that one day, you will discover that you are not good enough and even love can never aide.
I already heard them. I already accepted what they’re saying. I already stopped making expectations and just went with the flow for a long time ago. But, I never though that this’ll still pinch my soul making droplets flow out of its windows. I hoped, I prayed, I lived for it, I waited, I managed, I compartmentalized, I became deaf, I endured, I conquered over my doubts, I enjoyed moments with her even its just a small conversation through text messaging, and most of all, I loved. This is not about regrets, to be honest. I’m glad I loved her; exactly like I told her in my final message. I’m happy thinking about her, about cheesy stuffs we might do if, only if, we ended up having each others’ arms, about sharing thoughts and dreams with her, about moments we felt like we are for each other, about giving things that’ll make her smile and remember me and about saving all my love just for her.
Am I hurting? Definitely. I can’t deny the fact that I’m hurt when she told me that “We’re just friends and not going any further.” As a chain message goes: “Friend is the most painful address made to you by someone you really.” I was hurt BADLY. It felt really painful that I can’t manage to cry. I can’t burst out. It’s clogging through my heart that emotions were held captive inside. Or maybe I can’t accept the fucking reality? Maybe. Maybe not. I never thought that things would be smooth-sailing. I never prejudiced that we will end up enjoying each other’s company as a couple. Never did I say that I’ll get “bitter” if she wouldn’t be destined to be with me. But sometimes, pain makes you realize that you’re just a human. Its human’s weakness: pain. It’s what makes us human. Everybody felt pain in their own variances. But this one? I can’t imagine how painful it gets. Time passes by and it is making this realizations sink in to my tipsy brain.
I love her. I care for her. I want her happiness. I want to be with her. I want to lock her in my arms. I want to laugh and share best moments with her. I hoped that these things went inside her. She’s my Christmas wish. She might be my resolution in this year.
But this time, I should really sheath my sword, tear my scores into pieces, break down my old piano, ignore hands waiting for my pending decision and wish that someday and somehow, everything will feel like ages ago.
Because this time, I realized, I’m not good enough. The waiting should be put into halt. And the FUCKING LOVE didn’t aide my hoping heart.
Wednesday, January 4, 2012
Tuesday, November 29, 2011
More or Less a Year of Question Marks
I lost count of moments I thought about her. Her smile, her laugh, her antics and pranks; her moodiness, her frowns, her angry expressions – or maybe I never started counting at all. I never mind, I never cared. Is this a love story? Who knows? God only knows.
Do I love her?
If you will judge “no” after knowing the whole occurrences, you’re a cold-hearted one indeed. I blamed her? No. Never did I. I can’t because I don’t have the bragging rights. And even it happened that I have, I’ve got no guts; because of love. Self-pity? No. Ego triggered? Maybe. I’m a man after all. And as the girls (who know it all) say, “Man is nothing but ego.”
I love her more than anyone else except my mother (I promised myself to put my mother first than anyone else – at the right reasons of course). She became my world a year ago. She struck me, even without doing anything. A simple conversation, turned into something I never imagined. Is she by my standards? Not really. I prefer slimmer yet curvaceous women with medium-size breasts and healthy butt. She got the smile, the mood, everything. For love, no one can produce the exact reason. No words can define it. How it moves? Slow progressing. Sometimes, it’s a bit fast that you can’t keep up. That’s when we start to cry. We can’t have the grip to hold onto our hearts. It flies away fast that even light can never surpass. The impact? Try to get shoved by the bullet train of the Japanese. Of course, figuratively-wise.
Again, do I love her?
Again, yes. True love waits. I just don’t know how long the heart can keep up. I never had the answer either. This is quite an enormous two-cents-worth for my brain. Never had I even bothered. I told myself that the day will come for me to know such non-measurable thing. That fluctuation in emotions that everybody desires is too minute for my everyday problems.
More or less a year passed, I didn’t remember the day I fell for her. I can’t say it’s a solid one year. There came a time that an ex-lover traversed my thoughts but I decided to risk for her still. I guess she got puzzled; all of a sudden, I stopped communicating with her. I need to gather my thoughts; I have to think for the right flow of thinking. I don’t want her to be my rebound.
Still, do I love her?
Yes, despite of the fact that I’m not quite sure if she feels the same way too. I got paranoia too. I don’t have the looks, definitely not the body (you can tell just by looking at my belly), but she said she has the feelings for me too. I just don’t know what exactly those are. I don’t even have the goddamn knowledge about our relationship! I don’t have any idea about us! She helped me by saying ‘I don’t know as well,” UNFORTUNATELY.
“Uy pare, girlfriend mo?”
“Hinde.”
“Nililigawan mo?”
“Ewan.”
“Ewan? Bkit ewan? Pumayag ba siyang ligawan mo s’ya?”
“Ewan.”
“Bakit wala siyang sagot?”
“Ewan.”
“Pinaghihintay ka niya?”
“Ewan.”
“Nge! Ano ‘yun? Hintayan kayo?”
“Ewan.”
*suddenly pauses maybe because he’s puzzled or he’s pitying me already*
“Mahal ka ba niya?”
*the bastard finally blasted the ultimate rocket*
“Hmmm… Good question deserves a good answer: EWAN.”
Yes, quite encouraging – or not! Yet, I still waited. I endured everyone who feels pity; I don’t need them anyway so the pity’s all theirs. I endured for more or less a year. I endured but I still can’t blame her nor feel anything bad for her. It’s natural, no artificial additives. Don’t cry for me – yet.
What’s with the hold up?
Family – that’s her first priority. She doesn’t want to lose the trust her family has given her. Many reacted; some violently. They say these two things can be done at the same time: loving me and raising her family. I became deaf, a real deaf. I never listened to anyone. I’m open with their opinions but never did mind. I stick to her. I love the girl, what in the scorching fires of hell can you bastards do?
She never opened anything to me. About the on-goings with her life, her emotions, her activities, her reasons, her triumphs and failures, her doubts and fears, is a decent score of 25%. She gave a measure of her love for me: 70%. What happened with the other 30%? The hell I know! What’s with the hold up? I madly wanted to know either.
How close are we?
We’ve been texting for a looooong period of time. Ever since I confessed to her, she politely accommodates me. But asking anything about her is a no-no. You can ask but you can never have the answer. That’s how it goes. At first I got freaked-up but gradually, out of love, I got used to it. She shares a piece of her life sometimes. I loved her more for that. It’s like working things to get the sweetest present. Or it’s just my presumption that that will lead to anything deeper. I was dead wrong. Never did I know where we are going nor are we progressing. How does it feel? Awfully painful.
One time I asked her again if she loves me. It got around 5 minutes waiting before I received her most-awaited reply. “You’ve crossed the line.” – that’s all she sent me, through text as usual. She explained that she never wanted to be asked like that. She’s been wording it out as if telling me that I didn’t have the f*cking right to ask. I said sorry. Conversation ended. Oh, did I say this is just recent?
We are like “barkada” inside the classroom. Most of my friends are also her friends. But talking to her will make you feel hesitant as if been asked to deliver a burger from the city to a far-flung area. So near yet very far. We can talk, casually. Full of jokes, antics, teasing (not romantic but something you’ll be shy of), and laughter. Serious talks about us? Once in a blue moon. I wonder what the moon’s schedule of her being blue is.
Why not quit then? Is it that worthy?
Quitting is not my game. Quitters are losers. Or maybe I should believe something different from that? I love her so I have to prove that I won’t quit! I will endure! I will conquer! Even if I have to kill or to kill myself, I’ll do it! I held on it with tender hands for more or less a year. Luckily, I never thought of any reason to give her up. I love her, goddamn it! So why would I? (no brainer)
A friend asked: “Is she that worthy?” I just looked in his eyes. He understood. Some will tease: “Is she that sexy or beautiful? Is she good at charming people? Is she good in bed?” – what the f*ck?! I never looked at her that way. I just got a peek of her persona and got hooked with it. Then, isn’t that just curiosity? Nope. A proof of being a real man? Nope. Is she that worthy? Yes.
What made you write this piece of crap?
Good questions deserve good answers. It’s because I wanted to gamble whether to find answers while writing this sh*t. Unfortunately, I didn’t. Questions are still bugging my pea brain. They’re like bugs feasting with a piece of green pea. Foolish, isn’t it? But they’re enjoying it. Unfortunate for them, they won’t have the adequate nutrients for them to grow. So they easily die yet they multiply fast leaving that piece of green pea being engulfed and engulfed until a piece barely seen by the naked eye was left. But a foolish organ called heart will be more than willing to refill another pea for the bugs to feast. Too figurative? Spare the writer with your critics. I am not good at writing and with spilling emotions.
Yesterday afternoon (I’m not out of my clockworks yet!), we had a fight regarding me joking her that she’s flirting with a classmate of ours whom I find as a threat. I said sorry and asking her to open up with me because she’s feeling anxious because of what I did. She forgave me (that’s what she said). I asked her what caused her to feel angry – she didn’t respond. I got fierce and asked her why she’s so closed talking to me. Without her respond, I felt a bit anxious as well. Because of that, I did a foolish thing: I tried to put a dot in all of my question marks after that more or less a year. What is our status after a long period of time? What am I too you? What’s between us? I’m dead serious, she’s giggling. She answered:
“I can’t find the right words but, we just have a mutual understanding. You’re not courting me. Nothing special is between us.”
Straight-face she told me those words after more or less a year of me thriving my way to her. I looked at the presentation shown at the stage (we are in a middle of a seminar), trying to pull my tears back.
“Why? Does this mean more than that to you?”
Again, straight face she added. I can see through my peripheral vision that she’s staring at me while doing that “fighting-with-my-own-tears” moment. Luckily, I emerged victorious over my weakness. It took me a couple of seconds to find the strength to look at her again. I was nearly sobbing. After regaining my strength to look at her, I puked as I shifted the topic to another that is miles away from what we’re talking. You can cry for me now if you want. Because that time, I’m f*cking serious, I almost cried.
One question is left that I don’t know if needed to be answered or not…
Do I need a rebound now?
*Written from 1:48 to 3:37 am of the last day of November in the year 2011.*
Do I love her?
If you will judge “no” after knowing the whole occurrences, you’re a cold-hearted one indeed. I blamed her? No. Never did I. I can’t because I don’t have the bragging rights. And even it happened that I have, I’ve got no guts; because of love. Self-pity? No. Ego triggered? Maybe. I’m a man after all. And as the girls (who know it all) say, “Man is nothing but ego.”
I love her more than anyone else except my mother (I promised myself to put my mother first than anyone else – at the right reasons of course). She became my world a year ago. She struck me, even without doing anything. A simple conversation, turned into something I never imagined. Is she by my standards? Not really. I prefer slimmer yet curvaceous women with medium-size breasts and healthy butt. She got the smile, the mood, everything. For love, no one can produce the exact reason. No words can define it. How it moves? Slow progressing. Sometimes, it’s a bit fast that you can’t keep up. That’s when we start to cry. We can’t have the grip to hold onto our hearts. It flies away fast that even light can never surpass. The impact? Try to get shoved by the bullet train of the Japanese. Of course, figuratively-wise.
Again, do I love her?
Again, yes. True love waits. I just don’t know how long the heart can keep up. I never had the answer either. This is quite an enormous two-cents-worth for my brain. Never had I even bothered. I told myself that the day will come for me to know such non-measurable thing. That fluctuation in emotions that everybody desires is too minute for my everyday problems.
More or less a year passed, I didn’t remember the day I fell for her. I can’t say it’s a solid one year. There came a time that an ex-lover traversed my thoughts but I decided to risk for her still. I guess she got puzzled; all of a sudden, I stopped communicating with her. I need to gather my thoughts; I have to think for the right flow of thinking. I don’t want her to be my rebound.
Still, do I love her?
Yes, despite of the fact that I’m not quite sure if she feels the same way too. I got paranoia too. I don’t have the looks, definitely not the body (you can tell just by looking at my belly), but she said she has the feelings for me too. I just don’t know what exactly those are. I don’t even have the goddamn knowledge about our relationship! I don’t have any idea about us! She helped me by saying ‘I don’t know as well,” UNFORTUNATELY.
“Uy pare, girlfriend mo?”
“Hinde.”
“Nililigawan mo?”
“Ewan.”
“Ewan? Bkit ewan? Pumayag ba siyang ligawan mo s’ya?”
“Ewan.”
“Bakit wala siyang sagot?”
“Ewan.”
“Pinaghihintay ka niya?”
“Ewan.”
“Nge! Ano ‘yun? Hintayan kayo?”
“Ewan.”
*suddenly pauses maybe because he’s puzzled or he’s pitying me already*
“Mahal ka ba niya?”
*the bastard finally blasted the ultimate rocket*
“Hmmm… Good question deserves a good answer: EWAN.”
Yes, quite encouraging – or not! Yet, I still waited. I endured everyone who feels pity; I don’t need them anyway so the pity’s all theirs. I endured for more or less a year. I endured but I still can’t blame her nor feel anything bad for her. It’s natural, no artificial additives. Don’t cry for me – yet.
What’s with the hold up?
Family – that’s her first priority. She doesn’t want to lose the trust her family has given her. Many reacted; some violently. They say these two things can be done at the same time: loving me and raising her family. I became deaf, a real deaf. I never listened to anyone. I’m open with their opinions but never did mind. I stick to her. I love the girl, what in the scorching fires of hell can you bastards do?
She never opened anything to me. About the on-goings with her life, her emotions, her activities, her reasons, her triumphs and failures, her doubts and fears, is a decent score of 25%. She gave a measure of her love for me: 70%. What happened with the other 30%? The hell I know! What’s with the hold up? I madly wanted to know either.
How close are we?
We’ve been texting for a looooong period of time. Ever since I confessed to her, she politely accommodates me. But asking anything about her is a no-no. You can ask but you can never have the answer. That’s how it goes. At first I got freaked-up but gradually, out of love, I got used to it. She shares a piece of her life sometimes. I loved her more for that. It’s like working things to get the sweetest present. Or it’s just my presumption that that will lead to anything deeper. I was dead wrong. Never did I know where we are going nor are we progressing. How does it feel? Awfully painful.
One time I asked her again if she loves me. It got around 5 minutes waiting before I received her most-awaited reply. “You’ve crossed the line.” – that’s all she sent me, through text as usual. She explained that she never wanted to be asked like that. She’s been wording it out as if telling me that I didn’t have the f*cking right to ask. I said sorry. Conversation ended. Oh, did I say this is just recent?
We are like “barkada” inside the classroom. Most of my friends are also her friends. But talking to her will make you feel hesitant as if been asked to deliver a burger from the city to a far-flung area. So near yet very far. We can talk, casually. Full of jokes, antics, teasing (not romantic but something you’ll be shy of), and laughter. Serious talks about us? Once in a blue moon. I wonder what the moon’s schedule of her being blue is.
Why not quit then? Is it that worthy?
Quitting is not my game. Quitters are losers. Or maybe I should believe something different from that? I love her so I have to prove that I won’t quit! I will endure! I will conquer! Even if I have to kill or to kill myself, I’ll do it! I held on it with tender hands for more or less a year. Luckily, I never thought of any reason to give her up. I love her, goddamn it! So why would I? (no brainer)
A friend asked: “Is she that worthy?” I just looked in his eyes. He understood. Some will tease: “Is she that sexy or beautiful? Is she good at charming people? Is she good in bed?” – what the f*ck?! I never looked at her that way. I just got a peek of her persona and got hooked with it. Then, isn’t that just curiosity? Nope. A proof of being a real man? Nope. Is she that worthy? Yes.
What made you write this piece of crap?
Good questions deserve good answers. It’s because I wanted to gamble whether to find answers while writing this sh*t. Unfortunately, I didn’t. Questions are still bugging my pea brain. They’re like bugs feasting with a piece of green pea. Foolish, isn’t it? But they’re enjoying it. Unfortunate for them, they won’t have the adequate nutrients for them to grow. So they easily die yet they multiply fast leaving that piece of green pea being engulfed and engulfed until a piece barely seen by the naked eye was left. But a foolish organ called heart will be more than willing to refill another pea for the bugs to feast. Too figurative? Spare the writer with your critics. I am not good at writing and with spilling emotions.
Yesterday afternoon (I’m not out of my clockworks yet!), we had a fight regarding me joking her that she’s flirting with a classmate of ours whom I find as a threat. I said sorry and asking her to open up with me because she’s feeling anxious because of what I did. She forgave me (that’s what she said). I asked her what caused her to feel angry – she didn’t respond. I got fierce and asked her why she’s so closed talking to me. Without her respond, I felt a bit anxious as well. Because of that, I did a foolish thing: I tried to put a dot in all of my question marks after that more or less a year. What is our status after a long period of time? What am I too you? What’s between us? I’m dead serious, she’s giggling. She answered:
“I can’t find the right words but, we just have a mutual understanding. You’re not courting me. Nothing special is between us.”
Straight-face she told me those words after more or less a year of me thriving my way to her. I looked at the presentation shown at the stage (we are in a middle of a seminar), trying to pull my tears back.
“Why? Does this mean more than that to you?”
Again, straight face she added. I can see through my peripheral vision that she’s staring at me while doing that “fighting-with-my-own-tears” moment. Luckily, I emerged victorious over my weakness. It took me a couple of seconds to find the strength to look at her again. I was nearly sobbing. After regaining my strength to look at her, I puked as I shifted the topic to another that is miles away from what we’re talking. You can cry for me now if you want. Because that time, I’m f*cking serious, I almost cried.
One question is left that I don’t know if needed to be answered or not…
Do I need a rebound now?
*Written from 1:48 to 3:37 am of the last day of November in the year 2011.*
Sunday, June 13, 2010
Pilipinas Got Talent?
Nakakaasar talaga ang nangyari kagabi sa Pilipinas Got Talent! Hindi sa bias ako at may bet akong iba, pero sa tingin ko, hindi dapat manalo si Jovit sa nasabing contest.
Wala akong kahit anong galit kay Jovit pero hindi ko talaga matanggap na pinapanalo lang siya dahil sa nakakaawa niyang sitwasyon sa buhay. TALENT BA 'YON?!
Hindi dapat natin dinadaan sa PA-DRAMAHAN ang mga contests natin, dapat ang pinagtutuunan natin ng pansin eh kung sino talaga 'yong may talent. Kasi 'yon ang patunay na magagaling ang mga Pilipino 'di ba? Sa mga contests? Tapos ang papanaluhin eh 'yong may nakaka-iyak na buhay pero wala naman talagang galing!
Wala akong sama ng loob sa taong 'yon pero sa tingin ko talaga, hindi maganda ang boses niya. Sa palagay ko, 'yong boses niya 'yong tipong naririnig mo kapag birthday ng isang kapit-bahay mo at may inuman; ganoon ang boses niya! Hindi nakakatuwa, ni hindi nakaka-inspire na sumabay sa pagkanta niya 'di tulad ng ibang mga nananalo sa mga contests. Sabi ng mga kasama ko sa bahay, hindi daw talaga siya magaling; i second the motion! Kasi kung talent ang titignan, mas gugustuhin ko pa 'yong babaeng kayang tumugtog ng labindalawang instrumentong pang-musika. Mas bilib ako sa kanya dahil iyon talaga ang tunay na talent. Nagtataka din ako kung bakit hindi 'yong totoong may ta;ent ang nanalo. Kung tutuusin, marami sa grupong iyon ang mas magaling pa, as in mas magaling pa sa kanya, pero siya ang binoto ng sambayanan. Iyon nalang ba ang batayan ng mananalo sa talent shows ngayon? Kwento ng buhay? Kung ako pala sasali dapat gagawa ako ng kwentong makakaantig ng mga manonood at mga hurado para manalo din ako.
Magaling 'yong magician do'n , si Alakim. Manghang-mangha ang nanay ko do'n at excited na excited ng ikuwento ang ginawa ng magaling na contestant. Nakakaginig daw ang bawat mahikang ginagawa niya at para siyang magician na galing sa ibang bansa, sobrang galing daw. Kahit hindi ko napanood 'yon, naniniwala ako sa nanay ko. And believe me, hindi ganoon kadali humanga ang nanay ko sa mga ganoon, except kung magaling talaga!
Sana lang talaga, mas pagtuunan natin ng pansin at suportahan ang mga contestant na talagang may TALENT at hindi 'yong marunong humugot ng COMPASSION sa ibang tao. Ganoon ba ang mga Pilipino? Nakakakuha ng oportunidad kasi nakakaawa? Parang hindi ata maganda 'yon...
written: June 14, 2010
Wala akong kahit anong galit kay Jovit pero hindi ko talaga matanggap na pinapanalo lang siya dahil sa nakakaawa niyang sitwasyon sa buhay. TALENT BA 'YON?!
Hindi dapat natin dinadaan sa PA-DRAMAHAN ang mga contests natin, dapat ang pinagtutuunan natin ng pansin eh kung sino talaga 'yong may talent. Kasi 'yon ang patunay na magagaling ang mga Pilipino 'di ba? Sa mga contests? Tapos ang papanaluhin eh 'yong may nakaka-iyak na buhay pero wala naman talagang galing!
Wala akong sama ng loob sa taong 'yon pero sa tingin ko talaga, hindi maganda ang boses niya. Sa palagay ko, 'yong boses niya 'yong tipong naririnig mo kapag birthday ng isang kapit-bahay mo at may inuman; ganoon ang boses niya! Hindi nakakatuwa, ni hindi nakaka-inspire na sumabay sa pagkanta niya 'di tulad ng ibang mga nananalo sa mga contests. Sabi ng mga kasama ko sa bahay, hindi daw talaga siya magaling; i second the motion! Kasi kung talent ang titignan, mas gugustuhin ko pa 'yong babaeng kayang tumugtog ng labindalawang instrumentong pang-musika. Mas bilib ako sa kanya dahil iyon talaga ang tunay na talent. Nagtataka din ako kung bakit hindi 'yong totoong may ta;ent ang nanalo. Kung tutuusin, marami sa grupong iyon ang mas magaling pa, as in mas magaling pa sa kanya, pero siya ang binoto ng sambayanan. Iyon nalang ba ang batayan ng mananalo sa talent shows ngayon? Kwento ng buhay? Kung ako pala sasali dapat gagawa ako ng kwentong makakaantig ng mga manonood at mga hurado para manalo din ako.
Magaling 'yong magician do'n , si Alakim. Manghang-mangha ang nanay ko do'n at excited na excited ng ikuwento ang ginawa ng magaling na contestant. Nakakaginig daw ang bawat mahikang ginagawa niya at para siyang magician na galing sa ibang bansa, sobrang galing daw. Kahit hindi ko napanood 'yon, naniniwala ako sa nanay ko. And believe me, hindi ganoon kadali humanga ang nanay ko sa mga ganoon, except kung magaling talaga!
Sana lang talaga, mas pagtuunan natin ng pansin at suportahan ang mga contestant na talagang may TALENT at hindi 'yong marunong humugot ng COMPASSION sa ibang tao. Ganoon ba ang mga Pilipino? Nakakakuha ng oportunidad kasi nakakaawa? Parang hindi ata maganda 'yon...
written: June 14, 2010
Monday, June 7, 2010
Anatawa Otaku-ga Desu Ka? Watashi?
“Hora~! Konnichiwa! Hajimemashite! Watashi wa namayo wa Haru-desu! Anatawa namayo wa? Genki desu ka? Genki desu? Haaa~! Yokata~! Daijobu desu ka? Daijobu da yo? Haaa~! Yokata~! Watashi wa oshiete nihonggo! Sugoi? Hai! *laughs* Ano… Jaa ne~! Kiostkette ne~! Na?”
Ano daw…………………………………………?
‘Yan ang natututunan ko sa kakapanood at kakakinig ng mga anime’ at mga OST ng mga ‘yon. Kung tutuusin, gusto ko din minsan maging anime’ character kasi nakakatuwa sila at parang walang imposible sa mundo nila. Na-inlove pa nga ako sa isang anime’ character eh! Gusto niyo malaman ang kumpletong listahan ng mga anime’ na gusto ko? Sige ito na sila:
://Hack Sign
://Hack Sign Twilight
Ah! My Goddess
Angelic Layer
Azu Manga Dayo!
Bakugan Battle Brawlers
Battle B-Daman!
Beck
Black Blood Brothers
Bleach
Bousurenkin
Cardcaptor Sakura
Case Closed (Detective Conan)
Casshern Sins
Cheeky Angel
Chobits
Chrno Crusade
Clannad
Claymore
Code Geass
Code Geass R2
Cosmopolitan Prayers >:)
Cowboy Bebop
Coyote Ragtime Show
D. Grayman
Death Note
Digimon
Fairy Tail
Final Fantasy 7: Last Order
Flame of Recca
Full Metal Alchemist
Full Metal Panic
Full Metal Panic? Fumoffu!
Fushigi Yuugi
Fushigi Yuugi 2
Gakuen Alice (Alice Academy)
Galaxy Angels
Getbackers
Ghost Fighter
Gintama
Groove Rave Adventure
Gundam Seed Destiny
Hajime no Ippo
Hana Yori Dango
Hatelia Axis Powers
His and Her Circumstances
Hunter X Hunter
Initial D
Kaleido Star
Kannon/Cannon
Katekyo Hitman! Reborn
K-On!
Kuro Neko
Kurochan
Last Exile
Love Hina
Mackaroo-Ouji
Magic Knight Rayearth
Midori Days
One Piece
Ouran High School Host Club
Pichi! Pichi! Peach!
Pokemon
Ragnarok: The Animation
Romeo vs Juliet
Rorouni Kenshin
Saber Marionette J
Samurai 7
Samurai Deeper Kyo
Samurai X (Rorouni Kenshin)
Shakugan no Shana
Shakugan no Shana II
Shin-chan
Soul Eater
Special A Class
Super Gals!
Suzumiya Haruhi no Yuutsu
Suzumiya Haruhi no Yuutsu 2
Tears to Tiara
Tokyo Underground
Toradora!
Tsubasa Reservoir Chronicles Shunraiki
Tsubasa Reservoir Chronicles Tokyo Revelations
Tsubasa Resevoir Chronicles
Vanguard
Wedding Peach
XxxHOLiC
XxxHOLiC Kei
XxxHOLiC Rou
XxxHOLiC Shunmuki
Yakitate Japan
Yamato Nadeshiko Shichihenge
Yatterman
Yoyo Master
Hindi pa kumpletong listahan ‘yan ng mga napanood kong anime’ simula grade 3 pero sa abot ng utak ko, ‘yan ang mga naaalala ko. Madami din kasing mga anime’ ‘yong nakalimutan ko na at ‘yong iba, kinalimutan ko na. Ah! Oo nga pala, hindi pa kasama d’yan ‘yong mga OST ng anime’ na meron ako sa PC at cellphone ko ngayon. Ito ang listahan ng mga OST ng Anime’ na mayroon ako. Kasama na din ‘yong mga artist kung gusto niyo i-download tulad ko.^^
Ah! My Goddess
a. My Heart Your Heart by: Noriko Sakai
b. Negai by: Youko Ishida
Bleach
a. Asterisk by: Orange Range
Card Captor Sakura
a. Fruits Candy by: Megumi Kojima
b. Hitorijime by: Gumi
c. Honey by: Chihiro
Chobits
a. Let Me Be With You by: Round Table ft. Nino
Chrno Crusade
a. Tsubasa wa Pleasure Line by: Minami Kuribayashi
Code Geass
a. Hitomi no Tsubasa by: Access
b. Mosaic Kakera by: Orange Range
Code Geass R2
a. Boku Wa Tori Ni Naru by: Kuroishi Hitomi
b. Shiawase Neiro by: Orange Range
c. World End by: Flow
Death note
a. Coda Death Note by: Yoshihisa Hirano
b. Misa no Uta by: Aya Hirano
c. The World by: Nightmare
d. What’s Up People? by: Maximum the Hormone
Eyeshield 21
a. Breakthrough by: Coming Century
b. Run to Win! by: Aya Hirano
Full Metal Panic? Fumoffu
a. Kimi ni Fuku Kaze by: Mikuni Shimokawa
b. Sore Ga, Ai Desho? by: Mikuni Shimokawa
Full Metal Alchemist
a. Uso by: SID
Fushigi Yuugi
a. Itooshi Hito no Tameni by: Satou Akemi
Gakuen Alice
a. Pika Pika no Taiyo by: Kana Ueda
Getbackers
a. Barairo no Sekai by: Pierrot
b. Bloom by: Taku Iwasaki
c. Changin by: Nona Reeves
d. Ichibyou no Refrain by: Otoha
e. Mr. De Javu by: Naja
f. Namida no Hurricane by: Bon Bon Blanco
g. Stardust by: ?
Groove Adventure Rave
a. Butterfly Kiss by: Yonekura Chihiro
b. Kohako no Yurikago by: Yonekura Chihiro
Hajime no Ippo
a. 8 am by: ?
Kaleido Star
a. Take It, Shake It by: Sugar
b. Tattoo Kiss by: R.O.R
Katekyo Hitman! Reborn
a. Funny Sunny Day by: SxOxU
b. Smile For by: Aya Ueto
K-On!
a. Tsubasa wo Kudasai by: Yoko Hikasa
Love Hina
a. Sakura Saku by: Megumi Hayashibara
Lovely Complex
a. Hey! Say! by: Hey! Say! 7
Magic Knight Rayearth
a. Yuzurenai Negai by: Naomi Tamura
Naruto
a. Haruka Kanata by: Asian Kung-Fu Generation
b. Seishun Kyousoukyoku by: ?
One Piece
a. We Are! by: Hiroshi Kitada
Ouran High School Host Club
a. Sakura Kiss by: Chieko Kawabe
Ragnarok The Animation
a. We Are The Stars by: Yamazaki Maimi
Samurai Deeper Kyo
a. Blue Requiem by: Yuiko Tsubokura
Samurai X
a. Sobakasu by: ?
Shakugan no Shana II
a. Blaze by: Kotoko
b. Joint by: Mami Kawada
c. Sense by: Mami Kawada
d. Sociometry by: Kotoko
e. Triangle by: Mami Kawada
Shakugan no Shana S
f. Akai Namida by: Mami Kawada
g. All in Good Time by: Mami Kawada
h. Prophecy by: Mami Kawada
Soul Eater
a. Bakusou Yumeuta by: Diggy-MO
b. I Wanna Be by: Stance Punks
c. Paper Moon by: Tommy Heavenly 6
d. Resonance by: T.M. Revolution
e. Style by: Kana Nishino
Special A Class
a. Gorgeous 4U by: Jun Fukuyamka
b. Special Days by: Yuko Goto
Suzumiya Haruhi no Yuutsu
a. Bouken, Desho Desho? by: Aya Hirano
b. God Knows by: Aya Hirano
c. Hare Hare Yukai by: Aya Hirano
d. Lost My Music by: Aya Hirano
Suzumiya Haruhi no Yuutsu 2
a. Super Driver by: Aya Hirano
b. Tomare! by: Aya Hirano
Tears to Tiara
a. Free and Dream by: Suara
b. Memory by: Suara
Tenjou Tenge
a. Aishite no Motto by: Aiko Kayou
b. Bomb A Head V by: m.c.A.T feat. DA PUMP
c. Makenai by: Minori Chihara
Tokyo Underground
a. Hey You! by: ?
b. Jounetsu by: ?
Toradora!
a. Pre-Parade by: Rie Kugimiya
b. Silky Heart by: Yui Horie
c. Vanilla Salt by: Yui Horie
Tsubasa Reservoir Chronicles
a. Blaze by: Kinya Kotani
b. Loop by: Maaya Sakamoto
c. Yume no Tsubasa by: Miyu Irino & Yui Makino
Tsubasa Reservoir Chronicles Shunraiki
a. Kioku no Mori by: FictionJunction Yuuka
b. Sonic Boom by: Maaya Sakamoto
Tsubasa Reservoir Chronicles Tokyo Revelations
a. Saigo no Kajitsu by: Maaya Sakamoto
b. Synchronicity by: Yui Makino
XxxHOLiC
a. 19 Sai by: Suga Shikao
b. Reason by: Fonogenico
XxxHOLiC Kei
a. Nobody Knows by: Suga Shikao
b. Honey Honey by: SEAMO feat. Ayuse Kozue
XxxHOLiC Shunmuki
a. Sofa by: Suga Shikao
b. Cherish by: Azu
XxxHOLiC Rou
a. Kaza Nagi by: Suga Shikao
Yamato Nadeshiko Shichihenge
a. Carnation by: Kiyoharu
b. Changing by: Bon Bon Blanco
c. Slow by: Kiyoharu
Ayan ang mga kanta/OST na nasa playlist ko ngayon na ang iba hindi ko maintindihan pero ayos lang kasi maganda naman ‘yong melody^^. Ewan ko ba kung bakit na kahit hindi ko minsan maintindihan ay pinakikinggan ko pa rin.
Otaku na ba ‘ko sa lagay na ‘yan? Sa tingin ko hindi pa, kasi marami pang mas malala sa’kin eh! Hindi pa ko nakakapag-cosplay ng madaming beses; mga one time palang. Pero wala na akong balak dagdagan pa ‘yong times na nag-cosplay ako! Ang hirap kaya ata ang gastos! Tapos sa iba mapupunta ‘yong costume na pinagawa ko?! Ayos ah! (galit na galit! Hahaha!)
np: Kaza Nagi
Super lonely ng kantang ‘yan, as in! Talagang siguro kapag naiintindihan mo s’ya, madadala ka at maluluha! Kasi sa series n’yan, namatay ‘yong bidang babae. Haaays…
Anyways, kung sa tingin niyo Otaku na ko nyan, nagkakamali kayo! Wala pa ko sa kalingkinan ng iba! Kumbaga, mas mataas na level pa sila! Ibang level! Hahaha!
Ayan, nilabas ko na ang ako bilang mahilig sa anime’. ‘Yan lang ang bagay na hindi ko kalalakihan! (Anong kalalakihan?) ‘Yong hindi ko matatanggal sa sistema ko kahit pa tumanda na ‘ko. Kasama ng music at sweets! Hahaha!
Sabishi…
written: June 7, 2010 (sa isang malungkot na umaga; ayoko makipag-usap kahit kanino kasi…)
Ano daw…………………………………………?
‘Yan ang natututunan ko sa kakapanood at kakakinig ng mga anime’ at mga OST ng mga ‘yon. Kung tutuusin, gusto ko din minsan maging anime’ character kasi nakakatuwa sila at parang walang imposible sa mundo nila. Na-inlove pa nga ako sa isang anime’ character eh! Gusto niyo malaman ang kumpletong listahan ng mga anime’ na gusto ko? Sige ito na sila:
://Hack Sign
://Hack Sign Twilight
Ah! My Goddess
Angelic Layer
Azu Manga Dayo!
Bakugan Battle Brawlers
Battle B-Daman!
Beck
Black Blood Brothers
Bleach
Bousurenkin
Cardcaptor Sakura
Case Closed (Detective Conan)
Casshern Sins
Cheeky Angel
Chobits
Chrno Crusade
Clannad
Claymore
Code Geass
Code Geass R2
Cosmopolitan Prayers >:)
Cowboy Bebop
Coyote Ragtime Show
D. Grayman
Death Note
Digimon
Fairy Tail
Final Fantasy 7: Last Order
Flame of Recca
Full Metal Alchemist
Full Metal Panic
Full Metal Panic? Fumoffu!
Fushigi Yuugi
Fushigi Yuugi 2
Gakuen Alice (Alice Academy)
Galaxy Angels
Getbackers
Ghost Fighter
Gintama
Groove Rave Adventure
Gundam Seed Destiny
Hajime no Ippo
Hana Yori Dango
Hatelia Axis Powers
His and Her Circumstances
Hunter X Hunter
Initial D
Kaleido Star
Kannon/Cannon
Katekyo Hitman! Reborn
K-On!
Kuro Neko
Kurochan
Last Exile
Love Hina
Mackaroo-Ouji
Magic Knight Rayearth
Midori Days
One Piece
Ouran High School Host Club
Pichi! Pichi! Peach!
Pokemon
Ragnarok: The Animation
Romeo vs Juliet
Rorouni Kenshin
Saber Marionette J
Samurai 7
Samurai Deeper Kyo
Samurai X (Rorouni Kenshin)
Shakugan no Shana
Shakugan no Shana II
Shin-chan
Soul Eater
Special A Class
Super Gals!
Suzumiya Haruhi no Yuutsu
Suzumiya Haruhi no Yuutsu 2
Tears to Tiara
Tokyo Underground
Toradora!
Tsubasa Reservoir Chronicles Shunraiki
Tsubasa Reservoir Chronicles Tokyo Revelations
Tsubasa Resevoir Chronicles
Vanguard
Wedding Peach
XxxHOLiC
XxxHOLiC Kei
XxxHOLiC Rou
XxxHOLiC Shunmuki
Yakitate Japan
Yamato Nadeshiko Shichihenge
Yatterman
Yoyo Master
Hindi pa kumpletong listahan ‘yan ng mga napanood kong anime’ simula grade 3 pero sa abot ng utak ko, ‘yan ang mga naaalala ko. Madami din kasing mga anime’ ‘yong nakalimutan ko na at ‘yong iba, kinalimutan ko na. Ah! Oo nga pala, hindi pa kasama d’yan ‘yong mga OST ng anime’ na meron ako sa PC at cellphone ko ngayon. Ito ang listahan ng mga OST ng Anime’ na mayroon ako. Kasama na din ‘yong mga artist kung gusto niyo i-download tulad ko.^^
Ah! My Goddess
a. My Heart Your Heart by: Noriko Sakai
b. Negai by: Youko Ishida
Bleach
a. Asterisk by: Orange Range
Card Captor Sakura
a. Fruits Candy by: Megumi Kojima
b. Hitorijime by: Gumi
c. Honey by: Chihiro
Chobits
a. Let Me Be With You by: Round Table ft. Nino
Chrno Crusade
a. Tsubasa wa Pleasure Line by: Minami Kuribayashi
Code Geass
a. Hitomi no Tsubasa by: Access
b. Mosaic Kakera by: Orange Range
Code Geass R2
a. Boku Wa Tori Ni Naru by: Kuroishi Hitomi
b. Shiawase Neiro by: Orange Range
c. World End by: Flow
Death note
a. Coda Death Note by: Yoshihisa Hirano
b. Misa no Uta by: Aya Hirano
c. The World by: Nightmare
d. What’s Up People? by: Maximum the Hormone
Eyeshield 21
a. Breakthrough by: Coming Century
b. Run to Win! by: Aya Hirano
Full Metal Panic? Fumoffu
a. Kimi ni Fuku Kaze by: Mikuni Shimokawa
b. Sore Ga, Ai Desho? by: Mikuni Shimokawa
Full Metal Alchemist
a. Uso by: SID
Fushigi Yuugi
a. Itooshi Hito no Tameni by: Satou Akemi
Gakuen Alice
a. Pika Pika no Taiyo by: Kana Ueda
Getbackers
a. Barairo no Sekai by: Pierrot
b. Bloom by: Taku Iwasaki
c. Changin by: Nona Reeves
d. Ichibyou no Refrain by: Otoha
e. Mr. De Javu by: Naja
f. Namida no Hurricane by: Bon Bon Blanco
g. Stardust by: ?
Groove Adventure Rave
a. Butterfly Kiss by: Yonekura Chihiro
b. Kohako no Yurikago by: Yonekura Chihiro
Hajime no Ippo
a. 8 am by: ?
Kaleido Star
a. Take It, Shake It by: Sugar
b. Tattoo Kiss by: R.O.R
Katekyo Hitman! Reborn
a. Funny Sunny Day by: SxOxU
b. Smile For by: Aya Ueto
K-On!
a. Tsubasa wo Kudasai by: Yoko Hikasa
Love Hina
a. Sakura Saku by: Megumi Hayashibara
Lovely Complex
a. Hey! Say! by: Hey! Say! 7
Magic Knight Rayearth
a. Yuzurenai Negai by: Naomi Tamura
Naruto
a. Haruka Kanata by: Asian Kung-Fu Generation
b. Seishun Kyousoukyoku by: ?
One Piece
a. We Are! by: Hiroshi Kitada
Ouran High School Host Club
a. Sakura Kiss by: Chieko Kawabe
Ragnarok The Animation
a. We Are The Stars by: Yamazaki Maimi
Samurai Deeper Kyo
a. Blue Requiem by: Yuiko Tsubokura
Samurai X
a. Sobakasu by: ?
Shakugan no Shana II
a. Blaze by: Kotoko
b. Joint by: Mami Kawada
c. Sense by: Mami Kawada
d. Sociometry by: Kotoko
e. Triangle by: Mami Kawada
Shakugan no Shana S
f. Akai Namida by: Mami Kawada
g. All in Good Time by: Mami Kawada
h. Prophecy by: Mami Kawada
Soul Eater
a. Bakusou Yumeuta by: Diggy-MO
b. I Wanna Be by: Stance Punks
c. Paper Moon by: Tommy Heavenly 6
d. Resonance by: T.M. Revolution
e. Style by: Kana Nishino
Special A Class
a. Gorgeous 4U by: Jun Fukuyamka
b. Special Days by: Yuko Goto
Suzumiya Haruhi no Yuutsu
a. Bouken, Desho Desho? by: Aya Hirano
b. God Knows by: Aya Hirano
c. Hare Hare Yukai by: Aya Hirano
d. Lost My Music by: Aya Hirano
Suzumiya Haruhi no Yuutsu 2
a. Super Driver by: Aya Hirano
b. Tomare! by: Aya Hirano
Tears to Tiara
a. Free and Dream by: Suara
b. Memory by: Suara
Tenjou Tenge
a. Aishite no Motto by: Aiko Kayou
b. Bomb A Head V by: m.c.A.T feat. DA PUMP
c. Makenai by: Minori Chihara
Tokyo Underground
a. Hey You! by: ?
b. Jounetsu by: ?
Toradora!
a. Pre-Parade by: Rie Kugimiya
b. Silky Heart by: Yui Horie
c. Vanilla Salt by: Yui Horie
Tsubasa Reservoir Chronicles
a. Blaze by: Kinya Kotani
b. Loop by: Maaya Sakamoto
c. Yume no Tsubasa by: Miyu Irino & Yui Makino
Tsubasa Reservoir Chronicles Shunraiki
a. Kioku no Mori by: FictionJunction Yuuka
b. Sonic Boom by: Maaya Sakamoto
Tsubasa Reservoir Chronicles Tokyo Revelations
a. Saigo no Kajitsu by: Maaya Sakamoto
b. Synchronicity by: Yui Makino
XxxHOLiC
a. 19 Sai by: Suga Shikao
b. Reason by: Fonogenico
XxxHOLiC Kei
a. Nobody Knows by: Suga Shikao
b. Honey Honey by: SEAMO feat. Ayuse Kozue
XxxHOLiC Shunmuki
a. Sofa by: Suga Shikao
b. Cherish by: Azu
XxxHOLiC Rou
a. Kaza Nagi by: Suga Shikao
Yamato Nadeshiko Shichihenge
a. Carnation by: Kiyoharu
b. Changing by: Bon Bon Blanco
c. Slow by: Kiyoharu
Ayan ang mga kanta/OST na nasa playlist ko ngayon na ang iba hindi ko maintindihan pero ayos lang kasi maganda naman ‘yong melody^^. Ewan ko ba kung bakit na kahit hindi ko minsan maintindihan ay pinakikinggan ko pa rin.
Otaku na ba ‘ko sa lagay na ‘yan? Sa tingin ko hindi pa, kasi marami pang mas malala sa’kin eh! Hindi pa ko nakakapag-cosplay ng madaming beses; mga one time palang. Pero wala na akong balak dagdagan pa ‘yong times na nag-cosplay ako! Ang hirap kaya ata ang gastos! Tapos sa iba mapupunta ‘yong costume na pinagawa ko?! Ayos ah! (galit na galit! Hahaha!)
np: Kaza Nagi
Super lonely ng kantang ‘yan, as in! Talagang siguro kapag naiintindihan mo s’ya, madadala ka at maluluha! Kasi sa series n’yan, namatay ‘yong bidang babae. Haaays…
Anyways, kung sa tingin niyo Otaku na ko nyan, nagkakamali kayo! Wala pa ko sa kalingkinan ng iba! Kumbaga, mas mataas na level pa sila! Ibang level! Hahaha!
Ayan, nilabas ko na ang ako bilang mahilig sa anime’. ‘Yan lang ang bagay na hindi ko kalalakihan! (Anong kalalakihan?) ‘Yong hindi ko matatanggal sa sistema ko kahit pa tumanda na ‘ko. Kasama ng music at sweets! Hahaha!
Sabishi…
written: June 7, 2010 (sa isang malungkot na umaga; ayoko makipag-usap kahit kanino kasi…)
Monday, May 31, 2010
Ang Mga Barkada ni Oni Ouji (Overview)
Isang gabi na naman na pagod ang inyong lingkod. Kakagaling lang sa isang pasyalan na kung tawagin ay “mall”. Kasama ko ang mga barkada na nakilala ko noong 4th year high school. Para kaming F4, Boys Over Flowers, A1; apat na lalaki na magkakasama para sa iisang mithiin: ang magsaya ng wantusawa!! Sa grupo, halo-halo na kami kahit apat lang kami: May payat, may mas payat, may cute na chubby at may matabang macho! XD Pero ‘yong payat, tahimik; ‘yong mas payat, maloko at palabiro; ‘yong cute na chubby, na si ako, ay suplado daw at kill-joy; tapos ‘yong matabang chubby, isip-bata! Parang magulo ang pagkakakabit-kabit ng mga personalities sa mga panlabas na anyo pero iyon ang naglalagay sa grupo namin sa pedestal ng pagkalamang sa iba pang grupo. Kenneth Roy Kamad, Phillip John Rey Querido, Kiev Rhepotsirhc Delgado at Haru Kazuma: ang mga kolokoy na bumubuo sa grupong ‘to!
Pare-pareho kaming mga nasa hindi gaanong kayamang pamilya pero lahat kami nagsisikap para mapabuti ang buhay. Sama-sama kami nangangarap, sama-sama gumawa ng paraan para maabot ‘yon nang makatungtong ng 4th year high school, sama-samang tumawa sa mga nakakatawa at ubod ng corning mga jokes na kami-kami lang ang nagkaka-intidihan. Hindi kami ordianryong grupo dahil malapit kami sa isa’t-isa; as in super close! Parang ganito oh! *pisil ng dalawang daliri* As in sobra talaga!
Ang hirap lang sa grupo, kapag may mga lovelife na ang iba sa amin. Ako, hindi sa nagbubuhat ng sariling trono, hindi ako nawawalan ng atensyon sa kanila pero sila? Ummm… ‘Wag magagalit ha? Pero mas pinipili nilang ibuhos ang buo nilang oras sa kanilang ka-relasyon. Nakakaselos bilang kaibigan. Pero marunong naman kaming lumugar. ‘Yon lang, kapag may karelasyon na, parang wala nalang ‘yong ibang ka-grupo; parang “Pakialam ko sa inyo? Basta ako may girlfriend? Gets mo?!” Masakit, ‘di ba?
Pero kung susumahin, ito ang barkadang ayokong mawala sa buhay ko. Ang parte ng pagkatao kong hindi ko talaga lilimutan kahit magkapamilya’t maging lolo na ako. Ito ang barkadahang hindi ko ipagpapalit sa iba ko pang mga barkada dahil sila ang naging “kapatid” sa akin ng totoo. Totoong kaibigan? Mahirap na mahanap ‘yan. Ang pagkakaibigang kayang isakripisyo ang lahat? Malabo na ‘yan sa panahon ngayon! Pero nakita ko lahat ‘yon sa kanila. Puro lalaki kami pero lahat kami may malasakit sa isa’t-isa at iniisip muna ang isa’t-isa bago ang sarili nila. Ito ‘yong samahang hindi kayang buwagin ng kahit na ano, dahil lahat na ata ng issue nadaanan na namin. At ngayon? Matatag pa rin! Kakagaling nga lang sa MOA kanina eh! At sobrang saya dahil nakasama ko sila ng isang buong araw. (sayang wala lang akong pera para ilibre sila dahil sa miyerkules na ang birthday ko…) Isa pa lang ito sa mga barkadahang hindi ko malilimutan sa buhay ko. Ngapla, ang tawag namin sa samahan namin ay CHRONO BROTHERS; HINDI MABUBUWAG KAHIT KAILAN! HINDI MABUBUWAG KAHIT PA NG ORAS MISMO! Kaya kami ay mga Chronos. P.S. NIISAMA-KIEV!! ANG DAYA MO!! LAGING AKO ANG NANLILIBRE!! BURAOT!! KURIPOT!! XD
Napag-usapan na din naman ang “mall” at alam niyo naman ang “MOA”, mapag-usapan na din ang isa sa mga paborito kong mall sa buong Pilipinas: ang SM CENTERPOINT! Dito nabuo ang barkadahang tinagurian sa katagang HOMERS ASSOCIATION or simply, HOMERS. Homers? Hindi ito literary group na tungkol sa mga sinulat ni Homer, tungkol ito sa mga taong adik sa SM CENTERPOINT na halos araw-araw na pumupunta do’n na parang “HOME” na ang turing sa nasabing mall. Pare-pareho kami ng hilig: DANCE! DANCE! REVOLUTION! ayon nga sa sigaw ng computer announcer ng makina ng larong ito. Hindi naman kami ganoon kagaling pero matuturing kaming “average”.
Mga kaklase ko sila nung nasa College of Accountancy pa ako. Nangyari ‘yon no’ng 1st year college ako. Close din naman ang bawat ng miyembro ng grupo kahit papaano. Pero unlike sa mga CHRONO BROTHERS na close dahil sa mga personal na usapin, dito close ang lahat dahil sa libangan at tsismisan. Dito nag-uumpisa ang mga tsismis na hindi ko na babanggitin kasi masyadong personal at nakakasira ng pagkatao kapag binulgar ko pa. May malasakit din naman sa isa’t-isa pero maaari kong gamitin ang word na “uncomparable” kung ikukumpara sa samahan naming mga Chronos. Dito ko din nakilala ang girlfriend ko ngayon na si Kyiashi-Hime: ang Kris Aquino ng grupo. Wala ka talagang lusot kapag siya na ang nagtanong. >.< Mapapaamin ka talaga to the max!
Ewan ko kung mapapanatili pa ‘to dahil busy na ang mga natira sa Accountancy, pero sana, oo. Kasi sayang ang nabuong samahan namin at ‘yong closeness. Masay ako kapag kasama sila dahil kasama ko sila sa libangan ko. At hindi ko sila sisisihin kung bakit man ako bumagsak sa pag-aaral dahil pinili ko din naman ‘yon. (Kaya ikaw, kung nababasa mo man ‘to, mahiya ka sa balat mo!) Sana may matamaan! Hmpf! Von Patrick Pasion, Kyiashi Hime, Rico Manarang, Jerick Mariano, Joselito Rizal Landicho, Mark Jayson Morales at Haru Kazuma. Co-associates: IBON SINGOL LADIES: Desiree Arenas, Rochene Relator, Aldeguer Joy Penetrante at Mary Rose Sardido.
Mula pa noong grade 3 no’ng nakilala ko siya. Si Ricardo Bautista ang naging ka-usap, kalaro, kaibigan, katawanan, ka-tampuhan, kaasaran kasama ng kuya(?) niyang ewan ko kung bakit pumapatol sa mga bata, over all, siya ang best friend ko; ang pinaka-una kong best friend. Pinakilala niya sa akin si Jay Tumanda na mula naman sa ibang section. Hindi ko alam kung paano sila nagkakilala pero masaya din ako kasi nakilala ko ang mabait na ‘yon. Tapos dumaan ang isang taon at nakilala namin si Charmaine Fhel Leonardo na mas mababa ng isang taon kumpara sa amin. Si Charmaine naman, totoo sa sarili, kung ayaw niya, ayaw niya! At kapag gusto niya mang-asar, nang-aasar siya. Pero sa tinagal ng panahon, hindi pa niya ako inaasar kahit kailan. Ang madalas mapagbuntungan ng pangungutya, si Jay. Pero despite of that, masaya pa rin siya na kasama niya kami. Dahil doon, masasabi kong sobrang bait niya. Kung ako ‘yon, naku! Makikipaglaban ako! XD
Si Ricardo, quiet type. Pero kapag bumanat ‘yon, hindi mo makakalimutan for about two weeks. XD Mas malupit pa mambara ‘yon kesa sa kuya(?) niya! Masaya ako kasi kahit ilan taon na ang nakalipas, hindi niya kami nakalimutan at hindi niya kami pinag-kaila kahit kailan! Kapag inaaway nga kami, siya pa mismo ang nakikipagbarahan. Mabait siya. Ang kulang lang sa grupong ‘to, closeness. Nabubuhay ang samahan sa lagay na magkakasama kami kasi alam naming magkakaibigan kami. Kaso, minsan, walang common bond. Kapag magkakasama, parang empty air, pero masaya kami sa companion ng isa’t-isa. Hindi ko talaga mapaliwanag kung bakit pero masaya ako kahit ganoon. Gano’n din naman ang nararamdaman nila. Do’n ko naranasan ang umuwi ng 11 pm dahil lang sa may tinatapos na palabas sa TV. HAPPY BIRTHDAY RICARDO BAUTISTA!! Gemini kami pareho, at 2 days lang ang agwat namin sa isa’t-isa. Dati, naisip ko na parang Gemini, kaming dalawa ang magkakambal.
May isa pang barkadahang nasali ako no’ng 1st year college. Ang tropang PC SHOP. Like the Homers, ang tropang PC Shop ay nabuo dahil sa isang common hobby: computer! Joselito Rizal Landicho, John Carlo Palmes, Rusty Lopez at Haru Kazuma. May closeness naman sa grupong ‘to, hindi nga lang ganoon na-develop kasi minsan lang ako mag-computer. Co-associates: DOTA BOYS: Melvin Dordas, Myrone Joshua Martin, John David Dela Cruz, Nico Louis Magdayao at Keven Rana. Ang pinaka-attached sa grupong ito ay si JRAL. Siya rin ang tinuturing kong isa sa mga kaibigang hindi ko kayang mawala kahit pa sa text ay hanggang tatlong palitan lang kami ng texts. Mabait din siya at walang yabang sa katawan. Whoooshh!
Masaya naman ako sa companion ng lahat, hindi nga lang mawawala ang pag-aarange sa kung anong barkadahan ba ang the best. Kung ako ang tatanungin, ang the best na barkadahan na nasamahan ko ay ang una kong nabanggit. It’s the best friendship I’ve ever had. Pero hindi ko sinasabing kayang kong mawala ang iba ko pang mga barkadahan, hindi ko kaya ‘yon! Masaya ako sa piling ng lahat ng barkada ko kahit pa iba-iba sila sa bawat isa. Masaya ako at nagpapasalamat sa D’yos dahil sila ang mga taong humubog sa pagkatao ko. Sabi nga ni Rizal sa kanyang tula: Trozos del alma mia! Sila ay parte ng kaluluwa’t pakatao ko. Kung ano ako ngayon, salamat sa kanilang lahat. (Arigatou, kokoro kara, boku ni ima ga aru no wa minna no okage sa – thank you from the bottom of my heart, I am what I am now because of everyone. *Shiawase Neiro – Orange Range*)
written: May 31, 2010
Pare-pareho kaming mga nasa hindi gaanong kayamang pamilya pero lahat kami nagsisikap para mapabuti ang buhay. Sama-sama kami nangangarap, sama-sama gumawa ng paraan para maabot ‘yon nang makatungtong ng 4th year high school, sama-samang tumawa sa mga nakakatawa at ubod ng corning mga jokes na kami-kami lang ang nagkaka-intidihan. Hindi kami ordianryong grupo dahil malapit kami sa isa’t-isa; as in super close! Parang ganito oh! *pisil ng dalawang daliri* As in sobra talaga!
Ang hirap lang sa grupo, kapag may mga lovelife na ang iba sa amin. Ako, hindi sa nagbubuhat ng sariling trono, hindi ako nawawalan ng atensyon sa kanila pero sila? Ummm… ‘Wag magagalit ha? Pero mas pinipili nilang ibuhos ang buo nilang oras sa kanilang ka-relasyon. Nakakaselos bilang kaibigan. Pero marunong naman kaming lumugar. ‘Yon lang, kapag may karelasyon na, parang wala nalang ‘yong ibang ka-grupo; parang “Pakialam ko sa inyo? Basta ako may girlfriend? Gets mo?!” Masakit, ‘di ba?
Pero kung susumahin, ito ang barkadang ayokong mawala sa buhay ko. Ang parte ng pagkatao kong hindi ko talaga lilimutan kahit magkapamilya’t maging lolo na ako. Ito ang barkadahang hindi ko ipagpapalit sa iba ko pang mga barkada dahil sila ang naging “kapatid” sa akin ng totoo. Totoong kaibigan? Mahirap na mahanap ‘yan. Ang pagkakaibigang kayang isakripisyo ang lahat? Malabo na ‘yan sa panahon ngayon! Pero nakita ko lahat ‘yon sa kanila. Puro lalaki kami pero lahat kami may malasakit sa isa’t-isa at iniisip muna ang isa’t-isa bago ang sarili nila. Ito ‘yong samahang hindi kayang buwagin ng kahit na ano, dahil lahat na ata ng issue nadaanan na namin. At ngayon? Matatag pa rin! Kakagaling nga lang sa MOA kanina eh! At sobrang saya dahil nakasama ko sila ng isang buong araw. (sayang wala lang akong pera para ilibre sila dahil sa miyerkules na ang birthday ko…) Isa pa lang ito sa mga barkadahang hindi ko malilimutan sa buhay ko. Ngapla, ang tawag namin sa samahan namin ay CHRONO BROTHERS; HINDI MABUBUWAG KAHIT KAILAN! HINDI MABUBUWAG KAHIT PA NG ORAS MISMO! Kaya kami ay mga Chronos. P.S. NIISAMA-KIEV!! ANG DAYA MO!! LAGING AKO ANG NANLILIBRE!! BURAOT!! KURIPOT!! XD
Napag-usapan na din naman ang “mall” at alam niyo naman ang “MOA”, mapag-usapan na din ang isa sa mga paborito kong mall sa buong Pilipinas: ang SM CENTERPOINT! Dito nabuo ang barkadahang tinagurian sa katagang HOMERS ASSOCIATION or simply, HOMERS. Homers? Hindi ito literary group na tungkol sa mga sinulat ni Homer, tungkol ito sa mga taong adik sa SM CENTERPOINT na halos araw-araw na pumupunta do’n na parang “HOME” na ang turing sa nasabing mall. Pare-pareho kami ng hilig: DANCE! DANCE! REVOLUTION! ayon nga sa sigaw ng computer announcer ng makina ng larong ito. Hindi naman kami ganoon kagaling pero matuturing kaming “average”.
Mga kaklase ko sila nung nasa College of Accountancy pa ako. Nangyari ‘yon no’ng 1st year college ako. Close din naman ang bawat ng miyembro ng grupo kahit papaano. Pero unlike sa mga CHRONO BROTHERS na close dahil sa mga personal na usapin, dito close ang lahat dahil sa libangan at tsismisan. Dito nag-uumpisa ang mga tsismis na hindi ko na babanggitin kasi masyadong personal at nakakasira ng pagkatao kapag binulgar ko pa. May malasakit din naman sa isa’t-isa pero maaari kong gamitin ang word na “uncomparable” kung ikukumpara sa samahan naming mga Chronos. Dito ko din nakilala ang girlfriend ko ngayon na si Kyiashi-Hime: ang Kris Aquino ng grupo. Wala ka talagang lusot kapag siya na ang nagtanong. >.< Mapapaamin ka talaga to the max!
Ewan ko kung mapapanatili pa ‘to dahil busy na ang mga natira sa Accountancy, pero sana, oo. Kasi sayang ang nabuong samahan namin at ‘yong closeness. Masay ako kapag kasama sila dahil kasama ko sila sa libangan ko. At hindi ko sila sisisihin kung bakit man ako bumagsak sa pag-aaral dahil pinili ko din naman ‘yon. (Kaya ikaw, kung nababasa mo man ‘to, mahiya ka sa balat mo!) Sana may matamaan! Hmpf! Von Patrick Pasion, Kyiashi Hime, Rico Manarang, Jerick Mariano, Joselito Rizal Landicho, Mark Jayson Morales at Haru Kazuma. Co-associates: IBON SINGOL LADIES: Desiree Arenas, Rochene Relator, Aldeguer Joy Penetrante at Mary Rose Sardido.
Mula pa noong grade 3 no’ng nakilala ko siya. Si Ricardo Bautista ang naging ka-usap, kalaro, kaibigan, katawanan, ka-tampuhan, kaasaran kasama ng kuya(?) niyang ewan ko kung bakit pumapatol sa mga bata, over all, siya ang best friend ko; ang pinaka-una kong best friend. Pinakilala niya sa akin si Jay Tumanda na mula naman sa ibang section. Hindi ko alam kung paano sila nagkakilala pero masaya din ako kasi nakilala ko ang mabait na ‘yon. Tapos dumaan ang isang taon at nakilala namin si Charmaine Fhel Leonardo na mas mababa ng isang taon kumpara sa amin. Si Charmaine naman, totoo sa sarili, kung ayaw niya, ayaw niya! At kapag gusto niya mang-asar, nang-aasar siya. Pero sa tinagal ng panahon, hindi pa niya ako inaasar kahit kailan. Ang madalas mapagbuntungan ng pangungutya, si Jay. Pero despite of that, masaya pa rin siya na kasama niya kami. Dahil doon, masasabi kong sobrang bait niya. Kung ako ‘yon, naku! Makikipaglaban ako! XD
Si Ricardo, quiet type. Pero kapag bumanat ‘yon, hindi mo makakalimutan for about two weeks. XD Mas malupit pa mambara ‘yon kesa sa kuya(?) niya! Masaya ako kasi kahit ilan taon na ang nakalipas, hindi niya kami nakalimutan at hindi niya kami pinag-kaila kahit kailan! Kapag inaaway nga kami, siya pa mismo ang nakikipagbarahan. Mabait siya. Ang kulang lang sa grupong ‘to, closeness. Nabubuhay ang samahan sa lagay na magkakasama kami kasi alam naming magkakaibigan kami. Kaso, minsan, walang common bond. Kapag magkakasama, parang empty air, pero masaya kami sa companion ng isa’t-isa. Hindi ko talaga mapaliwanag kung bakit pero masaya ako kahit ganoon. Gano’n din naman ang nararamdaman nila. Do’n ko naranasan ang umuwi ng 11 pm dahil lang sa may tinatapos na palabas sa TV. HAPPY BIRTHDAY RICARDO BAUTISTA!! Gemini kami pareho, at 2 days lang ang agwat namin sa isa’t-isa. Dati, naisip ko na parang Gemini, kaming dalawa ang magkakambal.
May isa pang barkadahang nasali ako no’ng 1st year college. Ang tropang PC SHOP. Like the Homers, ang tropang PC Shop ay nabuo dahil sa isang common hobby: computer! Joselito Rizal Landicho, John Carlo Palmes, Rusty Lopez at Haru Kazuma. May closeness naman sa grupong ‘to, hindi nga lang ganoon na-develop kasi minsan lang ako mag-computer. Co-associates: DOTA BOYS: Melvin Dordas, Myrone Joshua Martin, John David Dela Cruz, Nico Louis Magdayao at Keven Rana. Ang pinaka-attached sa grupong ito ay si JRAL. Siya rin ang tinuturing kong isa sa mga kaibigang hindi ko kayang mawala kahit pa sa text ay hanggang tatlong palitan lang kami ng texts. Mabait din siya at walang yabang sa katawan. Whoooshh!
Masaya naman ako sa companion ng lahat, hindi nga lang mawawala ang pag-aarange sa kung anong barkadahan ba ang the best. Kung ako ang tatanungin, ang the best na barkadahan na nasamahan ko ay ang una kong nabanggit. It’s the best friendship I’ve ever had. Pero hindi ko sinasabing kayang kong mawala ang iba ko pang mga barkadahan, hindi ko kaya ‘yon! Masaya ako sa piling ng lahat ng barkada ko kahit pa iba-iba sila sa bawat isa. Masaya ako at nagpapasalamat sa D’yos dahil sila ang mga taong humubog sa pagkatao ko. Sabi nga ni Rizal sa kanyang tula: Trozos del alma mia! Sila ay parte ng kaluluwa’t pakatao ko. Kung ano ako ngayon, salamat sa kanilang lahat. (Arigatou, kokoro kara, boku ni ima ga aru no wa minna no okage sa – thank you from the bottom of my heart, I am what I am now because of everyone. *Shiawase Neiro – Orange Range*)
written: May 31, 2010
Ako Bilang si Oni Ouji (Love Life Edition~!)
Narito nanaman tayo sa isa pang edisyon ng AKO BILANG SI ONI OUJI! *tadaa~!* At ang aking ipapakilala - *drumrolls* ang mga naging at ang love life ko sa buong buhay ko hanggang ngayon. Madami-dami namang mga babae ang naging parte ng buhay ko. Hindi halata sa mukha pero nakaka-sampu (10) na akong girlfriend (kasama na d’on ang girlfriend ko ngayon). May mga malalaki at hindi malilimutan ang naging parte sa buhay ko; meron din naman na sa sobrang liit eh hindi ko na maalala ang pangalan. Itatago natin sila sa mga sumusunod na pangalan para maging tago ang kanilang mga katauhan. Ngayon, ipapakilala ko na sila! Game!
1. Ms. Inigo (# : 7)
Si Ms. Inigo ay nakilala ko noong 1st year high school ako. Siya ang una sa listahan kasi siya talaga ang nauna. Masaya naman kasi 1st boyfriend niya ako, 1st girlfriend ko din s’ya. Naaalala ko pa, bumili ako ng greeting card na may kasamang refrigerator magnet. Kaso, nabasa sila sa loob ng bag ko dahil sad ala kong tubig. Ang kinahinatnan? ‘Yong ref magnet lang ang nabigay ko. Nakakatakot din ‘yong kuya niya kasi mukhang “gangster” at kapag tumingin akala mo papatayin ka. Kapag sinusundo ko siya, laging nakatingin sa akin na parang gusto akong patayin. Maganda ang lakad ng relasyon namin hanggang sa mag-tapat sa akin ang best friend niya. Nag-two timing na pala ako no’n ‘di ko pa alam. (‘di ko pa alam ang konsepto ng two-timing)
2. Ms. Seductive-Eyes (# : 14)
Bestfriend ni Ms. Inigo si Ms. Seductive-Eyes, as in close sila. Nagsimula ang lahat sa groupings (wala talaga minsan nadudulot na maganda ang groupings! tsk!). Napaaga ako ng dating at maaga pa no’n. Dahil sa inaantok pa ko, sinabi ko na baka pwede akong maki-higa muna sa kama niya tutal maaga pa naman no’n. Nang humiga na ako, tumabi siya sa akin at niyakap ako. OMG!! Nagulat ako habang nilalapit niya ang bibig niya sa tenga ko. Sabi niya, hiwalayan ko na daw si Ms. Inigo dahil mas maganda daw kung kami nalang. (Oo, nangyari ‘yon. Pero hindi nangyari ang bagay na nasa isip mo! H’wag ka na magkaila!) Nang kinagabihan, bumili kami ng Zagu at do’n na naganap ang pagiging “kami” namin. Pero dahil sa naisip ko na mali ‘yon, tumagal lang ng isang linggo ang relasyon namin (Lunes! Nang tayo’y magkakilala, Martes! Nang tayo’y muling magkita…)
3. Ms. Alena (# : 11)
Si Ms. Alena naman ay kaklase ko din no’ng 1st year. Kausap ko kapag walang magawa, kaharutan, kakulitan. Tapos, no’ng summer, umamin siya sa akin na may gusto daw siya sa’kin. Nagulat nanaman ako! OMGA!! Wala kasi sa mukha ko ang habulin ng babae, pero no’ng 1st year ako, medyo cute pa ako no’n, ngayon mukha na ‘kong matanda. Kilala niyo ba si Alena? ‘Yong sa Encantadia? ‘Yong kasama sila Amihan, Danaya, Pirena, Imaw? Sabi ni Ms. Alena sa akin, ako daw ang Ybarro ng buhay niya (ang corny, nakakaasar!) Kaso, parang si Ms. Seductive-Eyes, one week lang din ang life span ng relasyon namin. Tinamad akong i-text at tawagan siya kaya nawalan kami ng communications. Busy-busyhan na kasi sa enrollment no’n. (Lunes! Nang tayo’y magkakilala…)
4. Ms. Angel (# : 28)
Isa sa mga outstanding-beauty na naging girlfriend ko. Rosy-white, mahaba ang buhok, napakaganda ng mukha, at higit sa lahat, mabait. Para siyang anghel na napadpad sa lupa ko. 2nd year ako no’n sa isang public school (Benigno “Ninoy” S. Aquino High School) at siya naman 3rd year sa isang private school. Malapit lang ang school namin, pero hindi ko siya sinusundo’t hatid kasi nakakahiya kapag magkasama kami, mukha akong PA ng isang artista. Nagkikita lang kami no’n sa isang parke at do’n nag-uusap ng mga bagay-bagay. Wala naman daw problema sa itsura ko, medyo cute naman daw ako. (talaga?) Nagkahiwalay lang kami kasi nalaman ng parents niya ang tungkol sa amin at bawal pa siya magka-boyfriend haggang college. Lumipad na papalayo ang anghel ng buhay ko.
5. Ms. First-Love-Never-Dies (# : 4)
Siya ang pinakamalapit sa puso ko. Sa sobrang lapit, gusto ko siyang ilayo. Malaki ang naging parte niya sa buhay ko dahil siya ang nagpabago sa akin bilang isang partner sa isang relasyon. Ayaw niyang tawag sa akin “boyfriend” gusto niya “partner” para daw mas malalim pa sa kung ano talaga kami. Mula “Immature being” ginawa niya ‘kong “Utak-Manong”. Magaling siya magpayo tungkol sa mga relasyon kaya mas lalo akong nain-love sa kanya. Marami na ‘din kaming plano sa buhay no’n, siya teacher, ako, ewan ko, gusto ko lang no’n maging mayaman. Nakagawa na nga kami ng listahan ng mga pangalan ng magiging anak namin eh! (Lupeet!) Siya din ang pinakamatagal sa lahat, 362 days kami! 3 days nalang anniversary na namin, kung hindi lang talaga kami nagkahiwalay ng section, siguro kami pa hanggang ngayon.
Sinabi niya, na-obliga daw siyang magmahal ng iba. Hindi ko siya maintindihan. Potek siya! Hindi ko talaga siya maintindihan! ‘Yon ang mga nasa isip ko nung una. Hindi ko alam gagawin. Dahil sa kanya, sinira ko ang boses ko kaya boses nagbibinata pa rin ako hanggang ngayon. ‘Kaw ba naman lumaklak ng tubig na may alcohol eh? (beer? hindi!) Pero nung senoir’s ball namin, do’n ko naintindihan ang lahat. Inaya ko siya sumayaw kahit alam kong katabi lang niya ang boyfriend niya. Nang matapos na ang kanta, niyakap ko siya, niyakap niya ako, binulong ko sa paiyak nang tono: “Mahal mo pa ba ako no’n?” Wala siyang naging sagot, sa halip, tumulo luha niya at tumingin siya sa mga mata ko. Naintindihan ko na lahat sa simpleng nangyaring ‘yon. Binigyan ko nalang siya ng isang ngiti at umalis na ko sa harapan niya. Ginugol ko tuloy ang isang oras ng party na umiiyak sa mesa namin ng mga kaklase ko. (senti no?)
6. Ms. Anonymous 1
‘Di ko na siya maalala… Nakakapagtaka…
7. Ms. Anonymous 2
Nilimot ko na ‘din ang isang ‘to! Hindi ko gusto naging trato ko sa kanya…
8. Ms. Player (# : 8)
Ang pinaka-malandi sa lahat ng naging girlfriend ko. As in ubod!! Asar!! Pinagsabay-sabay ba naman kaming tatlo ng iba pa niyang boyfriend?! Ang lakas ng loob! Kala mo naman maganda! 3 days lng tinagal namin kasi buti nalang nalaman ko agad na may iba pa siya! Mula no’n hindi ko na siya kinausap pa. Siya siguro ang karma ko kay Ms. Anonymous 2.
9. Ms. CEU/Half-Korean (# : 14)
Si Ms. CEU/Half Korean ay nag-aaral sa CEU, katabi ng San Beda. Oo, mayaman siya. Nakatira sila sa Villa malapit sa amin. Currently, best friend ko siya. Hingian ng advice, bagsakan ng problema. Ex-girlfriend siya ng best friend kong yumao na (sumalangit nawa). Nasabi ko sa sarili ko na dapat ko siyang pasayahin dahil sa trahedyang nangyari. Akala ko dati, mahal ko na siya, hindi pala. Pero, siya ang first time ko (Oo, kung ano ‘yong iniisip mo kanina kay Ms. Seductive-Eyes, ginawa namin). 2nd monthsarry namin ‘yon. Pero after a few days, nalaman kong hindi ko pala siya mahal. Awa lang ang naramdaman ko sa kanya. Sinabi ko sa kanya ang lahat ng nararamdaman ko, at natural, iisipin niyang kinuha ko lang ang gusto ko mula sa kanya. Sinabi kong hindi gano’n ‘yon at mas malala kung tatagal pa ang relasyon namin dahil lang sa awa. Tama ‘di ba? (Salamat pala sa mga ice ream!)
10. Ms. Kyiashi Hime (# : 16? Joke! 16!)
Kung ako si Oni Ouji, siya naman si Kyiashi Hime~! My current girlfriend. Mabait siya at nakikita daw niya ang sarili niya sa akin kaya minahal niya ako. Pero, sa lahat ng naging girlfriend ko, siya ang black beauty. (peace! :D) Towel-girl ko rin ‘yan at minsan teddy bear ko kapag nanonood ng sine. (peace ulit!) Mahal na mahal ako niyan na kahit sa kalokohan, iniintindi niya ako. Oo, bad boy ako, pero siya ang filter ko, taga-tigil bale ng kalokohan. Mahilig siya sa Fushigi Yuugi at Death Note (Death Note lang gusto ko mula sa mga anime’ na gusto niya, kasi mukhang baduy ‘yong Fushigi Yuugi! Peace sa madaming fans ng Fushigi Yuugi! Alam kong madaming baliw do’n!) Sabi niya ‘wag ko daw maliitin sarili ko, na ginagawa ko naman ngayon. Maraming salamat sa pagmamahal…
Ayan na ang mga babae sa buhay ko! Parang si Gat. Jose Protacio Rizal Mercado y Alonzo Realonda lang no? Sampu! Malay natin, baka madagdagan pa ‘yan dahil sa mga hindi inaasahang bagay. (Naku! Baka may magalit!) Pero sabi ko nga: “Walang aksidente o koinsidente sa mundo, mga bagay lang na hindi talaga maiiwasan kahit na anong gawin”. Baka nga maghanap pa ako ng gay lover para may financier ako! Saan ba madami? Joke! Bwuhahaha!! Madami pang edisyon ang AKO BILANG SI ONI OUJI! Wait and see more of me! Gusto kong maging mas personal sa mga bumabasa ng blog posts ko. Ise-share ko kahit kalokohan ko para lang sa inyo! Bwuhahaha!! Salamat sa pagtangkilik! Pakibasa nalang din ‘yong istoryang ginawa ko sa baba! Salamat! Love story ‘yan, 1st time kong magsulat ng ganyan.
Salamat pala sa mga followers kong mga kaklase ko din at kapwa ko mga blogger. Go Go Go!
written: May 23, 2010
1. Ms. Inigo (# : 7)
Si Ms. Inigo ay nakilala ko noong 1st year high school ako. Siya ang una sa listahan kasi siya talaga ang nauna. Masaya naman kasi 1st boyfriend niya ako, 1st girlfriend ko din s’ya. Naaalala ko pa, bumili ako ng greeting card na may kasamang refrigerator magnet. Kaso, nabasa sila sa loob ng bag ko dahil sad ala kong tubig. Ang kinahinatnan? ‘Yong ref magnet lang ang nabigay ko. Nakakatakot din ‘yong kuya niya kasi mukhang “gangster” at kapag tumingin akala mo papatayin ka. Kapag sinusundo ko siya, laging nakatingin sa akin na parang gusto akong patayin. Maganda ang lakad ng relasyon namin hanggang sa mag-tapat sa akin ang best friend niya. Nag-two timing na pala ako no’n ‘di ko pa alam. (‘di ko pa alam ang konsepto ng two-timing)
2. Ms. Seductive-Eyes (# : 14)
Bestfriend ni Ms. Inigo si Ms. Seductive-Eyes, as in close sila. Nagsimula ang lahat sa groupings (wala talaga minsan nadudulot na maganda ang groupings! tsk!). Napaaga ako ng dating at maaga pa no’n. Dahil sa inaantok pa ko, sinabi ko na baka pwede akong maki-higa muna sa kama niya tutal maaga pa naman no’n. Nang humiga na ako, tumabi siya sa akin at niyakap ako. OMG!! Nagulat ako habang nilalapit niya ang bibig niya sa tenga ko. Sabi niya, hiwalayan ko na daw si Ms. Inigo dahil mas maganda daw kung kami nalang. (Oo, nangyari ‘yon. Pero hindi nangyari ang bagay na nasa isip mo! H’wag ka na magkaila!) Nang kinagabihan, bumili kami ng Zagu at do’n na naganap ang pagiging “kami” namin. Pero dahil sa naisip ko na mali ‘yon, tumagal lang ng isang linggo ang relasyon namin (Lunes! Nang tayo’y magkakilala, Martes! Nang tayo’y muling magkita…)
3. Ms. Alena (# : 11)
Si Ms. Alena naman ay kaklase ko din no’ng 1st year. Kausap ko kapag walang magawa, kaharutan, kakulitan. Tapos, no’ng summer, umamin siya sa akin na may gusto daw siya sa’kin. Nagulat nanaman ako! OMGA!! Wala kasi sa mukha ko ang habulin ng babae, pero no’ng 1st year ako, medyo cute pa ako no’n, ngayon mukha na ‘kong matanda. Kilala niyo ba si Alena? ‘Yong sa Encantadia? ‘Yong kasama sila Amihan, Danaya, Pirena, Imaw? Sabi ni Ms. Alena sa akin, ako daw ang Ybarro ng buhay niya (ang corny, nakakaasar!) Kaso, parang si Ms. Seductive-Eyes, one week lang din ang life span ng relasyon namin. Tinamad akong i-text at tawagan siya kaya nawalan kami ng communications. Busy-busyhan na kasi sa enrollment no’n. (Lunes! Nang tayo’y magkakilala…)
4. Ms. Angel (# : 28)
Isa sa mga outstanding-beauty na naging girlfriend ko. Rosy-white, mahaba ang buhok, napakaganda ng mukha, at higit sa lahat, mabait. Para siyang anghel na napadpad sa lupa ko. 2nd year ako no’n sa isang public school (Benigno “Ninoy” S. Aquino High School) at siya naman 3rd year sa isang private school. Malapit lang ang school namin, pero hindi ko siya sinusundo’t hatid kasi nakakahiya kapag magkasama kami, mukha akong PA ng isang artista. Nagkikita lang kami no’n sa isang parke at do’n nag-uusap ng mga bagay-bagay. Wala naman daw problema sa itsura ko, medyo cute naman daw ako. (talaga?) Nagkahiwalay lang kami kasi nalaman ng parents niya ang tungkol sa amin at bawal pa siya magka-boyfriend haggang college. Lumipad na papalayo ang anghel ng buhay ko.
5. Ms. First-Love-Never-Dies (# : 4)
Siya ang pinakamalapit sa puso ko. Sa sobrang lapit, gusto ko siyang ilayo. Malaki ang naging parte niya sa buhay ko dahil siya ang nagpabago sa akin bilang isang partner sa isang relasyon. Ayaw niyang tawag sa akin “boyfriend” gusto niya “partner” para daw mas malalim pa sa kung ano talaga kami. Mula “Immature being” ginawa niya ‘kong “Utak-Manong”. Magaling siya magpayo tungkol sa mga relasyon kaya mas lalo akong nain-love sa kanya. Marami na ‘din kaming plano sa buhay no’n, siya teacher, ako, ewan ko, gusto ko lang no’n maging mayaman. Nakagawa na nga kami ng listahan ng mga pangalan ng magiging anak namin eh! (Lupeet!) Siya din ang pinakamatagal sa lahat, 362 days kami! 3 days nalang anniversary na namin, kung hindi lang talaga kami nagkahiwalay ng section, siguro kami pa hanggang ngayon.
Sinabi niya, na-obliga daw siyang magmahal ng iba. Hindi ko siya maintindihan. Potek siya! Hindi ko talaga siya maintindihan! ‘Yon ang mga nasa isip ko nung una. Hindi ko alam gagawin. Dahil sa kanya, sinira ko ang boses ko kaya boses nagbibinata pa rin ako hanggang ngayon. ‘Kaw ba naman lumaklak ng tubig na may alcohol eh? (beer? hindi!) Pero nung senoir’s ball namin, do’n ko naintindihan ang lahat. Inaya ko siya sumayaw kahit alam kong katabi lang niya ang boyfriend niya. Nang matapos na ang kanta, niyakap ko siya, niyakap niya ako, binulong ko sa paiyak nang tono: “Mahal mo pa ba ako no’n?” Wala siyang naging sagot, sa halip, tumulo luha niya at tumingin siya sa mga mata ko. Naintindihan ko na lahat sa simpleng nangyaring ‘yon. Binigyan ko nalang siya ng isang ngiti at umalis na ko sa harapan niya. Ginugol ko tuloy ang isang oras ng party na umiiyak sa mesa namin ng mga kaklase ko. (senti no?)
6. Ms. Anonymous 1
‘Di ko na siya maalala… Nakakapagtaka…
7. Ms. Anonymous 2
Nilimot ko na ‘din ang isang ‘to! Hindi ko gusto naging trato ko sa kanya…
8. Ms. Player (# : 8)
Ang pinaka-malandi sa lahat ng naging girlfriend ko. As in ubod!! Asar!! Pinagsabay-sabay ba naman kaming tatlo ng iba pa niyang boyfriend?! Ang lakas ng loob! Kala mo naman maganda! 3 days lng tinagal namin kasi buti nalang nalaman ko agad na may iba pa siya! Mula no’n hindi ko na siya kinausap pa. Siya siguro ang karma ko kay Ms. Anonymous 2.
9. Ms. CEU/Half-Korean (# : 14)
Si Ms. CEU/Half Korean ay nag-aaral sa CEU, katabi ng San Beda. Oo, mayaman siya. Nakatira sila sa Villa malapit sa amin. Currently, best friend ko siya. Hingian ng advice, bagsakan ng problema. Ex-girlfriend siya ng best friend kong yumao na (sumalangit nawa). Nasabi ko sa sarili ko na dapat ko siyang pasayahin dahil sa trahedyang nangyari. Akala ko dati, mahal ko na siya, hindi pala. Pero, siya ang first time ko (Oo, kung ano ‘yong iniisip mo kanina kay Ms. Seductive-Eyes, ginawa namin). 2nd monthsarry namin ‘yon. Pero after a few days, nalaman kong hindi ko pala siya mahal. Awa lang ang naramdaman ko sa kanya. Sinabi ko sa kanya ang lahat ng nararamdaman ko, at natural, iisipin niyang kinuha ko lang ang gusto ko mula sa kanya. Sinabi kong hindi gano’n ‘yon at mas malala kung tatagal pa ang relasyon namin dahil lang sa awa. Tama ‘di ba? (Salamat pala sa mga ice ream!)
10. Ms. Kyiashi Hime (# : 16? Joke! 16!)
Kung ako si Oni Ouji, siya naman si Kyiashi Hime~! My current girlfriend. Mabait siya at nakikita daw niya ang sarili niya sa akin kaya minahal niya ako. Pero, sa lahat ng naging girlfriend ko, siya ang black beauty. (peace! :D) Towel-girl ko rin ‘yan at minsan teddy bear ko kapag nanonood ng sine. (peace ulit!) Mahal na mahal ako niyan na kahit sa kalokohan, iniintindi niya ako. Oo, bad boy ako, pero siya ang filter ko, taga-tigil bale ng kalokohan. Mahilig siya sa Fushigi Yuugi at Death Note (Death Note lang gusto ko mula sa mga anime’ na gusto niya, kasi mukhang baduy ‘yong Fushigi Yuugi! Peace sa madaming fans ng Fushigi Yuugi! Alam kong madaming baliw do’n!) Sabi niya ‘wag ko daw maliitin sarili ko, na ginagawa ko naman ngayon. Maraming salamat sa pagmamahal…
Ayan na ang mga babae sa buhay ko! Parang si Gat. Jose Protacio Rizal Mercado y Alonzo Realonda lang no? Sampu! Malay natin, baka madagdagan pa ‘yan dahil sa mga hindi inaasahang bagay. (Naku! Baka may magalit!) Pero sabi ko nga: “Walang aksidente o koinsidente sa mundo, mga bagay lang na hindi talaga maiiwasan kahit na anong gawin”. Baka nga maghanap pa ako ng gay lover para may financier ako! Saan ba madami? Joke! Bwuhahaha!! Madami pang edisyon ang AKO BILANG SI ONI OUJI! Wait and see more of me! Gusto kong maging mas personal sa mga bumabasa ng blog posts ko. Ise-share ko kahit kalokohan ko para lang sa inyo! Bwuhahaha!! Salamat sa pagtangkilik! Pakibasa nalang din ‘yong istoryang ginawa ko sa baba! Salamat! Love story ‘yan, 1st time kong magsulat ng ganyan.
Salamat pala sa mga followers kong mga kaklase ko din at kapwa ko mga blogger. Go Go Go!
written: May 23, 2010
Monday, May 24, 2010
Colorful Syringe
Nabigo nanaman siya. ‘Yon ang nasa isip niya habang naririnig niya sa pasilyo ang umaalingawngaw na mga hikbi at iyak ng mga naulilang pamilya ng kanyang pasyenteng nilamon na ng malubha nitong sakit. Isang napaka-lungkot na gabi para kay Dr. Harry Sallas.
“Dok! Ginawa niyo ho ba ang makakaya niyo?! Bakit namatay ang nanay ko?!” paninisi ng isa sa mga anak na lalaki ng pasyente na inaawat naman ng kanyang nakakatandang kapatid.
“Naiintindihan kita. Pero masyado nang malala ang sakit niya na hindi na kayang isalba pa kahit ng surgery. Alam ko –“ hindi pa siya natatapos nang maramdaman niya ang isang biglaang suntok na nagmula sa nanggagalaiting anak. Sumugod naman agad ang mga security guards at dinampot palabas ang nagwawalang lalaki.
Wala na siyang ibang nagawa kundi ang tumayo sa pagkakadapa at yumuko sa harap ng mga naulilang kaanak.
“I’m sorry… Hindi ko nagawa ang obligasyon ko bilang doktor niya…” naramdaman niya ang isang tapik na nagmula sa taong kilala niya. Ang kanilang head doctor na si Dr. Ramon Custodio.
“Hindi mo kasalanan ‘yon, anak. Nabasa ko ang medical record ng pasyenteng ‘yon at napakalala na ng kanyang sakit. sabi nito sa kanya.
“Pero, dapat ay ginawa ko pa rin ang lahat para maligtas siya! Gawain ko po ‘yon bilang doktor.” sagot niya sa marahang sagot ng matandang doktor.
“Ginawa mo ang lahat at natapos na ang parte mo. Hindi mo dapat pinapasan ang krus ng iba, anak.” hindi na nakasagot pa ang binatang doktor at umalis na ang kanyang tinuturing na ama sa loob ng ospital.
Pag-uwi sa bahay ay dala-dala pa rin niya ang problema. Hindi siya makapagbigay atensyon sa daan habang nagmamaneho na muntikan na siyang mabangga sa isa pang paparating na sasakyan. Ngunit, salamat sa D’yos, naka-uwi naman siya ng ligtas. Naabutan niya sa kanyang condo ang girlfriend niyang si Cyriel Mendoza.
“Honey? Bakit ka nandito? ‘Di ba may presentation ka pa bukas?” tanong niya dahil sa pagtataka.
“Nahanda ko na ang mga materials ko for the presentation tomorrow. Maaga ko nga natapos kaya nagpasiya akong pumunta dito para paghandaan ka ng dinner. You like pasta, right?” sagot ng babae.
“Salamat, honey,” at tinignan ang nilutong pagkain ng kasintahan “Wow! Mukhang masarap nga! Ang galing talaga ng honey ko…” sabay halik sa pisngi ng kasintahan.
“Anong mukha! Masarap talaga ‘yan! Ginawa ko kaya ‘yan para sa’yo!” sabay tinidor sa plato na may pasta at sinubo sa kasintahan.
“Bumili din pala ako ng wine para sa atin. Oo ngapla, honey, dito na ko matutulog ha?” tanong niya.
“Oo naman! Gabi na! Baka mapano ka pa kapag ngayon ka umuwi. Matutulog din tayo ng maaga para makapaghanda ka para sa sarili mo para sa presentation mo bukas.” sagot naman nito.
“Ang sweet naman. O sige, kumain ka na para makatulog na tayo.”
Kinabukasan, pumasok na si Harry sa ospital at nakasalubong niya sa pasilyo si Dr. Custodio.
“Good morning, Dr. Custodio!” bati nito sa ama-amahan.
“Good to see you better, Harry. Anyway, come to my office. May bago kang pasyente na aalagaan. Alam kong gugustuhin mo s’yang gamutin.”
Pagdating sa office ay binigay na ni Dr. Custodio ang medical record ng bagong pasyente na kanyang gagamutin. Hannah Versal, 21 yrs. old, single, disease: Cervical Cancer. Napatingin siya sa doktor, halata ang lungkot at pagka-bigla sa mukha niya.
“Alam kong gusto mong pagalingin ang taong iyan. Kapareho pa naman siya ng pasyente mo kagabi. Don’t worry; her stage is not yet malignant. Magagamot pa ang sakit niya.” sabi agad ng doktor sa kanya.
“I will make her recover this time.” lumabas agad siya ng pinto para puntahan ang pasyente.
Room 408, napakalayong lugar pero sinikap pa rin niyang pumunta doon kaagad. Napatigil siya sa harap ng pinto at napabuntong-hininga. Binuksan niya ang pinto at nakita doon ang isang babaeng may napakaganda at napakaaliwalas na mukha. Hindi makikita sa itsura niya na mayroon siyang nakamamatay na sakit. Binati siya nito ng buong enerhiya.
“Dok Harry Sallas? Good morning!” bati ng dalaga.
“Good morning, Ms. Versal. Masaya ako’t napakasigla mo.” pangiting tugon niya.
“Hannah nalang! Mas sanay akong tawagin sa first name ko. Pwede ba kitang tawaging Harry nalang para mas komportable akong kausapin ka?” tanong niya na may konting pagkahiya.
“O-Oo naman. Sige Hannah, kapag may kailangan ka, tawagin mo lang ang mga nurse at kapag may nararamdaman kang sakit sa katawan, ipatawag mo ako agad, ok?” paalala niya sa pasyente.
“Salamat, Harry.” siya’y ngumiti.
“O sige. Pupuntahan ko muna ang iba ko pang mga pasyente. Magpahinga ka maigi, Hannah.” sabay bukas ng pinto.
“Ok. Maraming salamat sa’yo.” si Harry ay lumabas na ng pinto pagkasagot ni Hannah.
Habang naglalakad sa pasilyo ay naaalala pa rin niya ang masayahing katauhan ni Hannah. Pala-ngiti, may buhay, at bibo. Nakakatuwang isipin na maganda pa rin ang tingin niya sa buhay. Nakakalungkot dahil sa taong tulad pa niya dumapo ang sakit na iyon.
Nang sumunod na araw, dinalaw niya agad si Hannah. Nakahiga ito paharap sa kabilang dako ng kama. Napangiti siya’t binati ang pasyente.
“Good morning, Hannah.” napansin niyang hindi kumikibo ang dalaga kaya pumunta siya sa dako na nakaharap sa mukha nito. Nakita niyang parang may sakit itong iniinda.
“Hannah?! Hannah?! Sumagot ka!” niyugyog pa niya ang dalaga para makasiguro. Biglang bumukas ang mga mata nito at kumunot ang noo na tila naudlot ang tulog.
“Harry?! Bakit mo ko ginigising? Inaantok pa ko eh…” sabay pumusisyon pa upo. Namula ang mukha ni Harry dahil sa pagka-pahiya at nag-isip ng alibi.
“Ano kasi? Ummm… Itatanong ko lang kung nabigyan ka na ba ng gamot. Kasi mahalaga ‘yon.” sagot niya na umuutal-utal pa.
“Aaah… Oo nabigyan na ko. May ibibigay nga pala ako sa’yo.” sabay abot sa isang syringe na may lamang makukulay na bituing-papel.
“Ano ‘to? Ginawa mo?” tanong niya.
“Oo. Wala kasi akong ibang maisip gawin na ibibigay sa’yo kaya gumawa nalang ako nito. ‘Wag kang mag-alala, hinugasan ko muna ang syringe at tinanggal ang karayom bago ko nilagyan ng mga bituin-papel.” sagot niya.
“Para saan naman? Bakit mo ko gustong bigyan ng ganito?”
“Ikaw lang kasi ang doktor na naging mabuti sa akin. ‘Yong iba, halos ‘di na ngumiti, ‘yong iba suplado. Ikaw lang ‘yong mukhang may concern talaga sa mga pasyente niya. Dahil do’n maraming salamat.” at tinanggap na ng doktor ang munting regalo ni Hannah. Naglakad ito papalapit sa pinto at bago lumabas ay tinignan muna niya ang regalo sa kanyang kamay at binigyan ng ngiti ang pasyente. Nagpagalak naman ito sa puso ng dalaga.
Habang naka-upo sa mesa sa kanyang opisina, kinuha niya ang regalo sa kanya ng kanyang pinakamasayahing pasyente. Binuksan niya ito at nagtaka kung paano ginawa ang mga bituing papel sa loob. Kumuha siya ng isang piraso at tinanggal ang pagkakatupi nito. Nagulat siya dahil may nakasulat pala sa loob ng tinuping papel na ‘yon. Maraming salamat, Dr. Harry Sallas! Hindi na niya tinangka pang buksan ang iba dahil baka masira lang niya at hindi na maibalik pa sa dati nitong hugis.
Biglang may nurse na dumating sa kanyang opisina at mukhang nagmamadali ito. Natataranta nitong sinabi sa doktor ang masamang pangyayari.
“Doc, si Hannah Versal po ng Room 408, inaatake po ng sakit niya.” agad silang tumakbo papunta sa kuwarto at agad gumawa ng paraan.
“Nurse, kumuha ka ng gamot niya, low dosage lang. Bilisan mo!” at tumakbo sa sobrang taranta ang nurse. Nasasaktan siya sa bawat daing na ginagawa ni Hannah dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.
“Hannah, hold on tight! Maya-maya lang dadating na ang gamot mo.” sabi niya sa dalaga habang hawak nito ang kamay.
Pagkalipas ng ilang minuto, nawala na ang sakit na nararamdaman niya at bumalik na ang kanyang sigla. Nawala na din ang kaba sa mukha ni Harry. Nilapitan niya ang pasyente at hinawakan ito sa kamay.
“Mabuti na ba pakiramdam mo?” tanong ng doktor.
“Maraming salamat sa’yo, Harry. Talagang inaalagaan mo ko…” sabi niya.
“Trabaho ko ‘yon bilang doktor mo. Gusto ko lang magampanan iyon ng maayos.”
“Hindi na trabaho ang tingin mo sa pagiging doktor. Sa sobrang sipag mo, hindi ko na aakalaing trabaho pa ang tingin mo dito.”
“Siguro tama ka d’yan. Gusto ko lang magligtas ng buhay ng tao. ‘Yon lang.”
“Pwede bang magtanong sa’yo?”
“Oo naman. Ano ‘yon?”
“May girlfriend ka na ba?” tanong niya na may halong hiya.
“Meron. Cyrile ang pangalan niya… Mula high school magkaibigan na kami… Hanggang sa kami na ang nagkatuluyan… Masaya ako kasi siya ang lahat-lahat sa akin… Palagay ko nga siya na ang magiging asawa ko eh… Mabait siya, magaling sa buhay, maaruga –“ hindi pa siya tapos magsalita ng bigla siyang tinigil ni Hannah.
“Mabuti kung gano’n! Masaya ako para sa’yo. Harry, magpapahinga muna ako…” sabay higa ng patagilid sa kama.
“Kung ‘yan ang gusto mo. Magpahinga kang mabuti ha?” at siya’y lumabas na sa kuwarto. Humigpit ang hawak ni Hannah sa kanyang unan at may likidong tumulo at bumasa dito.
Isang araw, pinuntahan ni Harry si Hannah ng mas maaga kumpara sa nakagawian nito. Nagulat ang dalaga dahil naabutan pa siyang gumagawa ng isa pang syringe na may bituing-papel sa loob.
“Aha! At naabutan din kitang gumagawa niyan!” sambulat niya.
“Ano ka ba, Harry? Ginugulat mo naman ako!” sabay lapag sa gunting at papel na nasa kamay.
“Pwede mo ba kong turuan niyan? Nagtataka kasi ako kung paano mo ginagawa ang mga magaganda at makukulay na bituing-papel sa loob ng mga syringe.” pakiusap ng doktor.
“Oo naman! Madali lang ‘to! Nasa pagtutupi, paggugupit at konting pisil para humugis bituin lang ng papel ang sikreto para makagawa ng magandang bituing-papel.” sagot naman ni Hannah. Lumipas ang oras na tinuturuan ni Hannah si Harry ng paggawa ng mga bituing-papel.
Kinagabihan, nagpasya si Harry na gawan ang dalaga ng mga makukulay na bituing-papel at ilalagay niya ito sa isang magandang bote.
“Ano ‘yang ginagawa mo, honey?” tanong ni Cyrile.
“Mga bituing-papel na ginagawa sa pamamagitan ng pagtutupi. May pagbibigyan lang ako.” sagot naman niya agad sa kasintahan.
“Kanino naman?”
“Sa isa sa mga pasyente ko. Bata kasi kaya gusto ko siyang maging masaya dahil sa pagtingin sa mga makukulay na bituing-papel na ‘to sa loob ng bote.”
“Alam mo, hindi na trabaho tingin mo sa pagiging doktor. Higit na do’n. Sa sobrang sipag mo, dapat ka nang parangalan eh.” nagulat si Harry dahil iyon ay mga salitang una niyang narinig kay Hannah.
“Off mo pala bukas no? Kaso sorry, honey. May pasok ako bukas kaya hindi kita masasamahan dito.”
“Ayos lang, honey. Isa pa, tatapusin ko ito bukas para sa makalawa, mabigay ko na sa pasyente ko.” sagot agad nito.
“Hindi na kita ilalayo pa sa trabaho mo. D’yan ka masaya kaya hahayaan na kita. Pero huwag mong aabusuhin sarili mo ha? Matulog na tayo.” sabay hawak sa braso ng kasintahan.
Pagkagising niya kinabukasan ay wala na si Cyrile. Umupo siya sa harap ng mesa at tinuloy ang paggawa ng mga makukulay na bituing-papel para kay Hannah. Naisip niyang tumawag kay Dr. Custodio para kamustahin si Hannah.
“Good morning, doc! Kamusta na si Hannah Versal ng Room 408?”
“Maayos na ang lagay niya. Mas mabuti na daw pakiramdam niya ‘di tulad ng dati. I’m glad she’s recovering well.” sagot ng doktor.
“Pwede po bang ikonekta mo ko sa kanya ngayon?” tanong niya.
“Oo naman, anak. Saglit lang.” dumaan ang kaunting minute at biglang may boses ng babae na siyang narinig sa kabilang linya.
“Hannah?” sabi niya
“Dok Harry? Bakit napatawag ka at gusto mo kong makausap?” tanong ng dalaga.
“Gusto lang kita kamustahin. Maayos ba pakiramdam mo? Napainom ka na ba ng gamot?” sunod-sunod ang tanong niya.
“Maayos lang ako, Doc. Basta puntahan mo agad ako dito bukas ha? May ibibigay ako sa’yong bagong syringe. Importante ang mensahe no’n kaya dapat makita mo…” sagot niya.
“Oo naman, basta hintayin mo-!” narinig niyang naputol na ang kabilang linya. Nagtaka siya bigla. Dahil dito, nasabi niya sa sarili niya na pupunta siya ng maaga sa ospital para makita agad si Hannah.
Dumating na ang kinabukasan at nagmamadali siyang pumasok sa ospital. Dala-dala niya ang bote na punung-puno ng mga makukulay na bituing-papel. Pagbukas niya ng pinto ay nagulat siya sa paligid. Wala doon si Hannah at nakaayos na ang kama. Sa pagtataka’y naghanap agad siya ng matatanungan. Nakita niya sa pasilyo si Dr. Custodio.
“Doc! Magandang umaga! Nasaan si Hannah Versal? Fully-recovered na ba siya? Nilabas na ba siya ng ospital?” tanong niya na nagmamadaling kumuha ng sagot.
“She didn’t make it…” sagot ng matandang doktor na bakas sa mukha ang kalungkutan.
“She didn’t make it? Anong ibig niyong sabihin, doc?” bakas na ang pagaalala sa mukha niya.
“Kahapon, after your call, biglang sinumpong ng sakit si Hannah. Hindi niya sinasabi pero unbearable na pala ang sakit na nararamdaman niya. Hanggang sa nakuha na siya ng sakit niya, kahapon, 11:10 am…” nahulog ni Harry ang bote ng mga bituing-papel at kumalat sa pasilyo ang mga ito. Napaluhod siya sa sobrang sakit na nararamdaman sa kanyang puso at lumuha.
“Nakita namin ito na hawak-hawak niya nang makita namin siya. Alam kong para sa’yo ito.” inabot ni Dr. Custodio ang isang syringe na may lamang nag-iisang bituing-papel. Kinuha ito ni Harry at binuksan. Lalo siyang napaluha sa mga katagang nabasa niya dito.
“Mahal kita… ngunit kailangan ko nang magpaalam…”
The End
written: May 24, 2010
“Dok! Ginawa niyo ho ba ang makakaya niyo?! Bakit namatay ang nanay ko?!” paninisi ng isa sa mga anak na lalaki ng pasyente na inaawat naman ng kanyang nakakatandang kapatid.
“Naiintindihan kita. Pero masyado nang malala ang sakit niya na hindi na kayang isalba pa kahit ng surgery. Alam ko –“ hindi pa siya natatapos nang maramdaman niya ang isang biglaang suntok na nagmula sa nanggagalaiting anak. Sumugod naman agad ang mga security guards at dinampot palabas ang nagwawalang lalaki.
Wala na siyang ibang nagawa kundi ang tumayo sa pagkakadapa at yumuko sa harap ng mga naulilang kaanak.
“I’m sorry… Hindi ko nagawa ang obligasyon ko bilang doktor niya…” naramdaman niya ang isang tapik na nagmula sa taong kilala niya. Ang kanilang head doctor na si Dr. Ramon Custodio.
“Hindi mo kasalanan ‘yon, anak. Nabasa ko ang medical record ng pasyenteng ‘yon at napakalala na ng kanyang sakit. sabi nito sa kanya.
“Pero, dapat ay ginawa ko pa rin ang lahat para maligtas siya! Gawain ko po ‘yon bilang doktor.” sagot niya sa marahang sagot ng matandang doktor.
“Ginawa mo ang lahat at natapos na ang parte mo. Hindi mo dapat pinapasan ang krus ng iba, anak.” hindi na nakasagot pa ang binatang doktor at umalis na ang kanyang tinuturing na ama sa loob ng ospital.
Pag-uwi sa bahay ay dala-dala pa rin niya ang problema. Hindi siya makapagbigay atensyon sa daan habang nagmamaneho na muntikan na siyang mabangga sa isa pang paparating na sasakyan. Ngunit, salamat sa D’yos, naka-uwi naman siya ng ligtas. Naabutan niya sa kanyang condo ang girlfriend niyang si Cyriel Mendoza.
“Honey? Bakit ka nandito? ‘Di ba may presentation ka pa bukas?” tanong niya dahil sa pagtataka.
“Nahanda ko na ang mga materials ko for the presentation tomorrow. Maaga ko nga natapos kaya nagpasiya akong pumunta dito para paghandaan ka ng dinner. You like pasta, right?” sagot ng babae.
“Salamat, honey,” at tinignan ang nilutong pagkain ng kasintahan “Wow! Mukhang masarap nga! Ang galing talaga ng honey ko…” sabay halik sa pisngi ng kasintahan.
“Anong mukha! Masarap talaga ‘yan! Ginawa ko kaya ‘yan para sa’yo!” sabay tinidor sa plato na may pasta at sinubo sa kasintahan.
“Bumili din pala ako ng wine para sa atin. Oo ngapla, honey, dito na ko matutulog ha?” tanong niya.
“Oo naman! Gabi na! Baka mapano ka pa kapag ngayon ka umuwi. Matutulog din tayo ng maaga para makapaghanda ka para sa sarili mo para sa presentation mo bukas.” sagot naman nito.
“Ang sweet naman. O sige, kumain ka na para makatulog na tayo.”
Kinabukasan, pumasok na si Harry sa ospital at nakasalubong niya sa pasilyo si Dr. Custodio.
“Good morning, Dr. Custodio!” bati nito sa ama-amahan.
“Good to see you better, Harry. Anyway, come to my office. May bago kang pasyente na aalagaan. Alam kong gugustuhin mo s’yang gamutin.”
Pagdating sa office ay binigay na ni Dr. Custodio ang medical record ng bagong pasyente na kanyang gagamutin. Hannah Versal, 21 yrs. old, single, disease: Cervical Cancer. Napatingin siya sa doktor, halata ang lungkot at pagka-bigla sa mukha niya.
“Alam kong gusto mong pagalingin ang taong iyan. Kapareho pa naman siya ng pasyente mo kagabi. Don’t worry; her stage is not yet malignant. Magagamot pa ang sakit niya.” sabi agad ng doktor sa kanya.
“I will make her recover this time.” lumabas agad siya ng pinto para puntahan ang pasyente.
Room 408, napakalayong lugar pero sinikap pa rin niyang pumunta doon kaagad. Napatigil siya sa harap ng pinto at napabuntong-hininga. Binuksan niya ang pinto at nakita doon ang isang babaeng may napakaganda at napakaaliwalas na mukha. Hindi makikita sa itsura niya na mayroon siyang nakamamatay na sakit. Binati siya nito ng buong enerhiya.
“Dok Harry Sallas? Good morning!” bati ng dalaga.
“Good morning, Ms. Versal. Masaya ako’t napakasigla mo.” pangiting tugon niya.
“Hannah nalang! Mas sanay akong tawagin sa first name ko. Pwede ba kitang tawaging Harry nalang para mas komportable akong kausapin ka?” tanong niya na may konting pagkahiya.
“O-Oo naman. Sige Hannah, kapag may kailangan ka, tawagin mo lang ang mga nurse at kapag may nararamdaman kang sakit sa katawan, ipatawag mo ako agad, ok?” paalala niya sa pasyente.
“Salamat, Harry.” siya’y ngumiti.
“O sige. Pupuntahan ko muna ang iba ko pang mga pasyente. Magpahinga ka maigi, Hannah.” sabay bukas ng pinto.
“Ok. Maraming salamat sa’yo.” si Harry ay lumabas na ng pinto pagkasagot ni Hannah.
Habang naglalakad sa pasilyo ay naaalala pa rin niya ang masayahing katauhan ni Hannah. Pala-ngiti, may buhay, at bibo. Nakakatuwang isipin na maganda pa rin ang tingin niya sa buhay. Nakakalungkot dahil sa taong tulad pa niya dumapo ang sakit na iyon.
Nang sumunod na araw, dinalaw niya agad si Hannah. Nakahiga ito paharap sa kabilang dako ng kama. Napangiti siya’t binati ang pasyente.
“Good morning, Hannah.” napansin niyang hindi kumikibo ang dalaga kaya pumunta siya sa dako na nakaharap sa mukha nito. Nakita niyang parang may sakit itong iniinda.
“Hannah?! Hannah?! Sumagot ka!” niyugyog pa niya ang dalaga para makasiguro. Biglang bumukas ang mga mata nito at kumunot ang noo na tila naudlot ang tulog.
“Harry?! Bakit mo ko ginigising? Inaantok pa ko eh…” sabay pumusisyon pa upo. Namula ang mukha ni Harry dahil sa pagka-pahiya at nag-isip ng alibi.
“Ano kasi? Ummm… Itatanong ko lang kung nabigyan ka na ba ng gamot. Kasi mahalaga ‘yon.” sagot niya na umuutal-utal pa.
“Aaah… Oo nabigyan na ko. May ibibigay nga pala ako sa’yo.” sabay abot sa isang syringe na may lamang makukulay na bituing-papel.
“Ano ‘to? Ginawa mo?” tanong niya.
“Oo. Wala kasi akong ibang maisip gawin na ibibigay sa’yo kaya gumawa nalang ako nito. ‘Wag kang mag-alala, hinugasan ko muna ang syringe at tinanggal ang karayom bago ko nilagyan ng mga bituin-papel.” sagot niya.
“Para saan naman? Bakit mo ko gustong bigyan ng ganito?”
“Ikaw lang kasi ang doktor na naging mabuti sa akin. ‘Yong iba, halos ‘di na ngumiti, ‘yong iba suplado. Ikaw lang ‘yong mukhang may concern talaga sa mga pasyente niya. Dahil do’n maraming salamat.” at tinanggap na ng doktor ang munting regalo ni Hannah. Naglakad ito papalapit sa pinto at bago lumabas ay tinignan muna niya ang regalo sa kanyang kamay at binigyan ng ngiti ang pasyente. Nagpagalak naman ito sa puso ng dalaga.
Habang naka-upo sa mesa sa kanyang opisina, kinuha niya ang regalo sa kanya ng kanyang pinakamasayahing pasyente. Binuksan niya ito at nagtaka kung paano ginawa ang mga bituing papel sa loob. Kumuha siya ng isang piraso at tinanggal ang pagkakatupi nito. Nagulat siya dahil may nakasulat pala sa loob ng tinuping papel na ‘yon. Maraming salamat, Dr. Harry Sallas! Hindi na niya tinangka pang buksan ang iba dahil baka masira lang niya at hindi na maibalik pa sa dati nitong hugis.
Biglang may nurse na dumating sa kanyang opisina at mukhang nagmamadali ito. Natataranta nitong sinabi sa doktor ang masamang pangyayari.
“Doc, si Hannah Versal po ng Room 408, inaatake po ng sakit niya.” agad silang tumakbo papunta sa kuwarto at agad gumawa ng paraan.
“Nurse, kumuha ka ng gamot niya, low dosage lang. Bilisan mo!” at tumakbo sa sobrang taranta ang nurse. Nasasaktan siya sa bawat daing na ginagawa ni Hannah dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.
“Hannah, hold on tight! Maya-maya lang dadating na ang gamot mo.” sabi niya sa dalaga habang hawak nito ang kamay.
Pagkalipas ng ilang minuto, nawala na ang sakit na nararamdaman niya at bumalik na ang kanyang sigla. Nawala na din ang kaba sa mukha ni Harry. Nilapitan niya ang pasyente at hinawakan ito sa kamay.
“Mabuti na ba pakiramdam mo?” tanong ng doktor.
“Maraming salamat sa’yo, Harry. Talagang inaalagaan mo ko…” sabi niya.
“Trabaho ko ‘yon bilang doktor mo. Gusto ko lang magampanan iyon ng maayos.”
“Hindi na trabaho ang tingin mo sa pagiging doktor. Sa sobrang sipag mo, hindi ko na aakalaing trabaho pa ang tingin mo dito.”
“Siguro tama ka d’yan. Gusto ko lang magligtas ng buhay ng tao. ‘Yon lang.”
“Pwede bang magtanong sa’yo?”
“Oo naman. Ano ‘yon?”
“May girlfriend ka na ba?” tanong niya na may halong hiya.
“Meron. Cyrile ang pangalan niya… Mula high school magkaibigan na kami… Hanggang sa kami na ang nagkatuluyan… Masaya ako kasi siya ang lahat-lahat sa akin… Palagay ko nga siya na ang magiging asawa ko eh… Mabait siya, magaling sa buhay, maaruga –“ hindi pa siya tapos magsalita ng bigla siyang tinigil ni Hannah.
“Mabuti kung gano’n! Masaya ako para sa’yo. Harry, magpapahinga muna ako…” sabay higa ng patagilid sa kama.
“Kung ‘yan ang gusto mo. Magpahinga kang mabuti ha?” at siya’y lumabas na sa kuwarto. Humigpit ang hawak ni Hannah sa kanyang unan at may likidong tumulo at bumasa dito.
Isang araw, pinuntahan ni Harry si Hannah ng mas maaga kumpara sa nakagawian nito. Nagulat ang dalaga dahil naabutan pa siyang gumagawa ng isa pang syringe na may bituing-papel sa loob.
“Aha! At naabutan din kitang gumagawa niyan!” sambulat niya.
“Ano ka ba, Harry? Ginugulat mo naman ako!” sabay lapag sa gunting at papel na nasa kamay.
“Pwede mo ba kong turuan niyan? Nagtataka kasi ako kung paano mo ginagawa ang mga magaganda at makukulay na bituing-papel sa loob ng mga syringe.” pakiusap ng doktor.
“Oo naman! Madali lang ‘to! Nasa pagtutupi, paggugupit at konting pisil para humugis bituin lang ng papel ang sikreto para makagawa ng magandang bituing-papel.” sagot naman ni Hannah. Lumipas ang oras na tinuturuan ni Hannah si Harry ng paggawa ng mga bituing-papel.
Kinagabihan, nagpasya si Harry na gawan ang dalaga ng mga makukulay na bituing-papel at ilalagay niya ito sa isang magandang bote.
“Ano ‘yang ginagawa mo, honey?” tanong ni Cyrile.
“Mga bituing-papel na ginagawa sa pamamagitan ng pagtutupi. May pagbibigyan lang ako.” sagot naman niya agad sa kasintahan.
“Kanino naman?”
“Sa isa sa mga pasyente ko. Bata kasi kaya gusto ko siyang maging masaya dahil sa pagtingin sa mga makukulay na bituing-papel na ‘to sa loob ng bote.”
“Alam mo, hindi na trabaho tingin mo sa pagiging doktor. Higit na do’n. Sa sobrang sipag mo, dapat ka nang parangalan eh.” nagulat si Harry dahil iyon ay mga salitang una niyang narinig kay Hannah.
“Off mo pala bukas no? Kaso sorry, honey. May pasok ako bukas kaya hindi kita masasamahan dito.”
“Ayos lang, honey. Isa pa, tatapusin ko ito bukas para sa makalawa, mabigay ko na sa pasyente ko.” sagot agad nito.
“Hindi na kita ilalayo pa sa trabaho mo. D’yan ka masaya kaya hahayaan na kita. Pero huwag mong aabusuhin sarili mo ha? Matulog na tayo.” sabay hawak sa braso ng kasintahan.
Pagkagising niya kinabukasan ay wala na si Cyrile. Umupo siya sa harap ng mesa at tinuloy ang paggawa ng mga makukulay na bituing-papel para kay Hannah. Naisip niyang tumawag kay Dr. Custodio para kamustahin si Hannah.
“Good morning, doc! Kamusta na si Hannah Versal ng Room 408?”
“Maayos na ang lagay niya. Mas mabuti na daw pakiramdam niya ‘di tulad ng dati. I’m glad she’s recovering well.” sagot ng doktor.
“Pwede po bang ikonekta mo ko sa kanya ngayon?” tanong niya.
“Oo naman, anak. Saglit lang.” dumaan ang kaunting minute at biglang may boses ng babae na siyang narinig sa kabilang linya.
“Hannah?” sabi niya
“Dok Harry? Bakit napatawag ka at gusto mo kong makausap?” tanong ng dalaga.
“Gusto lang kita kamustahin. Maayos ba pakiramdam mo? Napainom ka na ba ng gamot?” sunod-sunod ang tanong niya.
“Maayos lang ako, Doc. Basta puntahan mo agad ako dito bukas ha? May ibibigay ako sa’yong bagong syringe. Importante ang mensahe no’n kaya dapat makita mo…” sagot niya.
“Oo naman, basta hintayin mo-!” narinig niyang naputol na ang kabilang linya. Nagtaka siya bigla. Dahil dito, nasabi niya sa sarili niya na pupunta siya ng maaga sa ospital para makita agad si Hannah.
Dumating na ang kinabukasan at nagmamadali siyang pumasok sa ospital. Dala-dala niya ang bote na punung-puno ng mga makukulay na bituing-papel. Pagbukas niya ng pinto ay nagulat siya sa paligid. Wala doon si Hannah at nakaayos na ang kama. Sa pagtataka’y naghanap agad siya ng matatanungan. Nakita niya sa pasilyo si Dr. Custodio.
“Doc! Magandang umaga! Nasaan si Hannah Versal? Fully-recovered na ba siya? Nilabas na ba siya ng ospital?” tanong niya na nagmamadaling kumuha ng sagot.
“She didn’t make it…” sagot ng matandang doktor na bakas sa mukha ang kalungkutan.
“She didn’t make it? Anong ibig niyong sabihin, doc?” bakas na ang pagaalala sa mukha niya.
“Kahapon, after your call, biglang sinumpong ng sakit si Hannah. Hindi niya sinasabi pero unbearable na pala ang sakit na nararamdaman niya. Hanggang sa nakuha na siya ng sakit niya, kahapon, 11:10 am…” nahulog ni Harry ang bote ng mga bituing-papel at kumalat sa pasilyo ang mga ito. Napaluhod siya sa sobrang sakit na nararamdaman sa kanyang puso at lumuha.
“Nakita namin ito na hawak-hawak niya nang makita namin siya. Alam kong para sa’yo ito.” inabot ni Dr. Custodio ang isang syringe na may lamang nag-iisang bituing-papel. Kinuha ito ni Harry at binuksan. Lalo siyang napaluha sa mga katagang nabasa niya dito.
“Mahal kita… ngunit kailangan ko nang magpaalam…”
The End
written: May 24, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)