Pilipinas Got Talent?

Nakakaasar talaga ang nangyari kagabi sa Pilipinas Got Talent! Hindi sa bias ako at may bet akong iba, pero sa tingin ko, hindi dapat manalo si Jovit sa nasabing contest.

Wala akong kahit anong galit kay Jovit pero hindi ko talaga matanggap na pinapanalo lang siya dahil sa nakakaawa niyang sitwasyon sa buhay. TALENT BA 'YON?!

Hindi dapat natin dinadaan sa PA-DRAMAHAN ang mga contests natin, dapat ang pinagtutuunan natin ng pansin eh kung sino talaga 'yong may talent. Kasi 'yon ang patunay na magagaling ang mga Pilipino 'di ba? Sa mga contests? Tapos ang papanaluhin eh 'yong may nakaka-iyak na buhay pero wala naman talagang galing!

Wala akong sama ng loob sa taong 'yon pero sa tingin ko talaga, hindi maganda ang boses niya. Sa palagay ko, 'yong boses niya 'yong tipong naririnig mo kapag birthday ng isang kapit-bahay mo at may inuman; ganoon ang boses niya! Hindi nakakatuwa, ni hindi nakaka-inspire na sumabay sa pagkanta niya 'di tulad ng ibang mga nananalo sa mga contests. Sabi ng mga kasama ko sa bahay, hindi daw talaga siya magaling; i second the motion! Kasi kung talent ang titignan, mas gugustuhin ko pa 'yong babaeng kayang tumugtog ng labindalawang instrumentong pang-musika. Mas bilib ako sa kanya dahil iyon talaga ang tunay na talent. Nagtataka din ako kung bakit hindi 'yong totoong may ta;ent ang nanalo. Kung tutuusin, marami sa grupong iyon ang mas magaling pa, as in mas magaling pa sa kanya, pero siya ang binoto ng sambayanan. Iyon nalang ba ang batayan ng mananalo sa talent shows ngayon? Kwento ng buhay? Kung ako pala sasali dapat gagawa ako ng kwentong makakaantig ng mga manonood at mga hurado para manalo din ako.

Magaling 'yong magician do'n , si Alakim. Manghang-mangha ang nanay ko do'n at excited na excited ng ikuwento ang ginawa ng magaling na contestant. Nakakaginig daw ang bawat mahikang ginagawa niya at para siyang magician na galing sa ibang bansa, sobrang galing daw. Kahit hindi ko napanood 'yon, naniniwala ako sa nanay ko. And believe me, hindi ganoon kadali humanga ang nanay ko sa mga ganoon, except kung magaling talaga!

Sana lang talaga, mas pagtuunan natin ng pansin at suportahan ang mga contestant na talagang may TALENT at hindi 'yong marunong humugot ng COMPASSION sa ibang tao. Ganoon ba ang mga Pilipino? Nakakakuha ng oportunidad kasi nakakaawa? Parang hindi ata maganda 'yon...

written: June 14, 2010

Anatawa Otaku-ga Desu Ka? Watashi?

“Hora~! Konnichiwa! Hajimemashite! Watashi wa namayo wa Haru-desu! Anatawa namayo wa? Genki desu ka? Genki desu? Haaa~! Yokata~! Daijobu desu ka? Daijobu da yo? Haaa~! Yokata~! Watashi wa oshiete nihonggo! Sugoi? Hai! *laughs* Ano… Jaa ne~! Kiostkette ne~! Na?”

Ano daw…………………………………………?

‘Yan ang natututunan ko sa kakapanood at kakakinig ng mga anime’ at mga OST ng mga ‘yon. Kung tutuusin, gusto ko din minsan maging anime’ character kasi nakakatuwa sila at parang walang imposible sa mundo nila. Na-inlove pa nga ako sa isang anime’ character eh! Gusto niyo malaman ang kumpletong listahan ng mga anime’ na gusto ko? Sige ito na sila:


://Hack Sign
://Hack Sign Twilight

Ah! My Goddess
Angelic Layer
Azu Manga Dayo!

Bakugan Battle Brawlers
Battle B-Daman!
Beck
Black Blood Brothers
Bleach
Bousurenkin

Cardcaptor Sakura
Case Closed (Detective Conan)
Casshern Sins
Cheeky Angel
Chobits
Chrno Crusade
Clannad
Claymore
Code Geass
Code Geass R2
Cosmopolitan Prayers >:)
Cowboy Bebop
Coyote Ragtime Show

D. Grayman
Death Note
Digimon

Fairy Tail
Final Fantasy 7: Last Order
Flame of Recca
Full Metal Alchemist
Full Metal Panic
Full Metal Panic? Fumoffu!
Fushigi Yuugi
Fushigi Yuugi 2

Gakuen Alice (Alice Academy)
Galaxy Angels
Getbackers
Ghost Fighter
Gintama
Groove Rave Adventure
Gundam Seed Destiny

Hajime no Ippo
Hana Yori Dango
Hatelia Axis Powers
His and Her Circumstances
Hunter X Hunter

Initial D

Kaleido Star
Kannon/Cannon
Katekyo Hitman! Reborn
K-On!
Kuro Neko
Kurochan

Last Exile
Love Hina

Mackaroo-Ouji
Magic Knight Rayearth
Midori Days

One Piece
Ouran High School Host Club

Pichi! Pichi! Peach!
Pokemon

Ragnarok: The Animation
Romeo vs Juliet
Rorouni Kenshin

Saber Marionette J
Samurai 7
Samurai Deeper Kyo
Samurai X (Rorouni Kenshin)
Shakugan no Shana
Shakugan no Shana II
Shin-chan
Soul Eater
Special A Class
Super Gals!
Suzumiya Haruhi no Yuutsu
Suzumiya Haruhi no Yuutsu 2

Tears to Tiara
Tokyo Underground
Toradora!
Tsubasa Reservoir Chronicles Shunraiki
Tsubasa Reservoir Chronicles Tokyo Revelations
Tsubasa Resevoir Chronicles

Vanguard

Wedding Peach

XxxHOLiC
XxxHOLiC Kei
XxxHOLiC Rou
XxxHOLiC Shunmuki

Yakitate Japan
Yamato Nadeshiko Shichihenge
Yatterman
Yoyo Master




Hindi pa kumpletong listahan ‘yan ng mga napanood kong anime’ simula grade 3 pero sa abot ng utak ko, ‘yan ang mga naaalala ko. Madami din kasing mga anime’ ‘yong nakalimutan ko na at ‘yong iba, kinalimutan ko na. Ah! Oo nga pala, hindi pa kasama d’yan ‘yong mga OST ng anime’ na meron ako sa PC at cellphone ko ngayon. Ito ang listahan ng mga OST ng Anime’ na mayroon ako. Kasama na din ‘yong mga artist kung gusto niyo i-download tulad ko.^^

Ah! My Goddess
a. My Heart Your Heart by: Noriko Sakai
b. Negai by: Youko Ishida

Bleach
a. Asterisk by: Orange Range

Card Captor Sakura
a. Fruits Candy by: Megumi Kojima
b. Hitorijime by: Gumi
c. Honey by: Chihiro

Chobits
a. Let Me Be With You by: Round Table ft. Nino

Chrno Crusade
a. Tsubasa wa Pleasure Line by: Minami Kuribayashi

Code Geass
a. Hitomi no Tsubasa by: Access
b. Mosaic Kakera by: Orange Range

Code Geass R2
a. Boku Wa Tori Ni Naru by: Kuroishi Hitomi
b. Shiawase Neiro by: Orange Range
c. World End by: Flow

Death note
a. Coda Death Note by: Yoshihisa Hirano
b. Misa no Uta by: Aya Hirano
c. The World by: Nightmare
d. What’s Up People? by: Maximum the Hormone

Eyeshield 21
a. Breakthrough by: Coming Century
b. Run to Win! by: Aya Hirano

Full Metal Panic? Fumoffu
a. Kimi ni Fuku Kaze by: Mikuni Shimokawa
b. Sore Ga, Ai Desho? by: Mikuni Shimokawa

Full Metal Alchemist
a. Uso by: SID

Fushigi Yuugi
a. Itooshi Hito no Tameni by: Satou Akemi

Gakuen Alice
a. Pika Pika no Taiyo by: Kana Ueda

Getbackers
a. Barairo no Sekai by: Pierrot
b. Bloom by: Taku Iwasaki
c. Changin by: Nona Reeves
d. Ichibyou no Refrain by: Otoha
e. Mr. De Javu by: Naja
f. Namida no Hurricane by: Bon Bon Blanco
g. Stardust by: ?

Groove Adventure Rave
a. Butterfly Kiss by: Yonekura Chihiro
b. Kohako no Yurikago by: Yonekura Chihiro

Hajime no Ippo
a. 8 am by: ?

Kaleido Star
a. Take It, Shake It by: Sugar
b. Tattoo Kiss by: R.O.R

Katekyo Hitman! Reborn
a. Funny Sunny Day by: SxOxU
b. Smile For by: Aya Ueto

K-On!
a. Tsubasa wo Kudasai by: Yoko Hikasa

Love Hina
a. Sakura Saku by: Megumi Hayashibara

Lovely Complex
a. Hey! Say! by: Hey! Say! 7

Magic Knight Rayearth
a. Yuzurenai Negai by: Naomi Tamura

Naruto
a. Haruka Kanata by: Asian Kung-Fu Generation
b. Seishun Kyousoukyoku by: ?

One Piece
a. We Are! by: Hiroshi Kitada

Ouran High School Host Club
a. Sakura Kiss by: Chieko Kawabe

Ragnarok The Animation
a. We Are The Stars by: Yamazaki Maimi

Samurai Deeper Kyo
a. Blue Requiem by: Yuiko Tsubokura

Samurai X
a. Sobakasu by: ?

Shakugan no Shana II
a. Blaze by: Kotoko
b. Joint by: Mami Kawada
c. Sense by: Mami Kawada
d. Sociometry by: Kotoko
e. Triangle by: Mami Kawada

Shakugan no Shana S
f. Akai Namida by: Mami Kawada
g. All in Good Time by: Mami Kawada
h. Prophecy by: Mami Kawada

Soul Eater
a. Bakusou Yumeuta by: Diggy-MO
b. I Wanna Be by: Stance Punks
c. Paper Moon by: Tommy Heavenly 6
d. Resonance by: T.M. Revolution
e. Style by: Kana Nishino

Special A Class
a. Gorgeous 4U by: Jun Fukuyamka
b. Special Days by: Yuko Goto

Suzumiya Haruhi no Yuutsu
a. Bouken, Desho Desho? by: Aya Hirano
b. God Knows by: Aya Hirano
c. Hare Hare Yukai by: Aya Hirano
d. Lost My Music by: Aya Hirano
Suzumiya Haruhi no Yuutsu 2
a. Super Driver by: Aya Hirano
b. Tomare! by: Aya Hirano

Tears to Tiara
a. Free and Dream by: Suara
b. Memory by: Suara

Tenjou Tenge
a. Aishite no Motto by: Aiko Kayou
b. Bomb A Head V by: m.c.A.T feat. DA PUMP
c. Makenai by: Minori Chihara

Tokyo Underground
a. Hey You! by: ?
b. Jounetsu by: ?

Toradora!
a. Pre-Parade by: Rie Kugimiya
b. Silky Heart by: Yui Horie
c. Vanilla Salt by: Yui Horie

Tsubasa Reservoir Chronicles
a. Blaze by: Kinya Kotani
b. Loop by: Maaya Sakamoto
c. Yume no Tsubasa by: Miyu Irino & Yui Makino

Tsubasa Reservoir Chronicles Shunraiki
a. Kioku no Mori by: FictionJunction Yuuka
b. Sonic Boom by: Maaya Sakamoto

Tsubasa Reservoir Chronicles Tokyo Revelations
a. Saigo no Kajitsu by: Maaya Sakamoto
b. Synchronicity by: Yui Makino

XxxHOLiC
a. 19 Sai by: Suga Shikao
b. Reason by: Fonogenico

XxxHOLiC Kei
a. Nobody Knows by: Suga Shikao
b. Honey Honey by: SEAMO feat. Ayuse Kozue

XxxHOLiC Shunmuki
a. Sofa by: Suga Shikao
b. Cherish by: Azu

XxxHOLiC Rou
a. Kaza Nagi by: Suga Shikao

Yamato Nadeshiko Shichihenge
a. Carnation by: Kiyoharu
b. Changing by: Bon Bon Blanco
c. Slow by: Kiyoharu

Ayan ang mga kanta/OST na nasa playlist ko ngayon na ang iba hindi ko maintindihan pero ayos lang kasi maganda naman ‘yong melody^^. Ewan ko ba kung bakit na kahit hindi ko minsan maintindihan ay pinakikinggan ko pa rin.

Otaku na ba ‘ko sa lagay na ‘yan? Sa tingin ko hindi pa, kasi marami pang mas malala sa’kin eh! Hindi pa ko nakakapag-cosplay ng madaming beses; mga one time palang. Pero wala na akong balak dagdagan pa ‘yong times na nag-cosplay ako! Ang hirap kaya ata ang gastos! Tapos sa iba mapupunta ‘yong costume na pinagawa ko?! Ayos ah! (galit na galit! Hahaha!)

np: Kaza Nagi

Super lonely ng kantang ‘yan, as in! Talagang siguro kapag naiintindihan mo s’ya, madadala ka at maluluha! Kasi sa series n’yan, namatay ‘yong bidang babae. Haaays…

Anyways, kung sa tingin niyo Otaku na ko nyan, nagkakamali kayo! Wala pa ko sa kalingkinan ng iba! Kumbaga, mas mataas na level pa sila! Ibang level! Hahaha!

Ayan, nilabas ko na ang ako bilang mahilig sa anime’. ‘Yan lang ang bagay na hindi ko kalalakihan! (Anong kalalakihan?) ‘Yong hindi ko matatanggal sa sistema ko kahit pa tumanda na ‘ko. Kasama ng music at sweets! Hahaha!

Sabishi…

written: June 7, 2010 (sa isang malungkot na umaga; ayoko makipag-usap kahit kanino kasi…)

Ang Mga Barkada ni Oni Ouji (Overview)

Isang gabi na naman na pagod ang inyong lingkod. Kakagaling lang sa isang pasyalan na kung tawagin ay “mall”. Kasama ko ang mga barkada na nakilala ko noong 4th year high school. Para kaming F4, Boys Over Flowers, A1; apat na lalaki na magkakasama para sa iisang mithiin: ang magsaya ng wantusawa!! Sa grupo, halo-halo na kami kahit apat lang kami: May payat, may mas payat, may cute na chubby at may matabang macho! XD Pero ‘yong payat, tahimik; ‘yong mas payat, maloko at palabiro; ‘yong cute na chubby, na si ako, ay suplado daw at kill-joy; tapos ‘yong matabang chubby, isip-bata! Parang magulo ang pagkakakabit-kabit ng mga personalities sa mga panlabas na anyo pero iyon ang naglalagay sa grupo namin sa pedestal ng pagkalamang sa iba pang grupo. Kenneth Roy Kamad, Phillip John Rey Querido, Kiev Rhepotsirhc Delgado at Haru Kazuma: ang mga kolokoy na bumubuo sa grupong ‘to!

Pare-pareho kaming mga nasa hindi gaanong kayamang pamilya pero lahat kami nagsisikap para mapabuti ang buhay. Sama-sama kami nangangarap, sama-sama gumawa ng paraan para maabot ‘yon nang makatungtong ng 4th year high school, sama-samang tumawa sa mga nakakatawa at ubod ng corning mga jokes na kami-kami lang ang nagkaka-intidihan. Hindi kami ordianryong grupo dahil malapit kami sa isa’t-isa; as in super close! Parang ganito oh! *pisil ng dalawang daliri* As in sobra talaga!

Ang hirap lang sa grupo, kapag may mga lovelife na ang iba sa amin. Ako, hindi sa nagbubuhat ng sariling trono, hindi ako nawawalan ng atensyon sa kanila pero sila? Ummm… ‘Wag magagalit ha? Pero mas pinipili nilang ibuhos ang buo nilang oras sa kanilang ka-relasyon. Nakakaselos bilang kaibigan. Pero marunong naman kaming lumugar. ‘Yon lang, kapag may karelasyon na, parang wala nalang ‘yong ibang ka-grupo; parang “Pakialam ko sa inyo? Basta ako may girlfriend? Gets mo?!” Masakit, ‘di ba?

Pero kung susumahin, ito ang barkadang ayokong mawala sa buhay ko. Ang parte ng pagkatao kong hindi ko talaga lilimutan kahit magkapamilya’t maging lolo na ako. Ito ang barkadahang hindi ko ipagpapalit sa iba ko pang mga barkada dahil sila ang naging “kapatid” sa akin ng totoo. Totoong kaibigan? Mahirap na mahanap ‘yan. Ang pagkakaibigang kayang isakripisyo ang lahat? Malabo na ‘yan sa panahon ngayon! Pero nakita ko lahat ‘yon sa kanila. Puro lalaki kami pero lahat kami may malasakit sa isa’t-isa at iniisip muna ang isa’t-isa bago ang sarili nila. Ito ‘yong samahang hindi kayang buwagin ng kahit na ano, dahil lahat na ata ng issue nadaanan na namin. At ngayon? Matatag pa rin! Kakagaling nga lang sa MOA kanina eh! At sobrang saya dahil nakasama ko sila ng isang buong araw. (sayang wala lang akong pera para ilibre sila dahil sa miyerkules na ang birthday ko…) Isa pa lang ito sa mga barkadahang hindi ko malilimutan sa buhay ko. Ngapla, ang tawag namin sa samahan namin ay CHRONO BROTHERS; HINDI MABUBUWAG KAHIT KAILAN! HINDI MABUBUWAG KAHIT PA NG ORAS MISMO! Kaya kami ay mga Chronos. P.S. NIISAMA-KIEV!! ANG DAYA MO!! LAGING AKO ANG NANLILIBRE!! BURAOT!! KURIPOT!! XD

Napag-usapan na din naman ang “mall” at alam niyo naman ang “MOA”, mapag-usapan na din ang isa sa mga paborito kong mall sa buong Pilipinas: ang SM CENTERPOINT! Dito nabuo ang barkadahang tinagurian sa katagang HOMERS ASSOCIATION or simply, HOMERS. Homers? Hindi ito literary group na tungkol sa mga sinulat ni Homer, tungkol ito sa mga taong adik sa SM CENTERPOINT na halos araw-araw na pumupunta do’n na parang “HOME” na ang turing sa nasabing mall. Pare-pareho kami ng hilig: DANCE! DANCE! REVOLUTION! ayon nga sa sigaw ng computer announcer ng makina ng larong ito. Hindi naman kami ganoon kagaling pero matuturing kaming “average”.

Mga kaklase ko sila nung nasa College of Accountancy pa ako. Nangyari ‘yon no’ng 1st year college ako. Close din naman ang bawat ng miyembro ng grupo kahit papaano. Pero unlike sa mga CHRONO BROTHERS na close dahil sa mga personal na usapin, dito close ang lahat dahil sa libangan at tsismisan. Dito nag-uumpisa ang mga tsismis na hindi ko na babanggitin kasi masyadong personal at nakakasira ng pagkatao kapag binulgar ko pa. May malasakit din naman sa isa’t-isa pero maaari kong gamitin ang word na “uncomparable” kung ikukumpara sa samahan naming mga Chronos. Dito ko din nakilala ang girlfriend ko ngayon na si Kyiashi-Hime: ang Kris Aquino ng grupo. Wala ka talagang lusot kapag siya na ang nagtanong. >.< Mapapaamin ka talaga to the max!
Ewan ko kung mapapanatili pa ‘to dahil busy na ang mga natira sa Accountancy, pero sana, oo. Kasi sayang ang nabuong samahan namin at ‘yong closeness. Masay ako kapag kasama sila dahil kasama ko sila sa libangan ko. At hindi ko sila sisisihin kung bakit man ako bumagsak sa pag-aaral dahil pinili ko din naman ‘yon. (Kaya ikaw, kung nababasa mo man ‘to, mahiya ka sa balat mo!) Sana may matamaan! Hmpf! Von Patrick Pasion, Kyiashi Hime, Rico Manarang, Jerick Mariano, Joselito Rizal Landicho, Mark Jayson Morales at Haru Kazuma. Co-associates: IBON SINGOL LADIES: Desiree Arenas, Rochene Relator, Aldeguer Joy Penetrante at Mary Rose Sardido.

Mula pa noong grade 3 no’ng nakilala ko siya. Si Ricardo Bautista ang naging ka-usap, kalaro, kaibigan, katawanan, ka-tampuhan, kaasaran kasama ng kuya(?) niyang ewan ko kung bakit pumapatol sa mga bata, over all, siya ang best friend ko; ang pinaka-una kong best friend. Pinakilala niya sa akin si Jay Tumanda na mula naman sa ibang section. Hindi ko alam kung paano sila nagkakilala pero masaya din ako kasi nakilala ko ang mabait na ‘yon. Tapos dumaan ang isang taon at nakilala namin si Charmaine Fhel Leonardo na mas mababa ng isang taon kumpara sa amin. Si Charmaine naman, totoo sa sarili, kung ayaw niya, ayaw niya! At kapag gusto niya mang-asar, nang-aasar siya. Pero sa tinagal ng panahon, hindi pa niya ako inaasar kahit kailan. Ang madalas mapagbuntungan ng pangungutya, si Jay. Pero despite of that, masaya pa rin siya na kasama niya kami. Dahil doon, masasabi kong sobrang bait niya. Kung ako ‘yon, naku! Makikipaglaban ako! XD

Si Ricardo, quiet type. Pero kapag bumanat ‘yon, hindi mo makakalimutan for about two weeks. XD Mas malupit pa mambara ‘yon kesa sa kuya(?) niya! Masaya ako kasi kahit ilan taon na ang nakalipas, hindi niya kami nakalimutan at hindi niya kami pinag-kaila kahit kailan! Kapag inaaway nga kami, siya pa mismo ang nakikipagbarahan. Mabait siya. Ang kulang lang sa grupong ‘to, closeness. Nabubuhay ang samahan sa lagay na magkakasama kami kasi alam naming magkakaibigan kami. Kaso, minsan, walang common bond. Kapag magkakasama, parang empty air, pero masaya kami sa companion ng isa’t-isa. Hindi ko talaga mapaliwanag kung bakit pero masaya ako kahit ganoon. Gano’n din naman ang nararamdaman nila. Do’n ko naranasan ang umuwi ng 11 pm dahil lang sa may tinatapos na palabas sa TV. HAPPY BIRTHDAY RICARDO BAUTISTA!! Gemini kami pareho, at 2 days lang ang agwat namin sa isa’t-isa. Dati, naisip ko na parang Gemini, kaming dalawa ang magkakambal.

May isa pang barkadahang nasali ako no’ng 1st year college. Ang tropang PC SHOP. Like the Homers, ang tropang PC Shop ay nabuo dahil sa isang common hobby: computer! Joselito Rizal Landicho, John Carlo Palmes, Rusty Lopez at Haru Kazuma. May closeness naman sa grupong ‘to, hindi nga lang ganoon na-develop kasi minsan lang ako mag-computer. Co-associates: DOTA BOYS: Melvin Dordas, Myrone Joshua Martin, John David Dela Cruz, Nico Louis Magdayao at Keven Rana. Ang pinaka-attached sa grupong ito ay si JRAL. Siya rin ang tinuturing kong isa sa mga kaibigang hindi ko kayang mawala kahit pa sa text ay hanggang tatlong palitan lang kami ng texts. Mabait din siya at walang yabang sa katawan. Whoooshh!

Masaya naman ako sa companion ng lahat, hindi nga lang mawawala ang pag-aarange sa kung anong barkadahan ba ang the best. Kung ako ang tatanungin, ang the best na barkadahan na nasamahan ko ay ang una kong nabanggit. It’s the best friendship I’ve ever had. Pero hindi ko sinasabing kayang kong mawala ang iba ko pang mga barkadahan, hindi ko kaya ‘yon! Masaya ako sa piling ng lahat ng barkada ko kahit pa iba-iba sila sa bawat isa. Masaya ako at nagpapasalamat sa D’yos dahil sila ang mga taong humubog sa pagkatao ko. Sabi nga ni Rizal sa kanyang tula: Trozos del alma mia! Sila ay parte ng kaluluwa’t pakatao ko. Kung ano ako ngayon, salamat sa kanilang lahat. (Arigatou, kokoro kara, boku ni ima ga aru no wa minna no okage sa – thank you from the bottom of my heart, I am what I am now because of everyone. *Shiawase Neiro – Orange Range*)

written: May 31, 2010

Ako Bilang si Oni Ouji (Love Life Edition~!)

Narito nanaman tayo sa isa pang edisyon ng AKO BILANG SI ONI OUJI! *tadaa~!* At ang aking ipapakilala - *drumrolls* ang mga naging at ang love life ko sa buong buhay ko hanggang ngayon. Madami-dami namang mga babae ang naging parte ng buhay ko. Hindi halata sa mukha pero nakaka-sampu (10) na akong girlfriend (kasama na d’on ang girlfriend ko ngayon). May mga malalaki at hindi malilimutan ang naging parte sa buhay ko; meron din naman na sa sobrang liit eh hindi ko na maalala ang pangalan. Itatago natin sila sa mga sumusunod na pangalan para maging tago ang kanilang mga katauhan. Ngayon, ipapakilala ko na sila! Game!

1. Ms. Inigo (# : 7)

Si Ms. Inigo ay nakilala ko noong 1st year high school ako. Siya ang una sa listahan kasi siya talaga ang nauna. Masaya naman kasi 1st boyfriend niya ako, 1st girlfriend ko din s’ya. Naaalala ko pa, bumili ako ng greeting card na may kasamang refrigerator magnet. Kaso, nabasa sila sa loob ng bag ko dahil sad ala kong tubig. Ang kinahinatnan? ‘Yong ref magnet lang ang nabigay ko. Nakakatakot din ‘yong kuya niya kasi mukhang “gangster” at kapag tumingin akala mo papatayin ka. Kapag sinusundo ko siya, laging nakatingin sa akin na parang gusto akong patayin. Maganda ang lakad ng relasyon namin hanggang sa mag-tapat sa akin ang best friend niya. Nag-two timing na pala ako no’n ‘di ko pa alam. (‘di ko pa alam ang konsepto ng two-timing)

2. Ms. Seductive-Eyes (# : 14)

Bestfriend ni Ms. Inigo si Ms. Seductive-Eyes, as in close sila. Nagsimula ang lahat sa groupings (wala talaga minsan nadudulot na maganda ang groupings! tsk!). Napaaga ako ng dating at maaga pa no’n. Dahil sa inaantok pa ko, sinabi ko na baka pwede akong maki-higa muna sa kama niya tutal maaga pa naman no’n. Nang humiga na ako, tumabi siya sa akin at niyakap ako. OMG!! Nagulat ako habang nilalapit niya ang bibig niya sa tenga ko. Sabi niya, hiwalayan ko na daw si Ms. Inigo dahil mas maganda daw kung kami nalang. (Oo, nangyari ‘yon. Pero hindi nangyari ang bagay na nasa isip mo! H’wag ka na magkaila!) Nang kinagabihan, bumili kami ng Zagu at do’n na naganap ang pagiging “kami” namin. Pero dahil sa naisip ko na mali ‘yon, tumagal lang ng isang linggo ang relasyon namin (Lunes! Nang tayo’y magkakilala, Martes! Nang tayo’y muling magkita…)

3. Ms. Alena (# : 11)

Si Ms. Alena naman ay kaklase ko din no’ng 1st year. Kausap ko kapag walang magawa, kaharutan, kakulitan. Tapos, no’ng summer, umamin siya sa akin na may gusto daw siya sa’kin. Nagulat nanaman ako! OMGA!! Wala kasi sa mukha ko ang habulin ng babae, pero no’ng 1st year ako, medyo cute pa ako no’n, ngayon mukha na ‘kong matanda. Kilala niyo ba si Alena? ‘Yong sa Encantadia? ‘Yong kasama sila Amihan, Danaya, Pirena, Imaw? Sabi ni Ms. Alena sa akin, ako daw ang Ybarro ng buhay niya (ang corny, nakakaasar!) Kaso, parang si Ms. Seductive-Eyes, one week lang din ang life span ng relasyon namin. Tinamad akong i-text at tawagan siya kaya nawalan kami ng communications. Busy-busyhan na kasi sa enrollment no’n. (Lunes! Nang tayo’y magkakilala…)

4. Ms. Angel (# : 28)

Isa sa mga outstanding-beauty na naging girlfriend ko. Rosy-white, mahaba ang buhok, napakaganda ng mukha, at higit sa lahat, mabait. Para siyang anghel na napadpad sa lupa ko. 2nd year ako no’n sa isang public school (Benigno “Ninoy” S. Aquino High School) at siya naman 3rd year sa isang private school. Malapit lang ang school namin, pero hindi ko siya sinusundo’t hatid kasi nakakahiya kapag magkasama kami, mukha akong PA ng isang artista. Nagkikita lang kami no’n sa isang parke at do’n nag-uusap ng mga bagay-bagay. Wala naman daw problema sa itsura ko, medyo cute naman daw ako. (talaga?) Nagkahiwalay lang kami kasi nalaman ng parents niya ang tungkol sa amin at bawal pa siya magka-boyfriend haggang college. Lumipad na papalayo ang anghel ng buhay ko.

5. Ms. First-Love-Never-Dies (# : 4)

Siya ang pinakamalapit sa puso ko. Sa sobrang lapit, gusto ko siyang ilayo. Malaki ang naging parte niya sa buhay ko dahil siya ang nagpabago sa akin bilang isang partner sa isang relasyon. Ayaw niyang tawag sa akin “boyfriend” gusto niya “partner” para daw mas malalim pa sa kung ano talaga kami. Mula “Immature being” ginawa niya ‘kong “Utak-Manong”. Magaling siya magpayo tungkol sa mga relasyon kaya mas lalo akong nain-love sa kanya. Marami na ‘din kaming plano sa buhay no’n, siya teacher, ako, ewan ko, gusto ko lang no’n maging mayaman. Nakagawa na nga kami ng listahan ng mga pangalan ng magiging anak namin eh! (Lupeet!) Siya din ang pinakamatagal sa lahat, 362 days kami! 3 days nalang anniversary na namin, kung hindi lang talaga kami nagkahiwalay ng section, siguro kami pa hanggang ngayon.

Sinabi niya, na-obliga daw siyang magmahal ng iba. Hindi ko siya maintindihan. Potek siya! Hindi ko talaga siya maintindihan! ‘Yon ang mga nasa isip ko nung una. Hindi ko alam gagawin. Dahil sa kanya, sinira ko ang boses ko kaya boses nagbibinata pa rin ako hanggang ngayon. ‘Kaw ba naman lumaklak ng tubig na may alcohol eh? (beer? hindi!) Pero nung senoir’s ball namin, do’n ko naintindihan ang lahat. Inaya ko siya sumayaw kahit alam kong katabi lang niya ang boyfriend niya. Nang matapos na ang kanta, niyakap ko siya, niyakap niya ako, binulong ko sa paiyak nang tono: “Mahal mo pa ba ako no’n?” Wala siyang naging sagot, sa halip, tumulo luha niya at tumingin siya sa mga mata ko. Naintindihan ko na lahat sa simpleng nangyaring ‘yon. Binigyan ko nalang siya ng isang ngiti at umalis na ko sa harapan niya. Ginugol ko tuloy ang isang oras ng party na umiiyak sa mesa namin ng mga kaklase ko. (senti no?)

6. Ms. Anonymous 1

‘Di ko na siya maalala… Nakakapagtaka…

7. Ms. Anonymous 2

Nilimot ko na ‘din ang isang ‘to! Hindi ko gusto naging trato ko sa kanya…

8. Ms. Player (# : 8)

Ang pinaka-malandi sa lahat ng naging girlfriend ko. As in ubod!! Asar!! Pinagsabay-sabay ba naman kaming tatlo ng iba pa niyang boyfriend?! Ang lakas ng loob! Kala mo naman maganda! 3 days lng tinagal namin kasi buti nalang nalaman ko agad na may iba pa siya! Mula no’n hindi ko na siya kinausap pa. Siya siguro ang karma ko kay Ms. Anonymous 2.

9. Ms. CEU/Half-Korean (# : 14)

Si Ms. CEU/Half Korean ay nag-aaral sa CEU, katabi ng San Beda. Oo, mayaman siya. Nakatira sila sa Villa malapit sa amin. Currently, best friend ko siya. Hingian ng advice, bagsakan ng problema. Ex-girlfriend siya ng best friend kong yumao na (sumalangit nawa). Nasabi ko sa sarili ko na dapat ko siyang pasayahin dahil sa trahedyang nangyari. Akala ko dati, mahal ko na siya, hindi pala. Pero, siya ang first time ko (Oo, kung ano ‘yong iniisip mo kanina kay Ms. Seductive-Eyes, ginawa namin). 2nd monthsarry namin ‘yon. Pero after a few days, nalaman kong hindi ko pala siya mahal. Awa lang ang naramdaman ko sa kanya. Sinabi ko sa kanya ang lahat ng nararamdaman ko, at natural, iisipin niyang kinuha ko lang ang gusto ko mula sa kanya. Sinabi kong hindi gano’n ‘yon at mas malala kung tatagal pa ang relasyon namin dahil lang sa awa. Tama ‘di ba? (Salamat pala sa mga ice ream!)

10. Ms. Kyiashi Hime (# : 16? Joke! 16!)

Kung ako si Oni Ouji, siya naman si Kyiashi Hime~! My current girlfriend. Mabait siya at nakikita daw niya ang sarili niya sa akin kaya minahal niya ako. Pero, sa lahat ng naging girlfriend ko, siya ang black beauty. (peace! :D) Towel-girl ko rin ‘yan at minsan teddy bear ko kapag nanonood ng sine. (peace ulit!) Mahal na mahal ako niyan na kahit sa kalokohan, iniintindi niya ako. Oo, bad boy ako, pero siya ang filter ko, taga-tigil bale ng kalokohan. Mahilig siya sa Fushigi Yuugi at Death Note (Death Note lang gusto ko mula sa mga anime’ na gusto niya, kasi mukhang baduy ‘yong Fushigi Yuugi! Peace sa madaming fans ng Fushigi Yuugi! Alam kong madaming baliw do’n!) Sabi niya ‘wag ko daw maliitin sarili ko, na ginagawa ko naman ngayon. Maraming salamat sa pagmamahal…

Ayan na ang mga babae sa buhay ko! Parang si Gat. Jose Protacio Rizal Mercado y Alonzo Realonda lang no? Sampu! Malay natin, baka madagdagan pa ‘yan dahil sa mga hindi inaasahang bagay. (Naku! Baka may magalit!) Pero sabi ko nga: “Walang aksidente o koinsidente sa mundo, mga bagay lang na hindi talaga maiiwasan kahit na anong gawin”. Baka nga maghanap pa ako ng gay lover para may financier ako! Saan ba madami? Joke! Bwuhahaha!! Madami pang edisyon ang AKO BILANG SI ONI OUJI! Wait and see more of me! Gusto kong maging mas personal sa mga bumabasa ng blog posts ko. Ise-share ko kahit kalokohan ko para lang sa inyo! Bwuhahaha!! Salamat sa pagtangkilik! Pakibasa nalang din ‘yong istoryang ginawa ko sa baba! Salamat! Love story ‘yan, 1st time kong magsulat ng ganyan.

Salamat pala sa mga followers kong mga kaklase ko din at kapwa ko mga blogger. Go Go Go!



written: May 23, 2010

Colorful Syringe

Nabigo nanaman siya. ‘Yon ang nasa isip niya habang naririnig niya sa pasilyo ang umaalingawngaw na mga hikbi at iyak ng mga naulilang pamilya ng kanyang pasyenteng nilamon na ng malubha nitong sakit. Isang napaka-lungkot na gabi para kay Dr. Harry Sallas.
“Dok! Ginawa niyo ho ba ang makakaya niyo?! Bakit namatay ang nanay ko?!” paninisi ng isa sa mga anak na lalaki ng pasyente na inaawat naman ng kanyang nakakatandang kapatid.
“Naiintindihan kita. Pero masyado nang malala ang sakit niya na hindi na kayang isalba pa kahit ng surgery. Alam ko –“ hindi pa siya natatapos nang maramdaman niya ang isang biglaang suntok na nagmula sa nanggagalaiting anak. Sumugod naman agad ang mga security guards at dinampot palabas ang nagwawalang lalaki.

Wala na siyang ibang nagawa kundi ang tumayo sa pagkakadapa at yumuko sa harap ng mga naulilang kaanak.
“I’m sorry… Hindi ko nagawa ang obligasyon ko bilang doktor niya…” naramdaman niya ang isang tapik na nagmula sa taong kilala niya. Ang kanilang head doctor na si Dr. Ramon Custodio.
“Hindi mo kasalanan ‘yon, anak. Nabasa ko ang medical record ng pasyenteng ‘yon at napakalala na ng kanyang sakit. sabi nito sa kanya.
“Pero, dapat ay ginawa ko pa rin ang lahat para maligtas siya! Gawain ko po ‘yon bilang doktor.” sagot niya sa marahang sagot ng matandang doktor.
“Ginawa mo ang lahat at natapos na ang parte mo. Hindi mo dapat pinapasan ang krus ng iba, anak.” hindi na nakasagot pa ang binatang doktor at umalis na ang kanyang tinuturing na ama sa loob ng ospital.

Pag-uwi sa bahay ay dala-dala pa rin niya ang problema. Hindi siya makapagbigay atensyon sa daan habang nagmamaneho na muntikan na siyang mabangga sa isa pang paparating na sasakyan. Ngunit, salamat sa D’yos, naka-uwi naman siya ng ligtas. Naabutan niya sa kanyang condo ang girlfriend niyang si Cyriel Mendoza.
“Honey? Bakit ka nandito? ‘Di ba may presentation ka pa bukas?” tanong niya dahil sa pagtataka.
“Nahanda ko na ang mga materials ko for the presentation tomorrow. Maaga ko nga natapos kaya nagpasiya akong pumunta dito para paghandaan ka ng dinner. You like pasta, right?” sagot ng babae.
“Salamat, honey,” at tinignan ang nilutong pagkain ng kasintahan “Wow! Mukhang masarap nga! Ang galing talaga ng honey ko…” sabay halik sa pisngi ng kasintahan.
“Anong mukha! Masarap talaga ‘yan! Ginawa ko kaya ‘yan para sa’yo!” sabay tinidor sa plato na may pasta at sinubo sa kasintahan.
“Bumili din pala ako ng wine para sa atin. Oo ngapla, honey, dito na ko matutulog ha?” tanong niya.
“Oo naman! Gabi na! Baka mapano ka pa kapag ngayon ka umuwi. Matutulog din tayo ng maaga para makapaghanda ka para sa sarili mo para sa presentation mo bukas.” sagot naman nito.
“Ang sweet naman. O sige, kumain ka na para makatulog na tayo.”

Kinabukasan, pumasok na si Harry sa ospital at nakasalubong niya sa pasilyo si Dr. Custodio.
“Good morning, Dr. Custodio!” bati nito sa ama-amahan.
“Good to see you better, Harry. Anyway, come to my office. May bago kang pasyente na aalagaan. Alam kong gugustuhin mo s’yang gamutin.”

Pagdating sa office ay binigay na ni Dr. Custodio ang medical record ng bagong pasyente na kanyang gagamutin. Hannah Versal, 21 yrs. old, single, disease: Cervical Cancer. Napatingin siya sa doktor, halata ang lungkot at pagka-bigla sa mukha niya.
“Alam kong gusto mong pagalingin ang taong iyan. Kapareho pa naman siya ng pasyente mo kagabi. Don’t worry; her stage is not yet malignant. Magagamot pa ang sakit niya.” sabi agad ng doktor sa kanya.
“I will make her recover this time.” lumabas agad siya ng pinto para puntahan ang pasyente.

Room 408, napakalayong lugar pero sinikap pa rin niyang pumunta doon kaagad. Napatigil siya sa harap ng pinto at napabuntong-hininga. Binuksan niya ang pinto at nakita doon ang isang babaeng may napakaganda at napakaaliwalas na mukha. Hindi makikita sa itsura niya na mayroon siyang nakamamatay na sakit. Binati siya nito ng buong enerhiya.
“Dok Harry Sallas? Good morning!” bati ng dalaga.
“Good morning, Ms. Versal. Masaya ako’t napakasigla mo.” pangiting tugon niya.
“Hannah nalang! Mas sanay akong tawagin sa first name ko. Pwede ba kitang tawaging Harry nalang para mas komportable akong kausapin ka?” tanong niya na may konting pagkahiya.
“O-Oo naman. Sige Hannah, kapag may kailangan ka, tawagin mo lang ang mga nurse at kapag may nararamdaman kang sakit sa katawan, ipatawag mo ako agad, ok?” paalala niya sa pasyente.
“Salamat, Harry.” siya’y ngumiti.
“O sige. Pupuntahan ko muna ang iba ko pang mga pasyente. Magpahinga ka maigi, Hannah.” sabay bukas ng pinto.
“Ok. Maraming salamat sa’yo.” si Harry ay lumabas na ng pinto pagkasagot ni Hannah.

Habang naglalakad sa pasilyo ay naaalala pa rin niya ang masayahing katauhan ni Hannah. Pala-ngiti, may buhay, at bibo. Nakakatuwang isipin na maganda pa rin ang tingin niya sa buhay. Nakakalungkot dahil sa taong tulad pa niya dumapo ang sakit na iyon.

Nang sumunod na araw, dinalaw niya agad si Hannah. Nakahiga ito paharap sa kabilang dako ng kama. Napangiti siya’t binati ang pasyente.
“Good morning, Hannah.” napansin niyang hindi kumikibo ang dalaga kaya pumunta siya sa dako na nakaharap sa mukha nito. Nakita niyang parang may sakit itong iniinda.
“Hannah?! Hannah?! Sumagot ka!” niyugyog pa niya ang dalaga para makasiguro. Biglang bumukas ang mga mata nito at kumunot ang noo na tila naudlot ang tulog.
“Harry?! Bakit mo ko ginigising? Inaantok pa ko eh…” sabay pumusisyon pa upo. Namula ang mukha ni Harry dahil sa pagka-pahiya at nag-isip ng alibi.
“Ano kasi? Ummm… Itatanong ko lang kung nabigyan ka na ba ng gamot. Kasi mahalaga ‘yon.” sagot niya na umuutal-utal pa.
“Aaah… Oo nabigyan na ko. May ibibigay nga pala ako sa’yo.” sabay abot sa isang syringe na may lamang makukulay na bituing-papel.
“Ano ‘to? Ginawa mo?” tanong niya.
“Oo. Wala kasi akong ibang maisip gawin na ibibigay sa’yo kaya gumawa nalang ako nito. ‘Wag kang mag-alala, hinugasan ko muna ang syringe at tinanggal ang karayom bago ko nilagyan ng mga bituin-papel.” sagot niya.
“Para saan naman? Bakit mo ko gustong bigyan ng ganito?”
“Ikaw lang kasi ang doktor na naging mabuti sa akin. ‘Yong iba, halos ‘di na ngumiti, ‘yong iba suplado. Ikaw lang ‘yong mukhang may concern talaga sa mga pasyente niya. Dahil do’n maraming salamat.” at tinanggap na ng doktor ang munting regalo ni Hannah. Naglakad ito papalapit sa pinto at bago lumabas ay tinignan muna niya ang regalo sa kanyang kamay at binigyan ng ngiti ang pasyente. Nagpagalak naman ito sa puso ng dalaga.

Habang naka-upo sa mesa sa kanyang opisina, kinuha niya ang regalo sa kanya ng kanyang pinakamasayahing pasyente. Binuksan niya ito at nagtaka kung paano ginawa ang mga bituing papel sa loob. Kumuha siya ng isang piraso at tinanggal ang pagkakatupi nito. Nagulat siya dahil may nakasulat pala sa loob ng tinuping papel na ‘yon. Maraming salamat, Dr. Harry Sallas! Hindi na niya tinangka pang buksan ang iba dahil baka masira lang niya at hindi na maibalik pa sa dati nitong hugis.

Biglang may nurse na dumating sa kanyang opisina at mukhang nagmamadali ito. Natataranta nitong sinabi sa doktor ang masamang pangyayari.
“Doc, si Hannah Versal po ng Room 408, inaatake po ng sakit niya.” agad silang tumakbo papunta sa kuwarto at agad gumawa ng paraan.
“Nurse, kumuha ka ng gamot niya, low dosage lang. Bilisan mo!” at tumakbo sa sobrang taranta ang nurse. Nasasaktan siya sa bawat daing na ginagawa ni Hannah dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.
“Hannah, hold on tight! Maya-maya lang dadating na ang gamot mo.” sabi niya sa dalaga habang hawak nito ang kamay.

Pagkalipas ng ilang minuto, nawala na ang sakit na nararamdaman niya at bumalik na ang kanyang sigla. Nawala na din ang kaba sa mukha ni Harry. Nilapitan niya ang pasyente at hinawakan ito sa kamay.
“Mabuti na ba pakiramdam mo?” tanong ng doktor.
“Maraming salamat sa’yo, Harry. Talagang inaalagaan mo ko…” sabi niya.
“Trabaho ko ‘yon bilang doktor mo. Gusto ko lang magampanan iyon ng maayos.”
“Hindi na trabaho ang tingin mo sa pagiging doktor. Sa sobrang sipag mo, hindi ko na aakalaing trabaho pa ang tingin mo dito.”
“Siguro tama ka d’yan. Gusto ko lang magligtas ng buhay ng tao. ‘Yon lang.”
“Pwede bang magtanong sa’yo?”
“Oo naman. Ano ‘yon?”
“May girlfriend ka na ba?” tanong niya na may halong hiya.
“Meron. Cyrile ang pangalan niya… Mula high school magkaibigan na kami… Hanggang sa kami na ang nagkatuluyan… Masaya ako kasi siya ang lahat-lahat sa akin… Palagay ko nga siya na ang magiging asawa ko eh… Mabait siya, magaling sa buhay, maaruga –“ hindi pa siya tapos magsalita ng bigla siyang tinigil ni Hannah.
“Mabuti kung gano’n! Masaya ako para sa’yo. Harry, magpapahinga muna ako…” sabay higa ng patagilid sa kama.
“Kung ‘yan ang gusto mo. Magpahinga kang mabuti ha?” at siya’y lumabas na sa kuwarto. Humigpit ang hawak ni Hannah sa kanyang unan at may likidong tumulo at bumasa dito.

Isang araw, pinuntahan ni Harry si Hannah ng mas maaga kumpara sa nakagawian nito. Nagulat ang dalaga dahil naabutan pa siyang gumagawa ng isa pang syringe na may bituing-papel sa loob.
“Aha! At naabutan din kitang gumagawa niyan!” sambulat niya.
“Ano ka ba, Harry? Ginugulat mo naman ako!” sabay lapag sa gunting at papel na nasa kamay.
“Pwede mo ba kong turuan niyan? Nagtataka kasi ako kung paano mo ginagawa ang mga magaganda at makukulay na bituing-papel sa loob ng mga syringe.” pakiusap ng doktor.
“Oo naman! Madali lang ‘to! Nasa pagtutupi, paggugupit at konting pisil para humugis bituin lang ng papel ang sikreto para makagawa ng magandang bituing-papel.” sagot naman ni Hannah. Lumipas ang oras na tinuturuan ni Hannah si Harry ng paggawa ng mga bituing-papel.

Kinagabihan, nagpasya si Harry na gawan ang dalaga ng mga makukulay na bituing-papel at ilalagay niya ito sa isang magandang bote.
“Ano ‘yang ginagawa mo, honey?” tanong ni Cyrile.
“Mga bituing-papel na ginagawa sa pamamagitan ng pagtutupi. May pagbibigyan lang ako.” sagot naman niya agad sa kasintahan.
“Kanino naman?”
“Sa isa sa mga pasyente ko. Bata kasi kaya gusto ko siyang maging masaya dahil sa pagtingin sa mga makukulay na bituing-papel na ‘to sa loob ng bote.”
“Alam mo, hindi na trabaho tingin mo sa pagiging doktor. Higit na do’n. Sa sobrang sipag mo, dapat ka nang parangalan eh.” nagulat si Harry dahil iyon ay mga salitang una niyang narinig kay Hannah.
“Off mo pala bukas no? Kaso sorry, honey. May pasok ako bukas kaya hindi kita masasamahan dito.”
“Ayos lang, honey. Isa pa, tatapusin ko ito bukas para sa makalawa, mabigay ko na sa pasyente ko.” sagot agad nito.
“Hindi na kita ilalayo pa sa trabaho mo. D’yan ka masaya kaya hahayaan na kita. Pero huwag mong aabusuhin sarili mo ha? Matulog na tayo.” sabay hawak sa braso ng kasintahan.

Pagkagising niya kinabukasan ay wala na si Cyrile. Umupo siya sa harap ng mesa at tinuloy ang paggawa ng mga makukulay na bituing-papel para kay Hannah. Naisip niyang tumawag kay Dr. Custodio para kamustahin si Hannah.
“Good morning, doc! Kamusta na si Hannah Versal ng Room 408?”
“Maayos na ang lagay niya. Mas mabuti na daw pakiramdam niya ‘di tulad ng dati. I’m glad she’s recovering well.” sagot ng doktor.
“Pwede po bang ikonekta mo ko sa kanya ngayon?” tanong niya.
“Oo naman, anak. Saglit lang.” dumaan ang kaunting minute at biglang may boses ng babae na siyang narinig sa kabilang linya.
“Hannah?” sabi niya
“Dok Harry? Bakit napatawag ka at gusto mo kong makausap?” tanong ng dalaga.
“Gusto lang kita kamustahin. Maayos ba pakiramdam mo? Napainom ka na ba ng gamot?” sunod-sunod ang tanong niya.
“Maayos lang ako, Doc. Basta puntahan mo agad ako dito bukas ha? May ibibigay ako sa’yong bagong syringe. Importante ang mensahe no’n kaya dapat makita mo…” sagot niya.
“Oo naman, basta hintayin mo-!” narinig niyang naputol na ang kabilang linya. Nagtaka siya bigla. Dahil dito, nasabi niya sa sarili niya na pupunta siya ng maaga sa ospital para makita agad si Hannah.

Dumating na ang kinabukasan at nagmamadali siyang pumasok sa ospital. Dala-dala niya ang bote na punung-puno ng mga makukulay na bituing-papel. Pagbukas niya ng pinto ay nagulat siya sa paligid. Wala doon si Hannah at nakaayos na ang kama. Sa pagtataka’y naghanap agad siya ng matatanungan. Nakita niya sa pasilyo si Dr. Custodio.
“Doc! Magandang umaga! Nasaan si Hannah Versal? Fully-recovered na ba siya? Nilabas na ba siya ng ospital?” tanong niya na nagmamadaling kumuha ng sagot.
“She didn’t make it…” sagot ng matandang doktor na bakas sa mukha ang kalungkutan.
“She didn’t make it? Anong ibig niyong sabihin, doc?” bakas na ang pagaalala sa mukha niya.
“Kahapon, after your call, biglang sinumpong ng sakit si Hannah. Hindi niya sinasabi pero unbearable na pala ang sakit na nararamdaman niya. Hanggang sa nakuha na siya ng sakit niya, kahapon, 11:10 am…” nahulog ni Harry ang bote ng mga bituing-papel at kumalat sa pasilyo ang mga ito. Napaluhod siya sa sobrang sakit na nararamdaman sa kanyang puso at lumuha.
“Nakita namin ito na hawak-hawak niya nang makita namin siya. Alam kong para sa’yo ito.” inabot ni Dr. Custodio ang isang syringe na may lamang nag-iisang bituing-papel. Kinuha ito ni Harry at binuksan. Lalo siyang napaluha sa mga katagang nabasa niya dito.

“Mahal kita… ngunit kailangan ko nang magpaalam…”

The End

written: May 24, 2010

Ako Bilang si Oni Ouji (Friendship Edition)

"Walang aksidente sa mundo, meron lang ay mga bagay na hindi maiiwasan..."

Motto ko 'yan kung matatanong niyo. Pero, isa pa lang 'yan sa mga bagay na tungkol sa akin. Isa lang 'yan sa mga libu-libong mga bagay na bumubuo sa akin; ako bilang si "ONI OUJI". Pero ano nga ba 'yang "ONI OUJI" na sinasabi ko na ako daw? Galing 'yan sa mga japanese words na "ONI" na ang ibig sabihin ay DEMONYO o DEVIL at "OUJI" na ibig sabihin ay PRINSIPE o PRINCE. Ibig sabihin masama ang ibig sabihin niyan.

PERO hindi naman ako ganu'n kasama. Honestly, hindi ko talaga gustong maging masama eh. Nagkakataon lang na sa ibang pagkakataon eh nagiging masama ako. Bale, hindi sinasadya. Hindi sinasadya na maging masama (i.e. kapag nagbibiro na pang-asar, nakikipagharutan, etc.). Ayon, madalas masama ang labas ko niyan. Pero ang mahirap, hindi ko 'yon napapansin hanggang sa naiipon na pala at sa dulo ay kamumuhian na ko ng isang partikular na tao.


Kaya nga sinasabi ko sa mga kaibigan ko na maging open sa akin at magsabi kung mayroon mang masamang bagay akong nagawa sa kanila. Gusto ko din sila magbahagi ng mga bagay tungkol sa kanila. Bakit? Importante 'yon para mabuo ang tinatawag na "closeness" sa pagitan namin. Hindi maiiwasan d'yan ang mga aminan, mga labasan ng samaan ng loob, labasan ng mga sikreto (OMG!!), developan, inisan, isnaban, mga ganoong bagay! Pero doon nag-uumpisa 'yong makulay na buhay ng pakikipag-kaibigan. Kahit ang mga kaaway ay kaibigan FYI. Hindi nga lang kayo ganoon ka-close (hehehe :D)...


Gusto ko din i-share ang mga thoughts ko tungkol sa mga away-away, sikre-sikreto at iba pang mga bagay na may kinalaman doon. Umpisahan natin sa mga away-away:

Hindi maiiwasan ang mga gulo-gulo o away-away sa mga magkakabarkada. Abnormal ang isang pagkakaibigan na walang away kahit isa man lang. Ano 'yun? Plastikan?! Pero masaya naman kapag walang away sa grupo. Pero kung hindi maiiwasan, magandang gawan agad ng remedyo! Pangit 'yong tatagal ang away ng mahabang panahon, para kang bumuburo ng tutuli sa tenga mo. (eeeewww~!!!) Hindi ba, nakakadiri? Pero ganoon talaga 'yon! Tapos kapag hindi naman ganoon kadaling ayusin, dapat magusap-usap 'yong mga kasangkot sa gulo. Tapos meet in the middle (ano daw?) Magkasundo kayo! Ang aarte! Joke! Pero try to do that... Hindi naman mahirap makipag-usap eh. May mga bagay lang talagang ginagawang komplikado nating mga tao. Ewan ko ba bakit kailangang gawing ganoon?


Daan naman tayo sa mga sikre-sikreto:

Try to learn na may mga bagay na hindi kayang sabihin sa'yo ng mga kaibigan mo kahit pa anong closeness niyo sa isa't-isa. Pero may mga bagay na hindi na dapat suyuin pa para sabihin lang, inarte na tawag d'on! Ayon nga sa kasasabi ko lang, hindi dapat magkaroon ng space ang bawat isa sa isang barkada. Parang sa date, tawag d'on , Empty Air (if I'm not mistaken). Ang dull ng ganon, parang langaw sa lugaw. Hindi din dapat lalabas ang mga bagay-bagay na sinambulat para lang sa barkada. Huwag maging tsismosa at tsismoso, ikasisira 'yon ng pagkakaibigan niyo! Atsaka, hindi magandang ugali 'yon.


Punta naman tayo sa isa pang dako ng pagkakaibigan, kahit sandali lang. Tawag naman d'on: PAGKAKA-IBIGAN (ang corny ng intro...). Masaya talagang magkaroon ng isang special someone. Inspired, determined, happy, jolly, energetic, vigor, inspired, perspired, tulala, wala sa sarili, bangag, tawa ng tawa, mukhang baliw, (teka teka teka! Tigil muna tayo, pumapangit na ang mga descriptions.) Pero ecstatic talaga kapag may special someone, hindi ko lang ma-explain in words. Kapag umiibig ka, parang may higad sa puso mo, nagreresulta sa pagbibigay ngiti sa pagkatao mo. Malaking tulong din ang mga special someone: tagapaypay, tagakuha ng tubig, taga punas ng pawis, taga gawa ng assignments, taga kuha ng mga paper works, taga huli ng tutubi pero higit sa lahat, tagapagbigay saya sa puso mo... (ang corny talaga ng lintik na 'to!)


53 minutes na daw ako sabi ng counter sa tabi ng tab ng internet browser na gamit ko. Ibig sabihin malapit na kong magtapos sa pagsusulat. Maikli ang blog ko ngayon, nakakaasar. Pero madami pang edition yan; ang Ako Bilang si Oni Ouji. Just wait and see... Kung hindi lang talaga ako magta-time na, dadagdagan ko pa 'to eh! Ayan, 55 minutes na daw, walang pera ang pitaka, mapipilitan akong tapusin na ang blog na 'to. Hindi ko nagawa ang pinapagawa ni "MA'AM" kasi tina-try ko 'yong larong nilalaro ko eh ayaw naman gumana. Ayon!




Mahirap pala kapag kailangan niyong maghiwalay ng kaibigan mo, at mas masakit kapag wala ka nang magagawa d'on...
(BUHAY...KOLEHIYO^^)

I'm Sorry... Thank you... I Love You... ********...

"Sorry if ever I have done something wrong, if i haven't met the expectations, if i haven't done those things I should've accomplished. Sorry if ever for sometime, I've lied to you, I've done something that touched your ego, things that offended you. I'm very sorry if I have done anything that hurt you physically, mentally or emotionally. Sorry if I let you shed tears for a menial thing such as I. Please, please, I ask for forgiveness from those mistakes I've made.

Thank you for all the things you've done for me, for all the efforts and sacrifices you've made for my own sake. Thank you for the undying love you've given me despite of my wrong-doings and lies. Thank you for the changes that you've done just to adjust to my convenience and for not changing for my good as well. Thank you for the "I love you"s for the "take care"s and for all the greetings that complete and inspire me to go on by the day and to look forward for tomorrow. Thank you for the touches of careness, and for the other touches I've experienced for the first time. Thank you for being with me for almost all the time>:o

I love you for being who you are, for not pretending to be somebody else and for being true all the time. I love you because you never wished me anything harmful and painful. I love you because you never left my side and helped me to go on. I love you because you never tried to be unfaithful and you chose to be straight even though I am not worthy for that. I love you because you accepted me for who am I and not for what I am.


... but despite of that I have to say goodbye...

Goodbye because I have to choose a path that I never expected to take. And that path leads away from you and somewhere I'll be alone and yearn for you all the time. Goodbye for the good of both of us. Not that I will forget everything that happened between us and all the times that we've shared together but I should face the future alone without you. I don't know what to do but I have to discover them myself because it is my destiny and these occurences are inevitable that neither can I do something about it. I'm thinking of the distance, the time, the place, the events that'll happen between us because I already know that those things will just hinder us to live our happy-side of our lives. Not that I don't love you anymore but I have to part with you no matter what; there's nothing I can do about it in the first place..."

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>the end<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

Masarap isipin na na-inlove ka kasi hindi mo talaga inaasahan na mai-inlove ka sa ganoong panahon, oras at lugar. Parang "wrong timing", pero ang kaibahan, mas masaya kang wrong timing kasi parang surprise! And surprises make us feel happy and excited. Pero hindi naman lahat eh na uuwi sa magandang "ever after" kasi hindi naman lahat ng nangyayari eh naaayon sa kung ano ang gusto mo, maging ng puso mo o ng isip mo.

Masaya ka kapag nalaman mong mahal ka talaga ng isang tao (lalo na kung kaunti lang talaga ang nagmamahal sa'yo [loner?]) pero masakit din kapag may nangyaring hindi mo inaasahan (i.e. namatay s'ya, nagkasakit, kailangan pumunta ng ibang bansa, ayaw na niya sa'yo, kailangan mong lumipat ng ibang lugar, ibang school, ibang bansa, ibang mundo?) Sabi nga nila, the higher the pedestal the greater the fall. (i quote)

BOE (based on experience) ba ito? Ewan! Ayoko magkwento sa inyo. XD Pero if ever man mangyayari sa akin 'to, sisiguraduhin kong maganda ang magiging "farewells" namin. Kasi pangit naman kung maghihiwalay kayo tapos bitter kayo sa isa't isa. O kaya maghihiwalay kayo pero umaasa pa rin siya sa'yo. May kilala ako, iniwan na siya pero umaasa pa din kaya wala pang nililigawan o kaya napapansin man lang sa paligid niya. Ang weird 'di ba? Pero ganon naman talaga ang nangyayari sa ngayon! Ang dami kasing maarte sa mundo. Kung hindi pwede e 'di hindi! Bakit kailangan na magkasama kayo eh hindi na nga pwede as in wala na talaga kayong magagawa! Kahit mahal niyo isa't isa eh ayaw ng hinaharap na maging kayo, ano magagawa ng pag-ibig niyo?

Pero sabi nila makapangyarihan daw ang pag-ibig (talaga?! joke!) Ewan, madami din kasing hindi na dapat gawing komplikado ginagawa pa din! Hindi ko maintindihan at hindi ko iintindihin kung bakit! Sayang lang oras ko! XD Pero kung wala na talaga, wala na...

Pero ganun lang ba talaga kadali 'yon?...

XP

Tanda ng Pagbabagong Panimula

Ang Modernong JR

Habang sinusulat ko ito, ang telebisyon ay walang tigil sa pag-uulat tungkol sa eleksyon. Ngayon kasi ang araw ng pagboto ng mga kapwa ko Pilipino (May 10, 2010). Sinasabi na medyo matagumpay ang kontrobersyal na “automated election” o ‘yong tipong “high-tech” na pagboto na magbibigay ng mabilis na resulta kung sino ang mananalong kandidato sa iba’t-ibang pwesto sa gobyerno. Dalawang araw para sa mga pambansang pwesto at sampung oras naman para sa lokal na sangay. May mga nai-ulat din na mga konting aberya sa mga makinaryang ginagamit ngunit, sa awa at tulong ng D’yos, ay nagagawan at ginagawan naman ng paraan.

Maganda ang paglalahad ng balita dahil kalat, mula Luzon hanggang Mindanao, ay may mga nag-uulat sa mga nagaganap sa halalan sa lahat ng sulok ng Pilipinas. Maganda din ang mga preparasyon sa nasabing pangyayari dahil lahat ay nasa mahigpit at sistemadong seguridad. Ngunit, ang inaalala ko, may mga dayuhang nagbabantay sa nagaganap na eleksyon. Ang tanong: Bakit kailangang may mga dayuhan sa halalan ng mga Pilipino? Medyo nagdududa ako sa layunin nila sa pagbabantay ng eleksyon…
“We’re here to watch and observe how the new system of election will turn out… If something bad is going to happen, we’re going to document it!”
Bakit? Para san ang pagtatala ng mga maling pangyayari sa eleksyon? Iyon lang ba ang dahil kung bakit naroon sila? Para kapag may palpak na naganap sa halalan ng mga Pilipino ay maihayag nila sa iba pang bansa? Mas ikatutuwa ko kung seguridad nalang ang kanilang magiging kontribusyon o ‘di kaya’y huwag nalang sila makigulo.

Problema din daw ang mga pangalang mahirap hanapin sa bawat persinto. Pero may paraan para mas mapadali ang paghahanap, ito ay sa tulong ng “internet”. Talagang angat na ang paraan ng eleksyon ng mga Pilipino!

“Kinakabahan na siguro ang mga pulitikong ‘yan sa kung sino sa kanila ang mananalo sa pwestong pilit nilang pinag-aagawan.” pangiting sambit ng aking mahal na nanay. Bigla tuloy pumasok sa isipan ko ang mga kakatwang imahe ng mga kandidato na nakaluhod at nagdarasal na sana’y sila ang manalo. Nitong agahan, habang kumakain, natigilan ako bigla. Naisip ko ang hiling ko sa araw na iyon: sana’y dinggin ng Panginoon ang dasal ng taong may dalisay na intension para sa bayan. At sana ay magkaroon siya ng lakas at talino para mapa-unlad ang bayan ng mga Pilipino. Medyo nalulungkot din ako dahil wala sa bahay ng buong araw ang aking ina dahil siya’y parte ng mga nangangasiwa sa halalan.

“May topak talaga ang COMELEC! Matagal nang tapos ang submission ng certificate of candidacy pero meron pa ring nagiging last-minute candidates!”
Tama ang sinabi ng aking nanay. Isang halimbawa nito ay ang mga asawa ng mga pulitikong humahalili sa kanila sa pagtakbo sa iba’t-ibang kadahilanan. May isang kandidato sa pagiging gobernador ang inatake sa puso ilang araw bago ang halalan. Dahil dito’y ipinalit ang kanyang asawang tumtakbo naman sa pagiging alkalde sa parehong probinsya. Bakit kailangang humalili ang kanyang asawa kahit hindi naman ito nakapagbigay ng balidasyon sa ganoong pwesto? Isa pa, may isa namang aktor ang tumtakbo ngunit hindi napagbigyan at nadiskwalipikado kaya ang ipinalit niya ay ang kanyang asawa na isang ding aktres. Bakit? Bakit kailangang may papalit sa bakanteng pwesto ng pagiging kandidato kahit labag na sa batas? At bakit hinahayaan lang ito ng isang partikular na sangay ng pamahalaan?
“Madumi na talaga ang pulitika sa bansa, nakakahiya.”
Masakit na mga salita, kasi totoo; pero sana ay kayanin ng mga Pilipino na hind imaging ganoon ang kasalukuyang eleksyon at ang magiging bagong administrasyon.

Nakakatawa tignan ang magiging dating pangulo na bumoto sa taong papalit sa kanya sa pwesto. Nanggaling pa ito sa kalapit na simbahan bago bumoto sa kanyang presinto. Hipokrasiya. Pero paglilinaw, wala akong personal na galit sa kanya. 

Nakakagalak ang itsura ng mga Pilipinong masayang tinitignan ang kanilang mga balota habang binibilang ng makinarya ang kanilang mga boto. Ang mga ngiting iyon ay nangangahulugan ng bagong pag-asang parating para sa kanila. Masaya ako, kahit samurang edad, dahil ang mga Pilipino ay ginagamit ang kanilang karapatan na bumoto para makamit ang pagbabagong inaasam-asam nila. Ngunit, dapat nating malaman na ang pagbabago ay magsisimula sa ating mga sarili. Kung ika’y magiging bahagi ng mabuting pagbabago, mababawas ka na sa mga taong walang pakialam sa pag-unlad. Ang bawat boto ng mga Pilipino ay aprang bloke na bumubuo ng isang bahay na kanilang magiging sandigan sa loob ng anim na taon. Nawa’y maging isang mabuti at maaasahang haligi ang magiging “bahay” na ito para sa mga Pilipino.

Nagmimistulang musika sa akin ang mga ulat tungkol sa eleksyon dahil walang masyadong problema ang naiuulat pa. Naiuulat pa? Sana’y walang maling nota ang marinig ng aking mga tenga. Nagmimistulang magandang larawan naman ang mga eksena na kung saan ang mga Pilipino ay bumoboto na may ngiti sa kanilang mga labi. Sana’y walang matapong pintura sa magandang larawan na ito.

Ayoko nang pag-usapan pa ang mga kapalpakan na nangyari bago pa ang araw na ito. Ang mahalaga’y naging matagumpay ang paglulunsad ng pangyayaring ito na makakagawa ng malaking pagbabago sa buhay ng mga Pilipino.
“This is the day that the Lord has made!”
Sambulat ng aking ina nang kami’y magising nang alas-dos y medya ng madaling araw. Natawa nalang ako. Ngunit, kalakip ng tawang iyon ay ang panalanging sana ay magkatotoo ang sainabing iyon ng aking Nanay. Sana ay ipagkaloob ng Maykapal ang isang taong magiging karapat-dapat na paglingkuran ang baying Pilipinas.

Walang karapatang magreklamo ang hindi gumagamit ng kanilang karaptan na bumoto. Kung ako’y nasa hustong gulang lang sana, ako’y lalabas ngayong araw at iboboto ko ang sa tingin ko’y karapat-dapat. Dahil alam ko na ang bawat panig ng lahat ng Pilipino na may kinalaman sa halalan ay lubhang mahalaga at kritikal.

Behind the Dark and Unreasonable Assumptions (Sa Likod ng mga Masama at Baluktot na Hinuha)

The Modern JR

First and foremost, if you’re a Filipino who doesn’t love his own country, doesn’t turn his head up high when talking about his mother land and who doesn’t speak for yourself as a Filipino, you may go now and hide beneath the mask prepared by the race whom you think is far more better than your own. You’re not a great loss to our country for you smell worse than a rotten fish, as Dr. Jose Rizal quoted. Secondly, based on the pen name I used, I’m not a full-pledged patriot but I am nationalistic kind of person. And lastly, I clear myself from the insult made by whosoever psycho-foreigner who can’t be with a Filipino that I am not the type of guy who’s at the coming of age who likes to masturbate in front of a pornographic material , noted as “hentai” by perverts, which is made by the Japanese.

Who are the good ones? Who are the bad ones? Who’s perfect? Whose life is a waste? If Filipino nation and other races will compete in terms of virtue, morality, ethics, discipline, religion and values, Filipinos are definitely not the ones who’ll bite the dust. It is not of Filipino nature to be aggressive when it comes to sex or sexuality. As defined by true blooded Filipinos, sexuality is the whole self-being of a human which includes manners, actions, social life, hobbies and all other aspects of life which also includes love. The other meaning of sex never came from the Filipino nation. If you’ll take a closer look, it is the other nations who started the shallow meaning of sex who also thinks only the self-pleasure they’ll receive from it. Now tell me, who are the good ones? Who are the bad ones?

Sex, sex, sex. Filipinos really aren’t open with the bad and mediocre meaning of sex. “Self-pleasure” is the word I can formulate from that given meaning. I can receive hearsays coming from my fellow countrymen, which really gave a pinch in my heart, that Olongapo and other places in the Philippines where American soldiers are home-based are also the places where many Maria Claras are ready to surrender their dignity and purity just to have a better future. Is it their fault that their being grasped by the neck by the low-powered economy which is manipulated by the foreign nations where people, who they look forward as the key to a brighter future, came from? Poverty caused by other nations? Hmmm… Now tell me, who are the good ones? Who are the bad ones?

The sacredness of a woman’s virginity is a much protected thing by the Filipino nation. Filipinas don’t need Chastity belt just to protect their virginity. Filipinos have a high level of discipline when it comes to the act which only couples blessed by the church and who’s only with the wife whom the husband loves do. Confidently, with all my might that I can tell the world that it is not from the Filipino nation where sex, defined as an act of only to satisfy self-pleasure cause by the demon called undisciplined, came. I will no longer drop the name of the nation where it started it all because I’m a Filipino who has a calm soul who doesn’t want any commotion. The only fault of Filipinos is that they easily give in to the concepts and beliefs which came from a foreign place.

For 333 years, Filipinos were controlled, colonized, abused and forcefully changed by the Spaniards. Take note, THREE HUNDRED THIRTY THREE YEARS! I wonder how many reincarnations of me came when Philippines is still under the steel hands of Spain. Do you think there are still aboriginal traditions left after all those years? But because of talent, excellence and remarkable ability of Filipinos, they managed to preserve some of the traditions. Theses traditions can be proved by evidences like the native tribes of the Philippines like Aeta, Igorot, T’boli and many various tribes which you won’t believe that was preserved after 333 years of colonization.

For over a long period of time when Filipinos experienced tragedy, Spaniards insisted to change the culture that was made by the Filipinos. Before they came, FILIPINOS ALREADY HAVE THEIR OWN CONCEPT OF CULTURE. That’s why no one can address Filipinos as FILIPINOS ONLY but FILIPINO (you know what I mean?)! System of writing is also created before Spaniards came which is called “Alibata”- each symbol denotes a combination of a consonant and vowel (i.e. “ba”, “be”, “bi”…). But then, many alternations were made to the native culture of the Filipinos by the Spaniards. One good example is the mandate of Governor General Narciso Claveria which states that Filipino surnames should be converted into Spanish; an example of a Filipino surname is Dimakulangan. Concept of culture? We do have! It is just because of other nation’s persistence to change it that’s why it stopped from mounting.

Sometimes, I wonder, if other nations have not gotten into our country, is it possible that Filipinos might have a better reputation now? I think, the answer to my question is YES. We are like small naïve children who are not exposed to the worldly sins of the world before other nations came. Maybe, no Filipino has gone wrong. Maybe, we Filipinos are misjudged or maybe other nations don’t have a cleaner mind to think of us as a trash. It is just either of the two. I am thinking if we were not exposed to bad foreign concepts, maybe our politics will be cleaner, more sufficient. The thing about us is that we easily give in to things which other nations show as good and excellent, we don’t mind, we just follow like a dog. Yes, Philippines can never be compared to other Asian countries like Japan, China, Taiwan, Malaysia, Singapore and other superior countries. It is true, that “Third World Country” is what they call our nation. But, I know in my heart that Filipinos can surpass that rank and do better. Filipinos are NOT DUMB, THEY ARE NOT NAÏVE AND THE MOST IMPORTANT, THEY ARE NOT MORONS! We are just MANIPULATED, CONTROLLED! CONTROLLED by the concepts that didn’t come or even ran into the minds of true Filipinos. Now tell me, who are the good ones? Who are the bad ones?

Jimmu Tenno of Japan, George Washington of United States, Simon Bolivar of Venezuela, Jose de San Martin of Argentina, Bernard O’ Higgins of Chile, Napoleon I and Joan of Arc of France, Abdul Haris Nasution of Indonesia and Arminius or Hermann of Germany: all of them share one characteristic. All of them are national heroes of their countries. And also, all of them are part of their military. His Excellency Dr. Jose Rizal, on the other hand, is the national hero of the Philippines. There’s a huge and significant difference between him and the former heroes. He has a CALM BEING. It shows that Filipinos are NOT WAR FREAKS! Don’t get me wrong with this because I don’t mean to insult other nations who are doing the other way frankly, I can say that it’s a mere LUCK which made them win their battles. If you’re going to depend only on your physical strength, your chance of winning is already cut by half. But, compared to Rizal, if you use your wisdom, discipline, hard work, temperance and high-rise love for the country, you’ll have the bigger chance of winning.

This is only one of my writings for the clarifications about the Filipino nation. I express my gratitude to a book I have read which is written by an author whom I admire; who is also my idol in laying arguments about the nation we both grew up to. Even though his surname sounds Chinese, I thank him for those writings which really exposed the misdeeds of Filipinos, frank insulting opinions coming from other nations thrown to us, and for having the style suited for the youth which really did work! What I only wish for is that the Filipino youth should be moved by his books, do something for our country, love our own nation and to be a productive, not defective, citizen of our country.

And I hope, to those who are able to read this, you may find the truth about all the misconceptions about Filipinos. This is only the start of my writings, I’ll do more. There are still more people who really don’t know the real meaning of being a Filipino and who turns out the moron out of themselves by insulting us. The Filipino nation is NOT LOW, NOT A COMFORT-PROVIDER, SHOULDN’T BE BELITTLED, SHOULDN’T BE INSULTED because only a FOOL and MORON will try to insult the nation which the whole world doesn’t know yet. Filipinos are like raw diamonds, its value and luster will show only when nurtured enough and correctly.

Sa Likod ng mga Masama at Baluktot na Hinuha (Behind the Dark and Unreasonable Assumptions)

Ang Modernong JR

Una sa lahat, kung ikaw ay Pilipino na HINDI mahal ang sariling bayan, HINDI kayang ipagmalaki ang lupang sinilangan at HINDI kayang ipagsigawang ikaw ay Pilipino, maaari ka nang tumigil at magtago sa maskara ng ibang lahing sa tingin mo ay angat sa sarili mo. Hindi ka kawalan sa bayan mo dahil isa ka lamang bagay na mas masangsang pa ang amoy kumpara sa bilasang isda, wika nga ng pambansang bayaning si Dr. jose Rizal. Ikalawa, base sa ginamit kong lagdang-pangalan, nililinaw ko na hindi ako purong makabayan ngunit ako’y nasyonalistiko. At ikatlo, isang paglilinaw sa nakaka-insultong pahayag ng kung sinong dayuhan na may galit sa mga Pilipino, hindi ako ng tipo ng lalaking nasa gulang ng pagbibinata na mahilig magparaos sa harap ng palabas na pornong gawa ng mga hapon na likha sa mga pantasyang karakter na kung tawagin ng mga may mataas na libido ay “hentai”.

Sino ang mabuti? Sino ang masama? Sino ang perpekto? Sino ang patapon ang buhay? Kung labanan ng birtud, moralidad, etiketa, disiplina, relihiyon at pagpapahalaga, talo ang ibang lahi ng mga Pilipino! Hindi likas sa mga Pilipino ang maging agresibo pagdating sa usapang seks o sekswalidad. Dahil ang sekswalidad, sa pagpapakahulugan ng mga tunay na Pilipino dito, ay ang buong pagkatao, kasama na ang bawat gawi, kilos, pakikihalubilo, libangan at iba pang aspeto kasama ang pag-ibig. Hindi sa lahing ito nagsimula ang iba pang kahulugan ng salitang sekswalidad. Kung tutuusin, ang nagpasimula nito’y mga dayuhan na ang tanging isip lang ay ang ligayang nahahatid nito sa kanila. Ngayon, sino ang mabuti? Sino ang masama?

Seks, seks, seks. Hindi naman talaga mulat ang mga Pilipino sa masama at mababaw na kahulugan nito. “Pagpaparaos” ang terminong mahihinuha ko sa kahulugan na ito ng salitang seks. Naririnig ko sa usapan ng mga kapwa ko Pilipino, na talaga namang nagbigay ng kurot sa aking puso, na ang Olongapo at iba pang lugar sa Pilipinas ay bagsakan ng mga Amerikanong sundalo at sa kadahilanang ito’y maraming Maria Clara ang handang ialay ang dangal at puri para lang maiahon ang kanilang buhay. Kasalanan ba nilang ginigipit sila ng mahinang sistema ng ekonomiya na kontrolado ng lahing pinagmulan ng mga taong sa tingin nila’y mag-aahon sa kanila sa kahirapan? Kahirapan na dulot ng ibang lahi? Hmmm… Ngayon, sino ang mabuti? Sino ang masama?

Ang kasagraduhan ng pagka-birhen ng isang babae ay pinaka-iingat-ingatan sa lahing Pilipino. Hindi na kailangan ng mga Pilipina ng “Chastity Belt” parang lang mapanatili ang pagka-birhen. Mataas ang disiplina ng mga Pilipino pagdating sa gawaing ginagawa lang pagkatapos ng basbas ng kasal at ang tanging kasama lamang ay ang asawang pinakamamahal niya. Panatag, buong loob, at ipagsisigawan kong hindi sa lahing Pilipino nagsimula ang seks bilang isang gawaing nangangahulugan lang ng pansariling kaligayahan na dulot ng demonyong tinatawag na “kawalan ng disiplina”. Hindi ko na babanggitin ang lahing nagsimula ng lahat, dahil ako’y isang Pilipinong may mahinahong damdamin na hindi gusto ng gulo. Ang kasalanan lang ng mga Pilipino, madali silang maniwala sa impormasyong nakukuha sa ‘di pa kilalang lugar.

Sa loob ng eksaktong 333 TAON ay NAPASAILALIM, INALIPUSTA, INABUSO at BINAGO ang mga Pilipino ng mga Kastila. Tignan mabuti, TATLONG DAAN TATLUMPU’T TATLONG TAON! Ilang buhay ko na kaya ang na-ulit pero nasa ilalim pa rin ang bansang Pilipinas sa mga Kastila. Ano aasahan mo, may katutubong kultura pa kaya na matitira? Pero dahil sa galing, husay at abilidad (hindi ‘yong tipong nanlalamang ng kapwa) ng mga Pilipino, may mangilan-ngilan pa ring katutubong tradisyon ang mga Pilipino. Nariyan pa din ang mga katutubong grupo tulad ng Ita, Igorot, T’boli at madami pang iba na hindi mo aakalaing mapapanatili pa sa loob ng 333 TAON na pagkakalupon sa lahing Pilipino.

Sa loob ng napakahabang panahon ng pighati ng mga Pilipino, pinilit ng mga Kastila na baguhin ang kulturang nakagisnan ng mga Pilipino. Bago pa man dumating ang ibang lahi, MAY SARILI NANG KULTURA ANG MGA PILIPINO. Kaya hindi maaaring sabihin na PILIPINO LANG ang mga Pilipino kundi kami ay PILIPINO! Mayroon nang sistema ng pagsulat ang mga Pilipino na ang tawag ay “Alibata”. Ngunit, maraming pagbabago ang ginawa ng mga Kastila sa katutubong kultura ng mga Pilipino. Isang halimbawa ay ang kautusang ginawa ni Gobernador Heneral Narciso Claveria na isalin sa Kastila ang mga apelyidong Pilipino tulad ng Dimakulangan. Konsepto ng Kultura? MERON! Ngunit hindi napagyabong dahil sa ibang lahing sapilitang nagbago nito.

Minsan, iniisip ko, kung hindi kaya nasakop ng ibang lahi ang ating bansa, magiging mas maganda kaya ang reputasyon natin sa mundo ngayon? Sa palagay ko, OO ang sagot sa tanong kong ‘yon. Mistulan tayong mga inosenteng bata na hindi mulat sa mga makamundong kasamaan bago pa man dumating ang ibang lahi. Siguro wala sa ating mga Pilipino ang mali. Siguro, mali lang ang pagkakaintindi sa atin o kaya nama’y madumi lang ang utak ng ibang lahing nag-iisip nang ganoon sa atin. Nadoon lang naman iyon sa dalawang rason na iyon. Iniisip ko, kung hindi tayo namulat sa mga masasamang banyagang kaisipan, siguro mas maganda ang pulitika natin ngayon, mas malinis, mas matapat. Hirap sa atin mabilis tayo magpa-uto sa kung ano ang pinapalabas ng ibang lahi na tama at magaling, sunod naman tayo na parang aso. Oo, hindi mahahalintulad ang Pilipinas sa iba pang bansang Asyano katulad ng bansang Hapon, Tsina, Korea, Taiwan, Malaysia, Singapore at iba pang nakakaangat na bansa. Oo, “Thirld World Country” ang taguri sa ating bayan. Pero alam ko na kayang lagpasan ang bahagdan na ‘yon ng mga Pilipino. HINDI BOBO, HINDI TANGA, AT LALONG HINDI INUTIL ang mga Pilipino! KONTROLADO lang tayo! KONTROLADO ng mga kaisipang hindi nanggaling o namutawi man lang sa isip ng mga totoong Pilipino. Ngayon, sino ang mabuti? Sino ang masama?

Jimmu Tenno ng bansang Hapon, George Washington ng Estados Unidos, Simon Bolivar ng Venezuela, Jose de San Martin ng Argentina, Bernard O’ Higgins ng Chile, Napoleon I at Joan of Arc ng Pransya, Abdul Haris Nasution ng Indonesia at Arminius o Hermann ng Alemanya: lahat sila’y may pagkakahalintulad sa isa’t isa. Ang lahat ng mga nabanggit ay mga pambansang bayani ng kani-kanilang mga bansa. At lahat sila, parte ng militar. Si Kapita-pitagang Dr. Jose Rizal naman ang sa bansang Pilipinas. Malaki at kapuna-puna ang kaibahan niya sa mga nabanggit na pambansang bayani. Siya ay may MAPAYAPANG DAMDAMIN. Lumalabas na hindi likas sa mga Pilipino, kahit na anong grupo, kahit saang lugar man nagmula sa Pilipinas, ang pagiging mapusok sa pakikipaglaban ang mga Pilipino. Hindi sa nangungutya ako ng ibang lahi na lantaran naman nilang ginagawa sa aking lahi, masasabi kong SWERTE lamang ang nagpapanalo sa mga bayani ng ibang lahi. Kung aasahan ang pisikal na lakas, kalahati lang ang tiyansang magwawagi ang iyong panig. Ngunit halintulad kay Rizal, talino, disiplina, sipag at tiyaga, pagtiis at matayog na pagmamahal sa bayan, malaki ang tiyansang magwawagi ang iyong panig.

Isa lamang ito sa mga isusulat kong paglilinaw sa lahing Pilipino. Salamat sa librong nabasa ko na akda ng isa sa mga pinakahahangaan kong may-akda, na siya ring idolo ko sa pagbibigay katwiran sa lahing pareho naming kinalakhan. Kahit ang tunog ng kanyang apelyido ay intsik, nagpapasalamat ako sa kanya dahil sa kanyang mga gawang akdang talagang nakapapamulat ng mata sa kamalian ng mga Pilipino, sa mga walang pakundangang opinyon ng ibang lahi sa lahing Pilipino at sa pagkakaroon ng istilong pangkabataan na talaga namang umaabot sa dapat nitong patunguhan. Ngunit, ang hiling ko lang, sana ay matamaan ang mga kabataang mambabasa ng kanyang mga libro, kumilos para sa bayan, mahalin ang sariling lahi at maging isang produktibo at hindi depektibong mamamayan ng bayan.

At sana, sa mga makakabasa nito, magkaroon sana ng linaw ang lahat ng mga miskonsepsyon patungkol sa mga Pilipino. Isa pa lamang ito sa mga gawang isusulat ko, madami pa. Madami pang hindi nakakaalam ng lahing Pilipino na nagmimistulang mangmang dahil sa pang-iinsulto dito. Ang lahing Pilipino ay HINDI MABABA, HINDI PARAUSAN, HINDI DAPAT TAPAK-TAPAKAN, HINDI DAPAT YURAKAN dahil isang INUTIL at MANGMANG lamang ang magtatangkang insultuhin ang lahing hindi pa ganoon kakilala ng mundo. Ang mga Pilipino ay parang hilaw na diamante, lalabas lamang ang kinang kapag nalinang nang husto at tama.